[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μίλησε (πάλι) για την “οργή του Θεού”… Μίλησε για τον “περιούσιο λαό”, που
αν ξεστρατίσει, ή τον «ξεστρατίσουν», θα επέλθουν τα δεινά της “θείας
δίκης”… Αυτοφορτιζόμενος με τα κηρύγματά του, πολλές φορές συνοδεύει τα
επιχειρήματά του με δάκρυα, όπως προχθές μέσα στην Εκκλησία.

Και είναι (πλέον) ανησυχητική η εικόνα του πνευματικού ηγέτη των ορθόδοξων
Ελλήνων να μην μπορεί να συγκρατήσει μια οπωσδήποτε ακραία μορφή έκφρασης σε
μια εποχή ακραίων αντιδράσεων.

Εν όψει μάλιστα του ταξιδιού του στην Κύπρο και του προγράμματος επίσκεψης
στην πράσινη γραμμή…

Σήμερα που ο “διαφωτισμός της Κόκα – Κόλα” έχει αποτύχει, αλλά αυτό εκφράζεται
ακόμη μόνο από μουλάδες και δικτάτορες, τέτοιες συναισθηματικές φορτίσεις μόνο
να χωρίζουν μπορούν και όχι να ενώνουν.

Και εν πάση περιπτώσει, ποιο είναι το κόστος που αναλαμβάνει ο Αρχιεπίσκοπος
επιλέγοντας τέτοιες δράσεις; Ένας πολιτικός, επί παραδείγματι, θα πάρει όποια
θέση πιστεύει, ξέροντας ότι κάποια στιγμή θα κριθεί από τους ψηφοφόρους… Η
ισοβιότητα όμως σ’ ένα αξίωμα εξασφαλίζει επί της ουσίας μια θαυμαστή ασπίδα
προστασίας… Και επομένως μηδενίζει και το κόστος…

Ο Αρχιεπίσκοπος κρίνει χωρίς να κρίνεται και αν αυτό συνέβαινε μόνο σε
θεολογικά ζητήματα δεν θα υπήρχε λόγος ανησυχίας… Όταν όμως παρεμβαίνει στο
μείζον σήμερα θέμα διαχείρισης της σχέσης μας με τον “άλλο”, τον διαφορετικό
από εμάς, που όμως ζει δίπλα μας στον μικρό πλανήτη, τότε τα πρόσφατα (και
πολλά παλαιότερα) γεγονότα επιβάλλουν πάντως αυτοπεριορισμό.

Οι ηχητικές κορόνες βοηθούν συνήθως μόνο όσους δεν μπορούν να ακούσουν ή για
να σκεπάσουν άλλες φωνές, ιδίως αν αυτός που τις χρησιμοποιεί βρίσκεται στο
απυρόβλητο… Και είναι κρίμα την εποχή της υστερίας του Ομάρ των ταλιμπάν,
ο… αντίλαλος να φθάνει τόσο κοντά μας…