ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Παράταση

Η Αθήνα έχει πάρει παράταση. Ας έφτασε ο Σεπτέμβρης, δεν γεμίζει εντελώς,
ανασαίνει ακόμα. Χαριστικά για μια εβδομάδα, θα περάσει μέρες ανθρώπινες. Στις
έντεκα του μήνα παραμονεύει η πληρότης. Στις έντεκα κάθε Σεπτέμβρη ανοίγουν τα
σχολεία και τελειώνουν τα ψέματα. Νωρίς νωρίς πιάνουν δουλειά τα πούλμαν,
χιλιάδες παιδάκια πρέπει να μεταφερθούν σε μακρινές γειτονιές, στα ωραία
σχολεία με πράσινο, που δεν χωράνε στην πόλη. Πελώρια λεωφορεία με καύσιμο που
βγάζει μαύρη κάπνα, αγκομαχάνε στα στενά, σταματάνε κάθε τόσο, φρακάρουν με το
παραμικρό. Αφού μαζέψουν τα μικρά, ξανάρχονται για τα μεγάλα, μέχρι το
απόγευμα έχουν κάνει έξι γύρους. Πριν τελειώσουν όμως καλά καλά, παίρνουν τη
σκυτάλη τα επιβατικά αυτοκίνητα, τα παιδιά πρέπει το απόγευμα να συμπληρώσουν
τη μόρφωσή τους με πιάνο, γαλλικά, χορό, πρέπει να καλλιεργηθούν αθλητικά, να
μάθουν μπάσκετ, κολύμπι, καράτε, ξιφασκία, όλα σε γυμναστήρια, όλα μακριά, όλα
με σοφέρ. Όλες οι δυνατότητες να προσφερθούν στα σημερινά παιδιά, γιατί πού
ξέρεις τι θα χρειαστεί απ’ όλα; Και τα παιδιά να ζήσουν ένα καλύτερο αύριο,
έστω κι αν το σήμερα γίνεται πολύ δύσκολο, καθώς χιλιάδες είμαστε που
μοιραζόμαστε αυτή την ευγενική φιλοδοξία. Σε μια βδομάδα από σήμερα οι
ατομικές πορείες γονιών και μαθητών θα σκάβουν τούνελ καθημερινά στην έρημο
της λαμαρίνας, ψάχνοντας την προσωπική τους όαση, ανοίγοντας δίοδο μελλοντικής
διαφυγής. Μια ακόμα διαδρομή, ένα παραπάνω ωδείο, ένα αυτοκινητάκι ακόμα που
προστίθεται στα ήδη υπάρχοντα, μποτιλιαρισμένο, κουραστικό, εξοντωτικό για τον
οδηγό του και για τους συμπολίτες του, είναι επένδυση για άνετες ημέρες, χωρίς
πίεση, πολιτισμένες, χωρίς τη βαρβαρότητα των οδών. Τέτοια τρέλα μας δέρνει.