Δέκα μέρες μετά…

Δέκα μέρες μετά, εγώ δεν καταλαβαίνω; Εγώ δεν εισπράττω; Εγώ δεν
αποκωδικοποιώ; Εγώ είμαι η ηλίθια; Η πανηλίθια;

Όχι ότι δεν προσπαθώ. Αγωνίζομαι. Χτυπιέμαι κάτω. Από την περασμένη Τρίτη ­
δέκα μέρες τώρα ­ δεν κάνω κι άλλη δουλειά. Κολλημένη μπροστά στην τηλεόραση.
Στοκαρισμένη. Τριγυρίζω από κανάλι σε κανάλι. Άστεγη. Άσχετη. Δεν αφήνω δελτίο
για δελτίο. Είδηση για είδηση. Πολιτικό για πολιτικό. Διεθνολόγο για
διεθνολόγο. Αφιέρωμα για αφιέρωμα. Πίτσμπουργκ για Πίτσμπουργκ. Ταλιμπάν για
Ταλιμπάν.

Τηλεκοντρόλ με φτυμένες μπαταρίες. Κι εγώ πλανιέμαι πέρα δώθε. Πού μυαλό για
τίποτα άλλο. Λουφάρω δουλειές, ξεπετάω υποχρεώσεις, κλείνω βιαστικά τα
τηλέφωνα. Και βλέπω. Βλέπω. Βλέπω. Στην μαύρη τη νύχτα, εν μέσω ελληνικών
σειρών και Μεγάλων Αδελφών, εγώ βλέπω. Βλέπω. Βλέπω. Διακόσιες φορές τα ίδια
πλάνα στο CNN. Κι εγώ τα βλέπω. Βλέπω. Βλέπω.

Γνωρίζω τα πάντα για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Κολλητός μου έχει γίνει ο χρυσός ο
άνθρωπος. Κι αυτός κι όλο του το σόι. Και τα 23 αδέλφια του. Ο Ρόκκο και τα
αδέλφια του. Τίποτα δεν μου διαφεύγει. Ούτε η περιουσία του μπαμπά του, ούτε ο
γάμος της κόρης του. Δικός μου άνθρωπος πλέον. Οσάμα και ξερό ψωμί. Έτσι και
τον διώξουν από το Πακιστάν, θα τον βάλω στρωματσάδα στην κρεβατοκάμαρά μου.
Φονιάς; Ήρωας; Αθώος; Ένοχος; Δεν ξέρω. Δεν έχω καταλάβει.

Αν και χριστιανή, τις τελευταίες δέκα μέρες, ξέρω περισσότερα για το Ισλάμ
παρά για την Ορθοδοξία. Στα δάχτυλα το αντικείμενο. Ρώτα με ό,τι θέλεις για
τους φονταμενταλιστές. Τι πιστεύουν, τι πρεσβεύουν. Ποιοι είναι, που είναι,
πόσοι είναι, γιατί είναι έτσι που είναι. Όποτε θέλεις, σήκωσέ με στο μάθημα.
Μέχρι και στο Διαδίκτυο μπήκα. Φύλλο και φτερό το έκανα. Στοιχεία.
Πληροφορίες. Χρονολογίες. Ντοκουμέντα. Όψεις. Απόψεις. (Κοίτα, φίλε μου, πώς
μπήκε στη ζωή μας το Ισλάμ, στα καλά καθούμενα. Πότε γίναμε, από μαμάδες,
μουλάδες;).

Δεν καταλαβαίνω. Αλλά δεν φταίω μόνο εγώ. Φταίει κι αυτή η γενιά. Αυτή η
ρημαδογενιά μου. Που δεν με βοηθάει. Δεν μου δίνει το ΡΙΝ να μπω στο σύστημα.
Να αποκρυπτογραφήσω τον μηχανισμό του.

Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι που ό,τι γινόταν γύρω μας, μας ένοιαζε. Μας έκαιγε.
Μας αφορούσε. Τώρα αφήσαμε τα πλακάτ. Βγάλαμε τα αμπέχονα και ­ σε μεζονέτες
βορείων προαστίων ­ καταθέσαμε τα όπλα. Κι από «διαδηλωσίες» γίναμε δηλωσίες.

