ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το τέλος της αθωότητας

Βλέπω και ξαναβλέπω την εικόνα της πρόσκρουσης των δύο αεροπλάνων και την
αλυσιδωτή κατάρρευση των δίδυμων πύργων.

Θαυμάζω τη σκηνή που αποτυπώνεται ο εφιάλτης και τρομάζω με τη διαστροφή. Ο
καπιταλιστικός γίγαντας χτυπήθηκε και δεν είμαι η μόνη που ομολογεί ένα
αίσθημα δικαιοσύνης.

Τα φοβισμένα ματάκια του Μπους τροφοδοτούν τη χαιρεκακία μου.

Αγανακτώ με τις παρορμήσεις μου. Μα τι νομίζω πως είναι η Αμερική; Ιδέα;

Η εικόνα των ανθρώπων που πηδάνε στο κενό είναι αμετάκλητη.

Η άλλη πραγματικότητα.

Πριν ακόμα μετρηθούν οι χιλιάδες νεκροί, με συντονισμένες προσπάθειες
επιχειρείται ν’ αποκατασταθεί η ισορροπία της παγκόσμιας οικονομίας.

Η αποθέωση των νέων αξιών.

Η υπερδύναμη θα συσπειρώσει τις αντιτρομοκρατικές δυνάμεις του κόσμου. Οι
συσχετισμοί των ισορροπιών θα αναθεωρηθούν.

Άντε πάλι! Νέα τάξη πραγμάτων.

Το Ισλάμ απειλεί.

Η Αμερική απειλεί με αντίποινα. Ιαχές πολέμου.

Κάποια κινητά χτυπάνε ακόμα κάτω απ’ τα χαλάσματα.

Αρχίζει η καταμέτρηση των αθώων θυμάτων.

Το τέλος της αθωότητας.

Πώς θα είναι η επόμενη μέρα;

Στο σκοτάδι ξεχωρίζω κάποιες φιγούρες στρατιωτών, από παλαιότερους πολέμους.
Κοιτάνε το αεροπλάνο που χώνεται και πάλι, σε σλόου μόσιον, στον ουρανοξύστη.

­ Αλίμονό τους… ψιθυρίζουν τα φαντάσματα.

Στο βάθος της σκηνής ένας ποντικός ροκανίζει με όρεξη τα νήματα…