ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άνοιξε, άγιο σχολείο, άνοιξε…

Τι ωραίος μήνας αυτός ο Σεπτέμβρης! Όχι ­ σας βεβαιώ ­ δεν με έπιασε καμία
ρομαντική διάθεση για πρωτοβρόχια και χρυσοκόκκινα φύλλα. Τότε, γιατί; Μα,
γιατί… ανοίγουν τα σχολεία (ελπίζω να μη διαβάζει «Πρώτο ενικό» κανείς
νεοσσός!).

Το φθινόπωρο μάς ήρθε με… βήμα αργό. Και έχω βάσιμες υποψίες ότι μαζί μου
συμφωνούν όλες οι εργαζόμενες μαμάδες. Που ανατριχιάζουν κάθε φορά που ένα
ακόμα ατέλειωτο, κουραστικό, χαώδες καλοκαίρι καταφθάνει. Με το παιδί να
σέρνεται από τον έναν καναπέ στον άλλο (να βλέπεις ζωντανά και αστραφτερά
μυαλουδάκια να παρακολουθούν σαν κοιμισμένα τα βραζιλιάνικα και μεξικάνικα
σίριαλ, το ένα μετά το άλλο). Κι οι ίδιες να περιμένουν τις γιαγιάδες, τις
θείες ή τις μπέιμπι-σίτερ που όλο αργούν (αχ και δεν θα προλάβω τη σύσκεψη!) ­
και ο καπνός του άγχους να βγαίνει από τα αυτιά.

Στο οικογενειακό συμβούλιο να πέφτουν καθημερινά καινούργιες προτάσεις και
ιδέες: Να πάει το παιδί κατασκήνωση ή είναι πολύ μικρό; Να το στείλουμε με την
οικογένεια του φίλου του που τον κάλεσε ή δεν θα είναι ασφαλές; Να μείνει με
τον παππού στο εξοχικό ή θα βαρεθεί;

Είναι η εποχή που αναρωτιέσαι τι τον ήθελες τον φεμινισμό και δεν παίρνεις το
παιδάκι σου ­ όπως έκανε η δική σου η μαμά ­ να πάτε ξέγνοιαστοι στο νησί με
το θερινό ηλιοστάσιο και να ξαναγυρίσετε με τις φθινοπωρινές δροσούλες. Είναι
η εποχή που μυριάκις αναφωνείς: «Άγιο σχολείο, πότε ανοίγεις;»

Αγάπες μας, καλή χρονιά! Και μην κρατάτε κακία στις γκρινιάρες μαμάδες σας…