ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι άνδρες δεν σφυρίζουν πια

Εν τάξει, το παρακάναμε. Σας βρίσαμε, σας μουντζώσαμε, σας είπαμε
φαλλοκράτες και γουρούνια. Δεν το καταλαβαίνατε, όμως, ότι κατά βάθος μας
άρεσε; Και ότι τώρα μας λείπει;

Πλήρης αδιαφορία. Οι εργάτες κοιτούν αποκλειστικά τη δουλειά τους

Τον παλιό, καλό καιρό, μια κοπέλα μπορούσε να βγάλει πολύτιμα συμπεράσματα από
την αντίδραση των οικοδόμων όταν περνούσε από μπροστά τους (η Πόλυ Βέρνον από
το περιοδικό This is London μιλά για το Λονδίνο, αλλά το ίδιο ίσχυε για
πολλές δυτικές πρωτεύουσες, και φυσικά για την Αθήνα). Κατά κανόνα σφύριζαν,
πράγμα που της προκαλούσε ένα μείγμα δυσφορίας, οργής, αλλά και κρυφής
ικανοποίησης. Αν πάλι δεν σφύριζαν, αισθανόταν ότι εκπέμπει σοβαρότητα,
γεγονός ελπιδοφόρο αλλά και απογοητευτικό ταυτόχρονα. Όταν είχε όρεξη για
καβγά, περίμενε το σφύριγμα και έλουζε τα αναιδή αρσενικά με όλα τα επίθετα
που έχει παραγάγει η φεμινιστική λογοτεχνία. Κι όταν είχε ανάγκη από
επιβεβαίωση, ντυνόταν προκλητικά και απολάμβανε τα σφυρίγματα, τα επιφωνήματα
και τα πειράγματα της άξιας, αν και ελαφρώς στερημένης, εργατικής τάξης.

Όμως όλα αυτά τελειώσανε. Η πολιτική ευπρέπεια νίκησε τον (καλώς ή κακώς
εννοούμενο) αυθορμητισμό. Οι οικοδόμοι δεν σφυρίζουν πια τις γυναίκες. Να
ανέπτυξαν άραγε νέες πολιτικές ευαισθησίες; Να βαρέθηκαν αυτό το σπορ; Να
βρήκαν κάτι καλύτερο να κάνουν στα διαλείμματά τους; Αφού έκανε μια πρόχειρη
έρευνα με τις φίλες της και βεβαιώθηκε ότι το θέμα δεν είναι προσωπικό, η
δημοσιογράφος ξεκίνησε να μάθει τι συμβαίνει. Φόρεσε μια μπλούζα σχεδόν
διαφανή, εφαρμοστό τζιν και ψηλά τακούνια και βγήκε βόλτα σε μια συνοικία με
οικοδομικό οργασμό. Είχε δίκιο: οι εργάτες έμοιαζαν τελείως απορροφημένοι από
τη δουλειά τους. Εκτός από ένα βαριεστημένο «’μέρα» και μερικά χλιαρά σχόλια,
δεν μπόρεσε να αποσπάσει τίποτα άλλο. Είχε έλθει η ώρα του ρεπορτάζ. Είμαι
τόσο άσχημη λοιπόν; Είστε άρρωστοι; Ή υπάρχει κάτι άλλο που μου διαφεύγει;

Στην αρχή, δεν ήθελαν καν να το συζητήσουν. Βιαζόμαστε, της είπαν. Δεν
συζητάμε τέτοια πράγματα. Έπειτα, τα στόματα άρχισαν να λύνονται. «Είναι
παράνομο», είπε ένας. «Δηλαδή μόνο το σφύριγμα απαγορεύεται, οι εκφράσεις
όχι», συμπλήρωσε ένας άλλος. «Βρίσκεις εύκολα τον μπελά σου από το αφεντικό,
μια καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση και σε πετάνε έξω», ισχυρίστηκε ένας
τρίτος. «Έχουν αλλάξει και τα κορίτσια, τις προάλλες μια κοπέλα έβρισε χυδαία
ένα φίλο μου», είπε ένας οικοδόμος που τον λέγανε Πητ αλλά είχε στο χέρι του
ένα τατουάζ που έγραφε «Ντέηβ».

Πάντως όλες οι ελπίδες δεν έχουν χαθεί. «Όσο ριψοκίνδυνο κι αν είναι»,
ομολογεί ο Γκάρυ, «εμένα το σφύριγμα μου λείπει, πότε πότε λοιπόν μου φεύγει
κανένα, ανάλογα με τον επόπτη, ανάλογα με το κορίτσι». Όταν μάλιστα το κορίτσι
είναι κάποιας ηλικίας, τα πράγματα είναι πιο απλά. «Οι μεγαλύτερες γυναίκες
πάντα χαμογελάνε. Ίσως να μην τις σφυρίζουν πια και τόσο συχνά». Σφυρίγματα
για φιλανθρωπικούς σκοπούς: άλλο ένα γνώρισμα της Νέας Εποχής.