Βασιλικές γεύσεις

Όποιος παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην αθηναϊκή εστίαση ίσως δεν
περίμενε ότι θα ξανάνοιγε το «Royal Thai» στην Κηφισιά, μάλιστα στην ίδια
ακριβώς διεύθυνση που ήταν προτού καεί προπέρυσι. Οι φήμες τότε σαν φλόγες
διαδόθηκαν, μέσα στην καχύποπτη αθηναϊκή ατμόσφαιρα.

Τελικά, όμως, ο ιδιοκτήτης-σεφ ξαναέχτισε το εστιατόριό του και πολύ χάρηκα
που τον ξαναείδα αναγεννημένο σαν φοίνικα. Εδώ που τα λέμε, το «Royal Thai»
ήταν πάντα από τα καλύτερα ασιατικά εστιατόρια στην πόλη και, μάλιστα, από τα
ελάχιστα που είχαν πράγματι έναν Ασιάτη στο τιμόνι του. Ο σεφ-ιδιοκτήτης
δούλευε χρόνια ως αρχιμάγειρας στο «Kona Kai», προτού αποφασίσει να κάνει κάτι
δικό του.

Πριν από λίγες ημέρες, λοιπόν, βρεθήκαμε εκεί με τον φίλο μου τον Ντίνο.
Καθήσαμε στην αυλή, κοντά στο μικρό ταϊλανδέζικο ιερό, προστατευμένοι ­
ωραιότατα ­ από τον θόρυβο της κίνησης σε αυτήν την κύρια αρτηρία της
Κηφισιάς. Οι σερβιτόρες, το ίδιο ευγενικές όπως παλιά, ντυμένες με τις
κλασικές ταϊλανδέζικες φορεσιές τους, μακριές ίσιες φούστες δηλαδή και σακάκια
από πάνω, το σύνολο σε χρώμα σομόν, στολισμένες με τις χρυσαφένιες υφασμάτινες
ζώνες.

Μέσα, ο χώρος είναι απλός, με λευκούς τοίχους στολισμένους με περίτεχνα
ταϊλανδέζικα κεντήματα και ξύλινα ανάγλυφα. Γενικώς, όμως, ο χώρος είναι
λιτός, ίσως περισσότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς, χωρίς ιδιαίτερο
ανατολίτικο αέρα. Μόνο το καινούργιο κόκκινο χαλί παραπέμπει σε ασιατικό look.
«Θυμίζει κινεζικό και γι’ αυτό το διάλεξα», μας είπε ο Κιμ Πακ, γελώντας.
«Εδώ, στην Ελλάδα, ο κόσμος δεν πολυγνωρίζει τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων
ασιατικών λαών».

Σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η ειδοποιός διαφορά. Το καινούργιο «Royal
Thai», κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να διαφοροποιηθεί περισσότερο από τα
υπόλοιπα ασιατικά εστιατόρια στην Αθήνα, αν μη τι άλλο, διότι ο ίδιος ο Κιμ
Πακ γνωρίζει καλά τις διαφορές.

Φάγαμε καλά, σε γενικές γραμμές. Στην αρχή δοκιμάσαμε μια μικρή πιατέλα με
τηγανιτά και ψητά ορεκτικά, το καθένα σχεδόν με τη δική του σάλτσα. Το
κοτόπουλο Satay (με σάλτσα από αμερικανικά φιστίκια) ήταν η καλύτερη και η πιο
ξεκάθαρη στη γεύση λιχουδιά στην πιατέλα. Τα μικρά παϊδάκια ονόματι Yawalat
Spareribs, με λίγο σουσάμι και με έντονη γεύση από κάτι που μου θύμιζε μπαχάρι
­ έναν συνδυασμό από ξινή σάλτσα δαμάσκηνου, σόγια και τσίλι ­, ήταν λίγο
στεγνά, αλλά νόστιμα. Δεν με ενθουσίασαν τα στριφτά τηγανιτά φύλλα γεμισμένα
με τυρί κρέμα και θαλασσινά, επειδή μου φάνηκαν σαν ένας μπασταρδεμένος
συνδυασμός, μια που γενικά οι Ασιάτες δεν τρώνε γαλακτοκομικά. Ψιλά γράμματα
ίσως, διότι ο κάθε επιχειρηματίας πρέπει να διασκεδάσει τα γούστα του κοινού
του και οι Έλληνες λατρεύουν τη «Φιλαδέλφεια»! Το καλύτερα φτιαγμένο πιάτο,
στο σύνολο, και το πιο απλό ήταν τα King Rama, γαρίδες τυλιγμένες με τραγανό
φύλλο wonton.

Κατόπιν, ήρθε η πεντανόστιμη σούπα Tom Yum Goon, γαριδόσουπα δηλαδή, στην
οποία οι σχετικά μεγάλες γαρίδες επιπλέουν μέσα σε έναν ζωμό συγχρόνως
πικάντικο, αλλά και πολύ αρωματικό. Δοκιμάσαμε το μοσχάρι Panang, ένα κλασικό
ταϊλανδέζικο πιάτο, που αποτελείται από λεπτές φέτες μοσχαριού μέσα σε μια
σάλτσα από γάλα καρύδας και λεμονόχορτο. Καλό. Οι καυτερές γαρίδες με κόκκινο
κάρι ήταν και αυτές αξιοπρεπείς και η γεύση του βασιλικού παρούσα. Φυσικά, δεν
έλειπαν τα νουντλς, τα ασιατικά ζυμαρικά. Ο Ντίνος ήθελε αυτά της Σιγκαπούρης,
με τα μικρά κομματάκια από κομμένη ομελέτα, γαρίδες, κοτόπουλο και πιπεριές.
Δεν είναι ότι δεν ήταν καλό το πιάτο αυτό· μια χαρά ήταν· χωρίς, όμως, να έχει
κάποιο στοιχείο που να το κάνει να ξεχωρίζει.

Πιστεύω ότι για τα ελληνικά δεδομένα, μια που είμαστε γλυκατζήδες γενικώς, τα
επιδόρπια, τουλάχιστον τα δύο που δοκιμάσαμε, δεν ήταν εντυπωσιακά. Το πρώτο,
από κολλώδες ρύζι και μάγκο, δεν ήταν καθόλου γλυκό, ενώ θα μπορούσε να είναι
μια έκπληξη για τον ουρανίσκο αυτός ο συνδυασμός από καινούργιες υφές και
υλικά. Το Cashew Nut Pie επίσης περιείχε όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει
ένα τούρμπο γλυκό, αλλά θέλει πιο ισχυρό γευστικό χαρακτήρα.

Αυτό, γενικώς, αισθανόμουν στο καινούργιο και ακόμα «ωμό» «Royal Thai». Όπως
μας είπε ο Κιμ Πακ, θα ακολουθήσει και αυτός τη μόδα προσθέτοντας στο μενού
σούσι μπαρ. Πώς θα μου άρεσε εάν δοκίμαζε ακόμα πιο τολμηρές και αυθεντικές
τοπικές ταϊλανδέζικες συνταγές, διότι πραγματικά η γαστρονομία της χώρας αυτής
είναι ίσως η πιο «ζωντανή» και νόστιμη σε όλην την Ασία. Τελοσπάντων, του
εύχομαι, πραγματικά, καλή επιτυχία.

«Royal Thai»: Ζηρίνη 12, Κηφισιά Τηλ. 6232.322