Από τον Ράμπο στην Ημέρα Ανεξαρτησίας

Υπάρχουν δύο τρόποι για να βλέπει κανείς μια ταινία. Είτε μέσα από τα μάτια
του Ράμπο είτε μέσα από τον τρόμο ενός (ας πούμε) Σέρβου. Αν πάρουμε ως μέτρο
τα ταμεία και τα εισιτήρια, τότε η επικράτηση του… Ράμπο είναι συντριπτική.

Αν λάβουμε υπόψη μας την πραγματικότητα, τότε ο Σέρβος, ο Ιρακινός, ο
Κοσοβάρος καταρρίπτουν κάθε σενάριο τρομοκρατικής θεωρίας που έχει επινοήσει η
αχαλίνωτη φαντασία των ισχυρών του Χόλιγουντ. Όλα αυτά μέχρι πριν από 48 ώρες.
Υποθέτω πως μετά την καταστροφή, εκατοντάδες υπάλληλοι της βιομηχανίας του
θεάματος με την ιδιότητα του σκηνοθέτη, του σεναριογράφου, του εκτελεστή
παραγωγής και του ηθοποιού, πρέπει να πέρασαν τη νύχτα με σαμπάνιες και
χαβιάρι. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία τόσα σενάρια και άλλες τόσες ταινίες δεν
είχαν προαναγγείλει μια τόσο μεγάλη καταστροφή. Μερικές μάλιστα εξ αυτών
προαναγγέλλουν χειρότερες μέρες:

Να, ας πούμε στις 29 Ιανουαρίου του 1999, ο μετριότατος Έντουαρντ Ζιούικ στην
επίσης ασήμαντη «Πολιορκία», διά στόματος Μπρους Γουίλις και Ντενζέλ
Ουάσιγκτον, «προβλέπει» πως εξαιτίας των τρομοκρατικών ενεργειών πολλών Αράβων
εντός του Μανχάταν, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους Τζούνιορ (ή κάποιος άλλος) θα
αναγκαστεί να επιβάλει στρατιωτικό νόμο! Μάλιστα, ο Μπρους Γουίλις με μπερέ…
Παττακού μετατρέπει τη Νέα Υόρκη σε Αθήνα της 21ης Απριλίου του 1967.

«Πολιορκία». Ο Μπρους Γουίλις με μπερέ… Παττακού

Ο εχθρός όμως δεν είναι μόνο εξωτερικός. Υπάρχει και ο εσωτερικός, ο ύπουλος
ιδεολόγος (μονίμως μαρξιστικών πεποιθήσεων) που δρα ανεμπόδιστα επειδή είναι
λευκός, μιλάει καλά αγγλικά και είναι μορφωμένος. Όπως συμβαίνει με τον Τιμ
Ρόμπινς στον «Ύποπτο της οδού Άρλινγκτον». Ο… άθλιος αυτός κρυφοσυμμορίτης
σχεδίαζε να τινάξει στον αέρα το FBI.

Η απειλή

Έχει υπολογιστεί ότι 8 στις δέκα ταινίες made in USA, μεταδίδουν τον ιό της
απειλής. Πάσης φύσεως, είδους, εκτάσεως, μορφής και προελεύσεως. Ο θεατής
απειλείται από τους πάντες και τα πάντα, ακόμα και από την ερωμένη του (όπως
στην «Ολέθρια σχέση»), τη γυναίκα του, την πεθερά του (εδώ που τα λέμε είναι η
μοναδική αληθινή απειλή). Πρώτη και σπουδαιότερη απειλή η πολυποίκιλη…
κομμουνιστική. Αραβική, ασιατική, κίτρινη, μαύρη, λατινοαμερικανική, ακόμα και
αμιγώς ρωσική. Μα τώρα, ύστερα από 12ετή παρέλευση της πτώσης του Τείχους;

