ΔΡΟΜΟΙ

Πόση οργή…
… μπορεί να σπρώξει κάποιους ανθρώπους να κάνουν κάτι τέτοιο; αναρωτιόταν
ένας νεαρός φωτορεπόρτερ, την ώρα που οι πυροσβέστες τον τραβούσαν με
θρυμματισμένα πόδια κάτω από τα συντρίμμια των δίδυμων πύργων. Όταν ο πρόεδρος
Μπους κηρύσσει «πόλεμο του καλού εναντίον του κακού», αυτή η απορία του νεαρού
για τα κίνητρα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι όμως η σωστή απορία. Τι είναι
εκείνο που σπρώχνει μερικούς ανθρώπους να μετατρέπουν πλαστικά μαχαιράκια,
διπλώματα πιλότων και αεροπορικά δρομολόγια σε όπλα μαζικής καταστροφής;
Οι τρομοκράτες…
![]() |
… δεν γεννιούνται, γίνονται, δίνει τη δική του απάντηση σε αυτό το ερώτημα
το αμερικανικό περιοδικό «Σάλον». Είτε το πείτε πλήγμα είτε αντίποινα, από
όπου και αν εκπορεύτηκαν αυτές οι φανατισμένες επιθέσεις, θα πρέπει οι
άνθρωποι εκεί να είναι από καιρό εξοικειωμένοι στην καταμέτρηση πτωμάτων και
στον θάνατο που πέφτει από τον ουρανό. Η απορία του φωτορεπόρτερ είναι η
σωστή. Γιατί όσο οι Αμερικανοί θα μετρούν τα πτώματα κάτω από τα συντρίμμια,
τόσο θα πλημμυρίζουν από τη δική τους οργή. Είναι φυσικό. Πού θα φτάσουν όμως
τα όριά της; Κανείς δεν ξέρει, όταν μάλιστα βλέπει τον Μπους να πηγαίνει από
βάση σε βάση και από καταφύγιο σε καταφύγιο. Ήδη στην Ουάσιγκτον παίζουν το
παιχνίδι του συναγερμού. Μάλιστα, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ
τα έβαλε με την επιτροπή Τσερτς της Γερουσίας, επειδή είχε αποκαλύψει πριν από
20 χρόνια πως η CIA χειραγωγούσε ξένες κυβερνήσεις και υποστήριζε
βασανιστήρια. Λίγο αργότερα, ο πρώην ομόλογός του Λόρενς Ιγκλμπέργκερ ζήτησε
να ισοπεδωθεί η Καμπούλ.
Από την πολιτική…
… αυτή της επιθετικής και μαζικής στρατιωτικής δράσης, πόσοι άραγε
φανατισμένοι τρομοκράτες γεννήθηκαν μέχρι τώρα; Ο Πολ Ποτ; Πήρε την εξουσία,
αφού προηγουμένως η ουδέτερη και σταθερή Καμπότζη ισοπεδώθηκε από τις
αμερικανικές βόμβες. Οι Ταλεμπάν και ο Μπιν Λάντεν; Δεν είναι παρά τα
σκουπίδια του αντισοβιετικού αφγανικού αντάρτικου που χρηματοδοτήθηκε και
εκπαιδεύτηκε από τις ΗΠΑ. Αυτά και άλλα πολλά θα έπρεπε να ήταν αρκετά για
να νουθετήσουν την αμερικανική ηγεσία, που ετοιμάζεται να καταπραΰνει την
οδύνη του αμερικανικού λαού με Τόμαχοκ και Β-52. Να ισοπεδωθεί η Καμπούλ; Θα
είναι σαν να μοιράζουν βόμβες και χάρτες του αεροδρομίου Κέννεντυι σε όλους
τους Αφγανούς μέχρι τρίτης γενεάς.
Ο πόλεμος…
… έχει μεταφερθεί στην Αμερική αυτό είναι γεγονός. Όχι όμως ο πόλεμος κατά
της τρομοκρατίας. Ούτε ο «ιερός πόλεμος» εκείνων που επιτέθηκαν στο Μανχάταν
όποιοι και αν ήταν αυτοί. Αυτό που έχει φωλιάσει στην καρδιά της Αμερικής, σε
απίστευτη ένταση και με ασύλληπτη ταχύτητα, είναι ο φαύλος κύκλος της άγρευσης
υπόπτων και της εκδίκησης ένας θλιβερός, θολός κυκεώνας από ταραχή, πόνο,
τρόμο. «Πόση οργή μπορεί να σπρώξει κάποιους ανθρώπους να κάνουν κάτι
τέτοιο;». Αυτό το ερώτημα δεν πρέπει να το βάζουμε μόνο για τους τρομοκράτες,
γράφει το αμερικανικό περιοδικό, αλλά και για τον εαυτό μας.
ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
51-54 ΚΑΙ
ΣΤΟΝ
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ
ΣΤΗΝ













