ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σιγά την κλειδαρότρυπα

Όλα είναι στημένα, το καταλαβαίνει κανείς βλέποντας, έστω και στην εφημερίδα,
τη φωτογραφία του σπιτιού όπου γυρίζεται ο «Μεγάλος Αδερφός». Μπροστά στις
κάμερες κανένας δεν κάνει ό,τι θα έκανε μόνος του και οι παίκτες είναι στην
πραγματικότητα ηθοποιοί, που θα ασκήσουν την υποκριτική τους τέχνη εις βάρος
της αφελείας όσων τους παρακολουθήσουν. Μπορεί να εμφανίζονται σαν φοιτητές ή
υπάλληλοι, αλλά ελπίζουν σε μια καριέρα που να έχει σχέση με το θέαμα, την
τηλεόραση, τη μόδα, τέτοια πράγματα. Προφανώς δεν τους ενοχλεί η
παρακολούθηση, προφανώς θα φτιάξουν κάποιο σενάριο για τα όσα μπορεί να
συμβούν στο δήθεν διαμέρισμα, κι εν συνεχεία θα κάνουν ό,τι και οι μαθητές
δραματικής σχολής σε εργαστήρια υποκριτικής τέχνης. Θα μαθητεύσουν στο πώς να
περπατούν, να μιλάνε, να γελάνε, να τρώνε, να χαζεύουν, να εκπλήσσονται, τα
πάντα τέλος πάντων, αλλά έτσι όπως γίνονται στο θέατρο ή στο σινεμά ή μάλλον
έτσι όπως γίνονται στην τηλεόραση, δηλαδή πιο πρόχειρα, λιγότερο καλλιτεχνικά,
χωρίς περιορισμούς καλού γούστου.

Το μάθημα θα είναι πιο βαρετό κι από την πιο βαρετή ταινία, αφού γίνεται σε
πραγματικούς χρόνους και με ερασιτέχνες. Όλη η φασαρία δημιουργήθηκε από την
παρεξήγηση του τίτλου. Στον Όργουελ ο Μεγάλος Αδερφός παρακολουθεί υποχρεωτικά
τους υπηκόους του και τους καταδυναστεύει, εδώ η πρόκληση γίνεται με την
αναφορά στον φασισμό που περιέχει ο τίτλος. Γι’ αυτό και μόνο το εύρημα
θυμώσαμε περισσότερο από όσο του αξίζει. Αλλά αξίζει τον κόπο να του γυρίσει
κανείς την πλάτη, έστω και μόνο επειδή ο καημένος ο Τζορτζ Όργουελ δεν μπορεί
να ζητήσει ούτε δικαιώματα από τα κέρδη των σταθμών ανά τον κόσμο.