ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καταραμένες ρυτίδες!

Να ‘ναι σύμπτωση; Τις πρόσεξα το πρωί. Ακριβώς μια μέρα πριν από τα γενέθλιά
μου. Μου έβγαλαν τη γλώσσα, ενώ φιλάρεσκα χαριεντιζόμουν στον καθρέφτη.
Πάγωσαν οι γκριμάτσες που από ματαιοδοξία κάνουμε εμείς οι γυναίκες όταν
κοιτάμε το είδωλό μας.

Ήταν εκεί! Χαραγμένες βαθιά. (Πότε πρόλαβαν, πώς δεν τις είχα δει; Μα, σήμερα
έγιναν; αδύνατον!). Κάθε φορά που τολμούσα να χαμογελάσω, υπερηφάνως μού
έστελναν κοροϊδευτική απάντηση.

Εκεί, γύρω από τα μάτια, στο σημείο που είναι γνωστό και ως «πόδι της χήνας».
ΡΥΤΙΔΕΣ!!

Παρέπεμπαν αμείλικτα σε νούμερα.

Πόσο χρόνων είπαμε ότι γίνομαι αύριο; Μου φαίνεται τριάντα; Μπα, δεν βγαίνει η
αφαίρεση… Νομίζω πως ζαλίζομαι. Είμαι αλήθεια ΤΟΣΟ μεγάλη;

Τι έλεγαν οι αγαπητοί κατά τα άλλα συνάδελφοι; Πως άμα η γυναίκα περάσει τα
τριάντα, «σιτεύει»; Ε, και; Έχω μυαλό εγώ! Μήπως είμαι από αυτές που θα δώσουν
σημασία σε τέτοια θέματα; Το παν δεν είναι η προσωπικότητα; Και να μεγαλώνεις
αξιοπρεπώς;

Παρεμπιμπτόντως, σελοτέιπ δεν έχω! Είχα δει κάποια, κάποτε, που το έβαζε
προσεκτικά στις τσακισμένες περιοχές, να μην εξαπλώνεται το κακό. Θυμάμαι
μάλιστα πως, όταν χαμογελούσε, έκανε μικρά όμικρον με το στόμα. Τα πλατιά
χαμόγελα τα θεωρούσε επικίνδυνα. Κάνουν κι αυτά ραγίσματα στο δέρμα, βλέπεις.
Ειδικά σε τέτοιες ηλικίες.

Λουλούδια; Όχι, δεν θέλω λουλούδια αύριο. Μια καλή κουβέντα θέλω. «Τριάντα
οκτώ; Μα, δεν σου φαίνεται καθόλου».

Και τρυφερότητα θέλω. Όπως όλες όσες μεγαλώνουμε. (Γερνάμε; χυδαία λέξη). Στο
βάθος νομίζω πως όλες θέλουμε να μείνουμε «Κατερινούλες». Δεν είναι κακό, να
μας παρασέρνουν οι αυταπάτες μας πού και πού.

Άσε που, έτσι, γλυκαίνουν οι ρυτίδες…