[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η αγριότητα, έγραφε ο Άγγλος φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ, καιροφυλακτεί στα
ένστικτα του ανθρώπου. Και ο φανατισμός είναι ο μανδύας της αγριότητας… Για
ορισμένους πολίτες η τρομοκρατική επίθεση στις ΗΠΑ ήταν ακριβώς αυτό: μια
απάνθρωπη πράξη φανατικών που δείχνει το μέγεθος της βαρβαρότητας στην οποία
μπορεί να ξεπέσει ο άνθρωπος. Μια πράξη χωρίς λογική, μια πράξη που θα ήταν
λάθος να επιχειρήσει κανείς να την αναλύσει με όρους πολιτικούς. Το αυτονόητο,
ωστόσο, δεν είναι αυτονόητο για όλους. Αντιθέτως, κάποιοι μοιάζει να πιστεύουν
ότι οι Αμερικανοί προκάλεσαν μόνοι τους την καταστροφή τους με την αλαζονική
και επιθετική πολιτική που ακολουθούν. Ακραίος εκφραστής μιας τέτοιας λογικής
στάθηκε ασφαλώς ο Αρχιεπίσκοπος με το απίστευτο «οργή θεού» που βρήκε να πει.
Και από την Αριστερά, ωστόσο, πολλοί έδειξαν να αντιμετωπίζουν με εκπλήσσουσα
ψυχραιμία τον θάνατο 5.000 αθώων πολιτών ­ το «ούτε κλαίμε ούτε γελάμε» του
ΚΚΕ αποτελεί την πιο χαρακτηριστική εκδήλωση αυτής της στάσης. Κανείς φυσικά
δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι ΗΠΑ έχουν κάνει κατά καιρούς εγκληματικά λάθη
στην εξωτερική τους πολιτική. Αποτελεί, ωστόσο, πρόκληση στην ανθρώπινη
λογική, αλλά και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να υποστηρίζει κανείς πως ένας
Σαουδάραβας πολυεκατομμυριούχος, ένας υποστηρικτής των πιο απάνθρωπων και
σκοταδιστικών καθεστώτων που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, έκανε ό,τι έκανε
αντιδρώντας σε κάποιας μορφής… αδικία. Κανείς δεν τόλμησε ποτέ να
δικαιολογήσει τον ναζισμό επικαλούμενος τις ­ υπαρκτές ­ αδυναμίες της
Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Θα το κάνουμε σήμερα για τον Μπιν Λάντεν; Μπορεί
βέβαια να πιστεύουμε ό,τι θέλουμε για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Όταν
όμως είμαστε αντιμέτωποι με τέτοια φαινόμενα φανατισμού, αποτελεί ύψιστη
εκδήλωση ηθικής υποκρισίας να μην τα αναγνωρίζουμε γι’ αυτό που είναι:
σκοταδιστικές δυνάμεις που απεργάζονται την καταστροφή του ανθρώπινου
πολιτισμού όπως σήμερα τον γνωρίζουμε. Και απέναντι σε τέτοια φαινόμενα δεν
μπορεί να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τη στάση μας…