Από την Αλβανία και το Εσπερινό Λύκειο στους Πολιτικούς Μηχανικούς

Αντμίρ Λεκάι. «Όταν πήγα στο Λύκειο ήξερα ελάχιστες λέξεις ελληνικά»

Ήταν η νύχτα της 28ης Αυγούστου του 1993 όταν πέρασε για πρώτη φορά τα σύνορα.
Ένα δεκαεξάχρονο παιδί που ήθελε μόνο να φύγει, να αναζητήσει κάπου αλλού τη
ζωή. Δεν φανταζόταν τι θα περνούσε, ούτε ότι οκτώ χρόνια μετά το όνειρό του θα
γινόταν πραγματικότητα.

Ο Αντμίρ Λεκάι από την Αλβανία είναι ο μαθητής που κατέκτησε τη μία και
μοναδική θέση στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
(για τους υποψηφίους από Εσπερινά Λύκεια) στις φετινές εξετάσεις.

Έφυγε κρυφά από το σπίτι του, στο χωριό Ρέτσι της περιοχής Σκόδρα της
Αλβανίας. Δύο μήνες περιπλανήθηκε στα βουνά. Ήταν παρέα με άλλα παιδιά από το
χωριό του. «Ήταν Αύγουστος μήνας, όμως τα βουνά στα σύνορα είχαν χιόνι.
Περπατούσαμε στη διάρκεια της μέρας και το βράδυ σταματούσαμε για ξεκούραση».

Έφτασαν πρώτα στη Λάρισα. Και από εκεί, πάντα κυνηγημένοι, με τα πόδια στην
Πάτρα. Ήταν όμως ακόμη ανήλικος και κανείς δεν τον έπαιρνε στη δουλειά του.
Και ήταν στη χώρα παράνομα, χωρίς άδεια παραμονής, χωρίς διαβατήριο. Δεν θέλει
πια να θυμάται αυτά τα χρόνια. «Δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω στον δρόμο.
Ένιωθα σαν να με κυνηγούν κάθε στιγμή. Για να τηλεφωνήσω στους δικούς μου,
πήγαινα αργά τη νύχτα στο μπακάλικο της γειτονιάς».

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσε πως δεν θα επιβίωνε. Τέσσερις φορές έφτασε στα
ελληνοαλβανικά σύνορα και ξαναγύρισε. Πέρασε αρκετά 24ωρα μέσα στα κρατητήρια
και γνώρισε από πρώτο χέρι τη σκληρότητα των αρμοδίων αρχών. «Υπήρξαν μερικές
φορές που φάγαμε ακόμη και ξύλο σε επιχειρήσεις-σκούπα, όπως συνηθίζουν να τις
λένε. Μία από αυτές τις φορές, με ξέχασαν για μια εβδομάδα μέσα σε ένα δωμάτιο
2Χ2, χωρίς ήλιο και χωρίς φως».

Τον Αύγουστο του 1998 ήρθε η πολυπόθητη πράσινη κάρτα. Τότε, ξύπνησε μέσα του
και η επιθυμία για το σχολείο. «Στην Αλβανία είχα φτάσει μέχρι και την Α’
Γυμνασίου, που είναι σαν την πρώτη τάξη του Λυκείου στην Ελλάδα. Όταν όμως
άλλαξε η πολιτική κατάσταση στη χώρα μου, εγκατέλειψα το σχολείο».

Μπήκε στο Εσπερινό Λύκειο γνωρίζοντας ελάχιστα ελληνικά. Όταν πρωτοήρθε στην
Ελλάδα, τα μόνα ελληνικά που γνώριζε ήταν σκόρπιες λέξεις από στίχους
ελληνικών τραγουδιών. «Και όταν μπήκα στο γραφείο του σχολείου για να γραφτώ,
έπρεπε να έχω μαζί μου διερμηνέα. Συνεννοήθηκα με τη βοήθεια των χεριών μου,
με νοήματα».

Το καθημερινό του πρόγραμμα δεν έμοιαζε με αυτό των περισσότερων μαθητών που
προετοιμάζονται για τις εξετάσεις. Ήταν ξύπνιος από τις 6 το πρωί, γιατί στις
7 έπιανε δουλειά στην οικοδομή. Το μεσημέρι που γυρνούσε στο σπίτι έπρεπε να
μαγειρέψει για να φάει. «Διάβαζα από τις 11 το βράδυ που τελείωνε το σχολείο,
μέχρι τις 4 το πρωί. Τα Σαββατοκύριακα που δεν είχα δουλειά, μελετούσα όλη τη
μέρα και όλη τη νύχτα».

Στο σχολείο ήταν ο ένας από τους δύο αλλοδαπούς. «Στην αρχή καταλάβαινα πως τα
παιδιά κρατούσαν μια απόσταση από εμένα. Ύστερα από λίγο καιρό όμως δεν
μπορούσαν να με διακρίνουν ανάμεσά τους. Και οι καθηγητές, ενώ στην αρχή με
έβλεπαν απλά σαν ένα μαθητή, άρχισαν να με βλέπουν φιλικά».