Το χάσμα μεγαλώνει

Ο Ζάγκατ μάς λέει κάτι που ήδη το ξέραμε. Ότι πληρώνουμε πολλά για φαγητό,
αλλά αυτό το φαγητό είναι καλύτερο απ’ ό,τι ήταν. Ότι το Λονδίνο, μαζί με τη
Νέα Υόρκη και ίσως το Σίδνεϊ, είναι οι τρεις γοητευτικότερες πόλεις για
φαγητό. Ότι το The Ivy έχει πλάκα. Ότι το Gordon μαγειρεύει συμπαθητικά. Ότι η
αγαπημένη μας κουζίνα εξακολουθεί να είναι η γαλλική. Κι ότι οι πιο
ενδιαφέρουσες εναλλακτικές λύσεις είναι οι κουζίνες της Ινδίας, της Ιαπωνίας
και της Ιταλίας.

Ναι, το Λονδίνο είναι πιο ενδιαφέρον από το Παρίσι, γιατί το Παρίσι είναι
γεμάτο με γάλλους σεφ που μαγειρεύουν γαλλικό φαγητό σε γαλλικά εστιατόρια.
Έτσι ήταν και το Λονδίνο μέχρι πριν από 10 χρόνια, όταν φιλόδοξοι νεαροί σεφ
και επιχειρηματίες αποφάσισαν να σπάσουν το στάτους κβο.

Το ερώτημα είναι ποιος ωφελείται από αυτόν τον ηδονισμό. Ας μην ξεχνάμε ότι το
Λονδίνο είναι το ακριβότερο μέρος για φαγητό σε όλη την Ευρώπη και ότι ένα
δείπνο για δύο με κρασί στο Gordon Ramsay δεν κοστίζει λιγότερο από 250 λίρες
(140.000 δρχ.). Το The Ivy και το Nobu μπορεί να είναι τα πιο δημοφιλή
εστιατόρια του Λονδίνου, αλλά εσείς κι εγώ δεν μπορούμε να πάμε με την παρέα
μας και να φάμε σ’ αυτά. Ο ελιτισμός δεν είναι κακό πράγμα, αλλά το χάσμα
ανάμεσα στα πολύ καλά και στα άθλια εστιατόρια μεγαλώνει ­ και δεν γεμίζει με
καλά ή αξιοπρεπή εστιατόρια, αλλά με καφέ και σάντουιτς μπαρ.

Ο Terry Durack είναι κριτικός γεύσης