Τώρα «λέει» ο Κλιντ Ίστγουντ στο «Space cowboys» (ο οποίος, πολιτικά, έχει
καταλάβει τον θώκο του εκλιπόντος Τζον Γουέιν). Αποτέλεσμα; Τέσσερις
εξηντα-εβδομηντάρηδες συνταξιούχοι αστροναύτες μετακομίζουν στο Διάστημα και
την τελευταία στιγμή ­ χάριν της αυτοθυσίας ενός εξ αυτών ­ απενεργοποιούν μια
χούφτα καταστροφικούς σοβιετικούς πυρηνικούς πυραύλους που στόχευαν στις
μεγαλύτερες πόλεις των ΗΠΑ, με πρώτη και καλύτερη το κέντρο της Νέας Υόρκης!
Κάπως έτσι… σωθήκαμε.

«Space cowboys». Με αρχηγό τον Κλιντ Ίστγουντ, τέσσερις συνταξιούχοι αστροναύτες εφορμούν στο Διάστημα και εξουδετερώνουν ρωσικούς πυραύλους που στοχεύουν το… Μανχάταν

Προηγουμένως, στην ταινία «Η ημέρα της ανεξαρτησίας», ο Γερμανός Ρόλαντ Έμεριχ
­ ένας άρτια εκπαιδευμένος Γερμανός σκηνοθέτης ­ αναλαμβάνει την προφητεία
μιας ακόμα μεγαλύτερης, και μάλιστα εξωγήινης, απειλής. Όντα ενός ανώτερου
τεχνολογικά πολιτισμού από τον δικό μας, αποφασίζουν να μετατρέψουν τη γήινη
μπάλα σε οδοντογλυφίδα. Η μισή Αμερική μεταβάλλεται σε σταχτοδοχείο, αλλά την
τελευταία στιγμή ο πλανητάρχης… Μπιλ Κλίντον (διά μέσου Μπιλ Πούλμαν) ορμάει
με το «ιππικό» και τους κάνει κιμά.

Ο πλανητάρχης

Ο ρόλος (δεν λέω η προσωπικότητα, διότι ενδεχομένως το IQ του Χ πλανητάρχη να
είναι επιπέδου Τζορτζ Μπους Τζούνιορ), ο ρόλος λοιπόν του προέδρου των ΗΠΑ
συμπυκνώνει και συμβολίζει όλες τις αξίες για τις οποίες πρέπει να δίνει τη
ζωή του ακόμα και ο πιο ταλαίπωρος, ο πιο βασανισμένος και καταπιεσμένος
μαύρος ναύτης (πράγμα που συμβαίνει με τον Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ στο
«Περλ Χάρμπορ»). Πόσο μάλλον όταν η προσωπικότητα ενός προέδρου φωτίζεται από
έναν Χάρισον Φορντ. Ακραιφνείς σοβινιστές κάποιας ομοσπονδίας της μακαρίτισσας
ΕΣΣΔ, καταλαμβάνουν το «Air Force One» (το προεδρικό αεροσκάφος) αποφασισμένοι
να εφαρμόσουν την εντολή της Σπάρτης «μολών λαβέ». Το μοιραίο λάθος τους ήταν
πως δεν υπολόγισαν τις… σταλονικές και σβαρτζενερικές ικανότητες του Χάρισον
Φορντ. Θα μου πείτε ­ και δικαίως ­ πως ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, κατά το πρώτο
24ωρο της καταστροφής έγινε μπουχός. Μπα, μην τους ακούτε, φήμες είναι.

Κι αν του… χρόνου καταφθάσουν εξωγήινοι από το Διάστημα και από άλλους γαλαξίες; Ε, τότε θα επαληθευθεί η προφητεία της «Ημέρας ανεξαρτησίας»

Και στην «Απόδραση στη Νέα Υόρκη» του Τζον Κάρπεντερ κινδυνεύει ο πρόεδρος
(Ντόναλντ Πλέζανς). Εδώ όμως οι τρομοκράτες, δεν είναι Άραβες, ούτε
μπολσεβίκοι. Κάποια ρεμάλια του Μπρονξ είναι. Ο πρόεδρος κυκλοφορεί με μια
μαύρη Samsonite, εντός της οποίας είναι τοποθετημένος ηλεκτρονικός μηχανισμός.
Με μια απλή κίνηση της κλειδαριάς, ο μηχανισμός στέλνει τη μοιραία εντολή και
όλοι οι πυρηνικοί πύραυλοι των ΗΠΑ είναι προγραμματισμένοι να «προσγειώσουν»
όλες τις αμερικανικές πυρηνικές κεφαλές επί του Κρεμλίνου και των άλλων
σοβιετικών (τότε) περιχώρων.