Το ιδιωτικό σχολείο του παιδιού. Το μοντέλο με τον αερόσακο. Τα θέρετρα ­
φέρετρα θερινών αποδράσεων. Τη σύζυγο της μιας γενιάς. Την ερωμένη της
επόμενης…

Αργά αλλά σταθερά, αυτή η γενιά σκαρφάλωσε στον βατήρα του κομφορμισμού κι
έκανε μια αριστοτεχνική κατάδυση σε αξίες και υπεραξίες που κάποτε αγωνιζόταν
να ανατρέψει.

Το «εμείς» έγινε «εγώ». Μας αφορά πια ό,τι με αφορά. Προσωπικά. Η τραγωδία
χτυπάει το κουδούνι μου; Η τρομοκρατία είναι έξω απ’ την πόρτα μου; Χημικοί
και βιολογικοί πόλεμοι στη θυροτηλεόρασή μου; Απειλούν εμένα και το home
cinema μου; Άλλωστε, το Αφγανιστάν δεν συνορεύει δα και με την πυλωτή της
πολυκατοικίας μου. Είναι βέβαια θλιβερό, δεν το συζητώ. Τραγικό. 98% των
κατοίκων βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Εξόριστοι στην ίδια τους τη
γη. Με το μωρό στην αγκαλιά ψάχνουν στον ήλιο μοίρα. Κι ας μην έχουν ήλιο. Κι
ας μην έχουν μοίρα. Παιδιά που γεννιούνται μόνο και μόνο για να πεθάνουν. Ζωή
με μικρότερη αξία κι από ένα χαρτομάντιλο μιας χρήσεως.

Ναι, είναι φοβερά όλα αυτά. Αναδεύουν τη συνείδηση κάθε «πάλαι ποτέ» αριστερού
νεολαίου που σέβεται τον εαυτό του. Μήπως κάτι να κάνουμε; Μήπως, μια ιδέα, να
ευαισθητοποιηθούμε, χωρίς να ξεβολευτούμε και ιδιαίτερα;

Να μαζέψουμε παλιά ρούχα και ξεχαρβαλωμένα παιχνίδια του παιδιού; Να τα
στείλουμε κάπου; Πού; Υπάρχει καμιά ανθρωπιστική οργάνωση γύρω – τριγύρω; Πού
εδρεύει; Πού έχει γραφεία εδώ στην Ελλάδα; Πού; Άσε, δεν θα ‘σαι καλά. Εκεί
δεν βρίσκεις να παρκάρεις και να ΄χεις τον Θεό μπάρμπα. Μια που είσαι όρθια,
αγάπη μου, φτιάξε μου κι ένα καπουτσίνο. Και το ξανασυζητάμε το θέμα. Αύριο.
Αύριο, έχει ο Θεός…

Τς, τς, τς, τα καημένα τα παιδάκια. Κοίτα τα μωρέ, τα μανάρια μου. Μου
σπαράζουν την ψυχή. Δεν μπορώ να τα βλέπω, αγχώνομαι. Με βαριά καρδιά θα πάω
σήμερα το παιδί στο τένις. Και μετά πισίνα. Και μετά θα συγκλονιστώ, για μισή
ωρίτσα, με πλάνα ερειπίων και προσφύγων. Μισή όμως. Με το ρολόι. Στις εννιά,
έχουμε το μπάρμπεκιου του Αλέξανδρου. Τι να φορέσω, πω, πω, οι φουκαράδες,
πείνα κι εξαθλίωση, να βάλω το μπλε ή το έχουν ξαναδεί στο Εκάλη Κλαμπ;

Τις μέρες αυτές, βλέπουμε. Παρακολουθούμε. Αλλά δεν καταλαβαίνουμε. Δεν
καταλαβαίνουμε γιατί απωλέσαμε την ικανότητα να διαβάζουμε πίσω από τις
γραμμές. Να διακρίνουμε πέραν και μακράν των πρώτων αναγνώσεων.

Δεν καταλαβαίνουμε. Για να καταλάβεις, δεν χρειάζεται ευφυΐα. Ευαισθησία
χρειάζεται. Η ευαισθησία και μόνο έχει το κλειδί που ανοίγει τις πύλες Νόησης
και Κατανόησης. Κι εμείς τη χάσαμε. Εξαφανίστηκε. Την αναζητούν οι οικείοι
της. Ή, μάλλον, δεν την αναζητεί κανείς. Χάθηκε. Για πάντα. Σαν τα λόγια που
δεν εννοούσαμε. Σαν τα χρόνια που δεν μας εννόησαν. Κι είναι πολλά τα λόγια.
Κι είναι πολλά τα χρόνια.

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα… Τελικά. Οριστικά. Αμετάκλητα.