Η πραγματικότητα ξεπέρασε τον κινηματογράφο…

Η πρώτη αντίδραση: «Δεν πιστεύω στα μάτια μου». Η δεύτερη: «Κουρέλιασαν όλα
τα σενάρια του Χόλιγουντ». Η τρίτη: «Ό, τι καλύτερο έδειξε η τηλεόραση μετά
την προσσελήνωση». Η τέταρτη: «Καλά τους έκαναν, να μάθουν οι φονιάδες των
λαών». Η πέμπτη: «Την πλήρωσαν αθώοι». Και η τελευταία: «Τώρα θα αδειάσουν στο
Ιράκ το μισό οπλοστάσιό τους».

Μέσα στο 1/4 του χρόνου που χρειάστηκαν οι μεγαλοπαραγωγοί του «Περλ Χάρμπορ»
για να αφηγηθούν μια (τάχα μου ιστορική) μπούρδα, το κέντρο του πλανήτη, εκεί
παραδίπλα από τη Γουώλ Στρητ, έγινε στάχτη επιπέδου… Περλ Τάουερς. Στο ίδιο
«σταχτοδοχείο» προσγειώθηκαν και κάηκαν μερικές απόλυτες αλήθειες: Η Αμερική
είναι άτρωτη, οι πλανητάρχες παντοδύναμοι, οι τριτοκοσμικοί λαοί με ψηλά τα
χέρια, οι πολίτες της Δύσης αραγμένοι στα Χρηματιστήρια και ο νόμος της
Διαλεκτικής (της δράσης και της αντίδρασης) στους σκουπιδοτενεκέδες.

Το μόνιμο επιμύθιο που συνοδεύει αυτές τις παγιωμένες «αλήθειες», είναι της
μισής γραμμής: τίποτα δεν γίνεται και το αμερικανικό, ιμπεριαλιστικό πεπρωμένο
φυγείν αδύνατον. Που πα’ να πει πως εσαεί οι μεν θα βαράνε και οι άλλοι θα τις
τρώνε. Αν πριν από ένα 48ωρο έλεγες σε οποιονδήποτε κάτοικο αυτού του πλανήτη
ότι είναι δυνατόν, πως υπάρχει τρόπος να σκοπεύσεις και να τραυματίσεις την
καρδιά της Νέας Υόρκης και να πανικοβάλεις τους πλανητάρχες, θα σου έδειχνε
τον δρόμο που σε πάει κατευθείαν στο πλησιέστερο τρελοκομείο. Καμιά αλήθεια
δεν είναι απόλυτη. Όσες βόμβες μεγατόνων και να περιέχει. Όσα διαμάντια,
χρυσάφι και δολάρια να έχει αποταμιεύσει. Όσους πεζοναύτες και ρουκέτες να
εκσφενδονίζει. Όσους κομπιούτερ και να κουρδίζει. Τίποτα μα τίποτα δεν είναι
ακατανίκητο και αιώνιο. Ούτε καν το Αμερικανικό Imperium.

Το πρώτο επιχείρημα που θα ανασύρουν και θα το περιφέρουν από το ένα ως το
άλλο άκρο της τηλεοπτικής γης, είναι το αυτονόητο: Terrorists. Το δεύτερο που
θα κάνουν, είναι να θέσουν σε λειτουργία το σκουριασμένο, σαραβαλιασμένο
πλυντήριο εγκεφάλων. Οι terrorists είναι Άραβες, Σέρβοι, Ασιάτες. Τα παιδιά
ενός κατώτερου Θεού. Μοναδικό τους προνόμιο, η τζάμπα εργατική τους δύναμη και
τα πλούσια κοιτάσματα σε φυσικούς πόρους. Επί δέκα ανελέητους αιώνες, η Αγία
Οικογένεια των Δυτικών «Σταυροφόρων» καταληστεύει και πλιατσικολογεί, ενώ
ταυτοχρόνως, καρατομεί, σκοτώνει, αποκεφαλίζει, μακελεύει και ασελγεί επί
οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος βρεθεί μπροστά της.

Η συμμορία

Ο Κρεγκ Μακφάρλντ πεσμένος στο γκισέ της American Airlines, στο αεροδρόμιο της Βοστώνης, δεν μπορεί να πιστέψει στην τύχη του. Επρόκειτο να φύγει με τη μοιραία πτήση για το Λος Άντζελες, αλλά τελευταία στιγμή άλλαξε το εισιτήριό του γι’ αργότερα