Εκτός του ρόλου του προέδρου, και αυτός του μπάτσου ­ ενός τίμιου, παλιομοδίτη
μπάτσου ­ είναι ιερός. Α, όλα κι όλα. Και ιερός και σωτήριος. Ένα τέτοιο
ένστολο παλικάρι είναι «Πολύ σκληρό για να πεθάνει». Στο δεύτερο «επεισόδιο»
του «Die Hard», οι τρομοκράτες ανάβουν φιτίλι κάτω από το αεροδρόμιο της
Ουάσιγκτον. Φυσικά ο… Die Hard το σβήνει. Στο τρίτο «επεισόδιο», μια
πανίσχυρη, πάνοπλη ομάδα Γερμανών τρομοκρατών, ένα θανατηφόρο μείγμα ναζισμού
και σταλινισμού Ανατολικής Γερμανίας, εφορμά σαν μπουλντόζα να ισοπεδώσει τη
Νέα Υόρκη. Φυσικά, η μπουλντόζα ανακόπτεται και σμπαραλιάζεται από τα στιβαρά
χέρια του Μπρους Γουίλις.

Βραβεία… Πυθίας

Η πιο ακριβής προφητεία καταστροφής των δίδυμων ουρανοξυστών του Κέντρου
Διεθνούς Εμπορίου, προαναγγέλλεται στην (τηλεοπτική) ταινία «Path to paradise»
(1997). Με υπότιτλο «The untold story of the World Trade Center bombing». Οι
σκηνοθέτες, που έχουν κάθε λόγο να λάβουν βραβείο Πυθίας, λέγονται Λέσλι
Λίμπμαν και Πάρι Γουίλιαμς. Ουδεμία σημασία έχει αν αμφότεροι δεν
αναγνωρίζονται από κάποιο ­ το οποιοδήποτε ­ λεξικό κινηματογράφου. Σημασία
έχει η προφητεία. Για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί το όνομα του ομογενούς
Ανδρέα Κατσούλα που εμφανίζεται μέσα στους δεύτερους ρόλους της ίδιας ταινίας.
Δεν το είδαμε στους κινηματογράφους, γιατί η παραγωγή είναι τηλεοπτική. Ποιος
όμως μας εγγυάται πως δεν το είδε ο Μπιλ Λάντεν;

Οι προφητείες

Η δεύτερη αλλά κάπως λιγότερο ακριβής προφητεία, τιτλοφορείται «Gridlock» και
πριν από 6 χρόνια προανήγγειλε ολοσχερή καταστροφή όλων των γεφυρών που
συνδέουν το Μανχάταν με τη Νέα Υόρκη. Εμείς δεν την είδαμε στις αίθουσες γιατί
κι αυτή είναι τηλεοπτική παραγωγή. Εντέλει, λες το Χόλιγουντ να τους δίνει
ιδέες; Μερικές φορές, η προληπτική έφοδος επιβάλλεται λόγω εκδικητικής
επιστροφής. Κλασική περίπτωση φαντασιακού και νικηφόρου κινηματογραφικού
παραληρήματος είναι ο «Ράμπο» και ο Σιλβέστερ Σταλόνε. Δέκα τέτοιους να είχαν
υπό τις διαταγές τους ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο Λίντον Τζόνσον και μετά σου ‘λεγα
εγώ. Ούτε μισό βιετναμέζικο κουνούπι δεν θα έμενε ζωντανό!