ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λες να την πληρώσουμε εμείς; Μπα…

Ήταν στημένοι, όπως κάθε μέρα, άλλωστε, μπροστά στην τηλεόραση. Κι εκεί που
περίμεναν να δουν τα αγαπημένα τους σίριαλ, ως συνεπείς εθισμένοι, είδαν ένα
καινούργιο έργο που στην αρχή δεν κατάλαβαν τι ακριβώς ήταν. Κοίτα να δεις,
είπε ο Παύλος, που πάλι οι Αμερικανοί θα βομβαρδίζουν κάποια χώρα. Για να
δούμε ποιους… σώζουν αυτή τη φορά; Έλα τώρα, είπε η Μαρία, αφού ξέρουμε πού
βομβαρδίζουν συνήθως. Ή στη Γιουγκοσλαβία ή στο Ιράκ.

Αυτό που άκουγαν τους φάνηκε τόσο απίστευτο που στην αρχή υπέθεσαν ότι
πρόκειται για ταινία που είχε κερδίσει βραβείο εφέ. Είναι δυνατόν κάποιος να
χτυπήσει την υπερδύναμη; Και καλά, πώς πέρασαν από τις ασφάλειες των
αεροδρομίων τους;

Πτώματα και τραυματίες, πάντως, δεν έδειχνε. Έτσι κάνουν αυτοί, σχολίασε η
Μαρία. Δεν θυμάσαι που και στον Πόλεμο του Κόλπου το CNN δεν έδειχνε κανένα
σκοτωμένο; Παρ’ όλ’ αυτά, τους σοκάρισε η σκέψη ότι μέσα σ’ αυτά τα κτίρια και
στα αεροπλάνα θα βρίσκονταν χιλιάδες άνθρωποι. Που, τέλος πάντων, δεν έφταιγαν
για την πολιτική της κυβέρνησής τους, όπως, βέβαια, δεν έφταιγαν και οι άλλοι
αθώοι στις χώρες που βομβαρδίστηκαν, σχολίασαν με νόημα. Τους προβλημάτισε και
το πώς θα αντιδράσουν οι Αμερικάνοι ­ λες να την πληρώσουμε εμείς; αναρωτήθηκε
η Μαρία.

Για λίγο, όμως. Γιατί εν τω μεταξύ, παρά τον χαμό, είχε ξεκινήσει εκείνο το
νέο πρόγραμμα που τόσο θόρυβο είχε προκαλέσει. (Διότι ναι μεν «είμαστε
συγκλονισμένοι» αλλά μην ξεχνάμε και τα συμφέροντά μας.)

Παρακολούθησαν καμιά δεκαριά νέους να χαχανίζουν χωρίς λόγο. Α, ρε μικρούλικε,
γκρίνιαξε ο Παύλος, πού είναι οι δόξες σου; Τότε που παρουσίαζες όλες τις
βιασμένες από θείους, καλόγερους, γείτονες και τους κολασμένους αυτής της γης;
Αυτό ήταν δράμα.