[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ανόητος άνθρωπος, λέει η παροιμία, όταν του δείχνουν το φεγγάρι, κοιτάζει το
δάχτυλο. Κάπως έτσι αντέδρασαν οι λεγόμενοι κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ, στο
Εκτελεστικό Γραφείο, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρθηκε στη χρεοκοπία των
κομματικών μηχανισμών και πρότεινε την απευθείας εκλογή του προέδρου από τα
μέλη του κόμματος. Αντί να δούνε λοιπόν την πρόταση Παπανδρέου γι’ αυτό που
ήταν μια πρόταση δηλαδή που θα ενισχύσει τη συμμετοχή των απλών μελών στις
πολιτικές αποφάσεις, με ό,τι θετικό ή αρνητικό αυτό συνεπάγεται θεώρησαν
θεμιτό να την αντιμετωπίσουν ως απόδειξη (!) των αρχηγικών του βλέψεων. Πιο
ηττοπαθή και τελικώς αυτοκαταστροφική στάση δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί
κανείς. Όπως και δύσκολα θα μπορούσαν να δώσουν πιο αποτελεσματικά
επιχειρή-ματα υπέρ της άποψης του Γιώργου Παπανδρέου ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα
κόμμα σε κρίση, ένα κόμμα που καταδυναστεύεται από τους μηχα-νισμούς. Για δύο
κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι ότι έδειξαν σε όλους τους πολίτες, μέλη και μη,
πως το κύριο μέλημά τους δεν είναι η αυριανή προοπτική του ΠΑΣΟΚ, αλλά η δική
τους πολιτική καριέρα. Αντιμετω-πίζουν έτσι όλα τα ζητήματα που ανακύπτουν
αποκλειστικά κάτω από το πρίσμα των προσωπικών τους στρατηγικών. Η πρόταση
Παπανδρέου κατά τη λογική τους είναι κακή όχι για πολιτικούς λόγους ποιους
άλλωστε; αλλά γιατί θεωρούν ότι ευνοεί την εκλογή του στη θέση του προέδρου.
Και γιατί ευνοεί τον Γιώργο Παπανδρέου; Μα, γιατί τα μέλη μας λένε οι
φωστήρες των μηχανισμών θα υποκύψουν στη γοητεία του ονόματος. Το επιχείρημά
τους μπορεί να έχει βάση, μπορεί και όχι. Το σημαντικό ωστόσο είναι κι εδώ
βρίσκεται το δεύτερο στοιχείο που αποδεικνύει τη χρεοκοπία του κόμματος ότι
ορισμένα από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ θεωρούν απόλυτα νόμιμο μέσω των
μηχανισμών να ακυρώνουν τη θέληση των μελών του ΠΑΣΟΚ. Αν πράγματι πιστεύουν
ότι ο Γιώργος Παπανδρέου συγκεντρώνει την υποστήριξη της βάσης, τότε αυτοί
πρώτοι θα έπρεπε να στηρίξουν τον Γιώργο όταν τεθεί θέμα διαδοχής. Αυτό φυσικά
ούτε περνά από το νου τους. Αντιθέτως, μοιάζει να μιλούν χωρίς να
καταλαβαίνουν τις συνέπειες των λόγων τους. Κυρίως χωρίς να καταλαβαίνουν ότι
η δικαίωση στην πολιτική μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από την κοινωνία. Όσοι
έχουν ηγετικές φιλοδοξίες, εκεί θα πρέπει να απευθυνθούν. Και ας αφήσουν τους
γιαλαντζί στρατηγούς να κυνηγούν τα μέλη μαϊμούδες…













