ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι δύο προσευχές

Λέγεται Ρεσμά Μεμόν Γιακούμπ, είναι δημοσιογράφος και ζει στην Κομητεία
Μοντγκόμερυ της Μέριλαντ. Η κραυγή της δημοσιεύτηκε χθες στην Ουάσιγκτον Ποστ.
Κάθε σχόλιο είναι περιττό.

«Σκοτώστε τους Άραβες!». Στην Αμερική, αλλά και σε άλλες χώρες, παρατηρούνται αντιισλαμικές επιθέσεις

«Ηφρίκη είναι ανείπωτη. Όπως κάθε Αμερικανός, έχω παραλύσει από τη σφαγή. Όταν
κλείνω τα μάτια μου, βλέπω κορμιά να πηδούν από τα παράθυρα των πύργων.

Όπως κάθε Αμερικανός, φοβάμαι. Αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό για μας.
Αναρωτιέμαι αν τελείωσε, κι αν όχι, πότε και πού θα γίνει το επόμενο κτύπημα.
Είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι το είδος του φόβου που φαντάζομαι ότι
αισθάνονται άνθρωποι σε άλλες χώρες όταν βρίσκονται σε πόλεμο.

Όπως κάθε Αμερικανός, νιώθω αποτροπιασμό. Και θέλω δικαιοσύνη. Αντίθετα από
πολλούς άλλους Αμερικανούς, όμως, νιώθω και κάτι άλλο. Ένα διαφορετικό είδος
φόβου. Αισθάνομαι αυτό που αισθάνονται τα 6 εκατομμύρια μουσουλμάνοι της
Αμερικής. Φοβάμαι ότι θα θεωρηθούμε και εμείς ένοχοι στα μάτια της Αμερικής,
αν αποδειχθεί ότι οι παράφρονες πίσω από αυτή την τρομοκρατία είναι
μουσουλμάνοι.

Αισθάνομαι σαν να έγινα ξαφνικά εχθρός δύο ομάδων: αυτών που θέλουν να πλήξουν
Αμερικανούς και εκείνων των Αμερικανών που θέλουν να ανταποδώσουν το πλήγμα.
Είναι μια τρομακτική γωνιά για να βρίσκεται κανείς. Φοβάμαι ακόμα για την
ασφάλεια των κουνιάδων μου, που κυκλοφορούν φορώντας μαντίλες στο κεφάλι, και
τις ικετεύω να μη βγαίνουν μόνες στον δρόμο. Φοβάμαι για τον αδελφό μου, που
είναι δικηγόρος και υπερασπίζεται μουσουλμάνους σε δίκες για διακρίσεις.
Φοβάμαι όταν ακούω ανθρώπους να λένε ανοιχτά ότι το μουσουλμανικό αίμα είναι
άχρηστο και αξίζει να χυθεί, όπως άκουγα κάποιους να λένε στη διάρκεια του
Πολέμου του Κόλπου. Φοβάμαι ότι ο γιος μου δεν θα καταλάβει γιατί οι ξένοι δεν
του χαμογελούν πια όπως του χαμογελούσαν.

Και παρ’ όλο που θέλω την παραπομπή των δραστών στη Δικαιοσύνη, τρέμω στη
σκέψη των αθώων ζωών που μπορεί να χαθούν χωρίς λόγο στο πλαίσιο αυτής της
καταδίωξης. Παιδιά σαν και τα δικά μας. Μητέρες σαν κι εμάς.

Κάθε φορά που ακούω για μια πράξη τρομοκρατίας, κάνω δύο προσευχές. Η πρώτη
είναι για τα θύματα και τις οικογένειές τους. Η δεύτερη είναι, αχ Θεέ μου, ας
μην είναι μουσουλμάνος ο δράστης. Γιατί αντίθετα με τις τρομοκρατικές πράξεις
από ένα χριστιανό ή έναν Εβραίο, όταν ο δράστης είναι μουσουλμάνος, η πράξη
του δεν θεωρείται μια μεμονωμένη ενέργεια από μια ομάδα παρανοϊκών. Ολόκληρη η
θρησκεία θεωρείται βάρβαρη και απάνθρωπη. Κι εγώ, αγαπητοί μου συμπατριώτες
Αμερικανοί, στέκομαι μπροστά σας, το ίδιο συντετριμμένη με σας, και σας
διαβεβαιώνω ότι δεν είναι έτσι. Ότι δεν είμαστε βάρβαροι. Ότι εμείς οι
μουσουλμάνοι αγαπάμε τη χώρα μας όσο κι εσείς, και ότι ματώνουμε και θρηνούμε
στο πλευρό σας».

(Από την Αμερική μέχρι την Αυστραλία και από τον Καναδά μέχρι τη Σιγκαπούρη,
κύμα αντιισλαμικής βίας έχει ξεσπάσει ήδη σε όλο τον κόσμο).