Οι αθλιότητες μιας συμμορίας, άλλοτε ιπποτών, άλλοτε αριστοκρατών, άλλοτε
γραβατομένων και ευυπόληπτων Τεξανών που ρυθμίζουν την ύπαρξή μας με την άνεση
που κουρδίζουν ένα Swatch (ούτε καν Rolex), είναι καταχωρημένες σε χιλιάδες
τόμους μιας Μαύρης Βίβλου γραμμένης και βουτηγμένης σε ωκεανούς αίματος
εκατομμυρίων αθώων πλασμάτων. Πώς είναι ποτέ δυνατόν να περιμένεις μετά να
κυλήσει έστω και μισό δάκρυ για τα αθώα θύματα τού… Περλ Τάουερς, από τα
ρυτιδιασμένα μάγουλα μιας μάνας από τη Βαγδάτη; Μα εδώ πριν από ελάχιστα
χρόνια, όταν εμείς, όλοι εμείς οι προνομιούχοι και οι ασφαλείς της Δύσης,
χασκογελάγαμε με τη… βρεγμένη φούστα της Μόνικα, οι ρουκέτες σκάγανε (και
σκάνε) επί των κεφαλών χιλιάδων παιδιών και άλλων αμάχων του Ιράκ και της
Σομαλίας. Όλα νομοτύπως καμωμένα. Και ύστερα, μετά το… νόμιμο αυτό μακελειό,
ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, κορδωμένος σαν γνήσιος καμποτίνος,
ανακοίνωνε στους εκπροσώπους του Τύπου τους αριθμούς των επιθέσεων. Πόσα νήπια
κατακρεουργήσαμε σήμερα κύριε εκπρόσωπε; Α, να σας πω… μόλις 1.000. Μόνο;
Πώς κάνετε έτσι! Αύριο θα τα διπλασιάσουμε. Συμφωνώ με τον Τσόμσκι. Μπροστά σ’
αυτές βαρβαρότητες, η λαίλαπα του Χίτλερ μοιάζει με μπιζέλι. Κάντε τον κόπο
και ρίξτε μια ματιά σε ένα από τα βιβλία που κυκλοφόρησαν τελευταία με την
υπογραφή του και με τον τίτλο «Ο νέος στρατιωτικός ανθρωπισμός».

Η Ιστορία

Μέσα σε μια δεκαετία ­ τη δεκαετία που εμείς διάγουμε εφησυχασμένοι και
εκσυγχρονισμένοι, απογειωμένοι και προσγειωμένοι στη Σοφοκλέους, με
αναβαθμισμένες και ανασυγκροτημένες κυβερνήσεις όπου η μεν Βασούλα διαδέχεται
τον Κώστα και ο Άκης τοποθετείται στη θέση τού… Μάκη ­ μέσα στα τελευταία
χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας, κοντινοί και μακρινοί, μαύροι,
κίτρινοι, μελαχρινοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές και ορθόδοξοι χριστιανοί έχουν
παραδοθεί στα σκουλήκια «διά χειρός» Μπιλ Κλίντον, Τζορτζ Μπους, Τόνι Μπλερ
και Λιονέλ Ζοσπέν. Αν ο Μιλόσεβιτς είναι υπόλογος εγκλημάτων και πρέπει κάποτε
να δικαστεί στη δική του χώρα, από Σερβικό δικαστήριο, τότε οι αρχηγοί, οι
στρατηγοί, οι λοχαγοί, οι μπάτλερ και υπηρέτες αυτής της Αγίας Οικογένειας
πρέπει να τοποθετηθούν από αυτούς τους λαούς του κατώτερου Θεού, πάνω σε
ικρίωμα.

Το θέλουμε – δεν το θέλουμε, ο ανθρώπινος πολιτισμός γράφεται με αίμα. Και
συμβαίνει πάντα αυτός που κερδίζει να γράφει την Ιστορία και επομένως να
επιβάλλει τη δική του αλήθεια, κολυμπώντας στο αίμα των… Ινδιάνων. Όσο το
Αμερικανικό Imperium κουρσεύει ανελέητα το σύμπαν, όσο η μηχανή αλέθει πόνο,
δάκρυα και ανθρώπινες σάρκες, όσο ταπεινώνει και ανενδοίαστα καταρρακώνει κάθε
ίχνος, κάθε κόκκο αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης, προστασίας και αληθινής,
δημοκρατίας, τόσο θα πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες εφόδου των… terrorists
στις μητροπόλεις των προνομιούχων και τόσο ο πλανήτης θα βρίσκεται αιχμάλωτος
και όμηρος του μίσους.

Η ανισότητα

Αφού ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο άνισες φέτες και αφού αρκετοί εξ ημών
επικροτούμε ή αδιαφορούμε γι’ αυτόν τον διαχωρισμό, γι’ αυτήν την απίστευτη
ανισότητα, πώς είναι ποτέ δυνατόν μετά να ζητάμε κατανόηση, υπομονή και
συμπόνια από τα δισεκατομμύρια των εξαθλιωμένων που καταναλώνουν μόλις το 1/4
των παγκόσμιων αγαθών; Το ξεχάσαμε; Η πρώτη φέτα επιβιώνει ροκανίζοντας
ψίχουλα από την παλάμη της Οικογένειας. Η δεύτερη έχει εγκατασταθεί στην
Κόλαση. Διάβασα τελευταία στην ιταλική «Republica» τον μέσο όρο ζωής των
κατοίκων του πλανήτη και ανατρίχιασα. Στα 74 εγκαταλείπει τα εγκόσμια ο
Δυτικός της πρώτης φέτας, στα 22 ο Αφρικανός κάποιων χωρών της Μαύρης Ηπείρου.
Μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι. Προς στιγμήν αισθάνθηκα σαν πιστολέρο από ταινία
του Τζον Χιούστον που ορμάει εναντίον της συμμορίας ουρλιάζοντας «kill the
sons of bitches». Και για μια ακόμα φορά βεβαιώθηκα. Η ανθρωπότητα ­ και ποιος
ξέρει για πόσους ακόμα αιώνες ­ διάγει περίοδο Προϊστορίας. Για να
δρασκελίσουμε το κατώφλι της Ιστορίας, για να εξανθρωπιστούμε ντε, ένας και
μοναδικός τρόπος υπάρχει. Πρώτα πρέπει να πεθάνει το κτήνος!

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

ΣΤΗ

ΔΙΕΘΝΗ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΚΑΙ

ΤΑ

ΧΡΗΜΑΤΗΣΤΗΡΙΑ

ΣΤΙΣ

ΣΕΛΙΔΕΣ

39-41