Ακόμα τούτη η άφιξη, ραγιάδες, ραγιάδες…

Άντε τέλειωσε. Πάει κι αυτό. Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα. Καλό χειμώνα
(σχήμα οξύμωρο. Και καλό και χειμώνα; Δεν κολλάει το πράγμα. Κάπου κόβει η
μαγιονέζα).

Στρατιές, ορδές, στίφη. Η χαρά των Ούννων επιστρέφει. Με αεροπλάνα και βαπόρια
και με τους φίλους τους καλούς. Το έλα να δεις. Σε άλλο καράβι μπαίνεις, από
άλλο βγαίνεις. Από αλλού ξεκινάς, αλλού καταλήγεις.

Τους έβλεπα τους αδειούχους στις ειδήσεις. Κάτι τρελά. Κάτι ακατάληπτα. Τα
καράβια της γραμμής μετατράπηκαν σε ταξιτζήδες που χτυπάνε δέκα κούρσες
ταυτοχρόνως. Να σε πάω Χαλάνδρι, αλλά παρκάρουμε ανέμελα την κυρία
Αμπελόκηπους και μετά ξεπετάμε κι έναν συνταξιούχο στου Παπάγου.

Κάπως έτσι και με τα πλοία. Φορτώνουμε σε ένα νησί, αλλά μην πάμε και κατ’
ευθείαν Πειραιά. Δεν έχει γούστο. Ρίχνουμε κι ένα πέρασμα από άλλο νησί,
μαζεύουμε όσους ξέβρασε το καράβι που τα ‘φτυσε η μηχανή του, τραβάμε και μια
τζούρα τουρίστες από τρίτο νησί. Κι αφού κάνουμε τον γύρο νήσων και
Δωδεκανήσων σε 80 ημέρες ­ σορπράιζ, σορπράιζ: Δεν σας αφήνουμε Πειραιά, όπως
σας τάξαμε. Θα σας αμολήσουμε Ραφήνα. Στα μαύρα τα μεσάνυχτα.

Μαύρα μεσάνυχτα. Κι ας πλαντάζουν στο κλάμα τα ανήλικα. Κι ας έχεις παρκάρει
Πειραιά το αμάξι. Δεν πειράζει. Κάποιο ταξί θα βρεις. Κάποιο λεωφορείο. Το
Λεωφορείον ο Μόχθος. Κι αν πάλι δεν σου κάτσει, ποδαράτο. Ξέρεις τι καλή
άσκηση είναι για τον οργανισμό η πεζοπορία; Ξηρά τροφή κι ακολουθείς τα βήματα
του Λώρενς της Αραβίας.

Έκτακτα. Ωραία πράματα. Άλλος για Χίο τράβηξε, πήγε κι άλλος για Μυτιλήνη. Ο
δε άλλος στης Σύρας τα στενά αίμα και δάκρυα πίνει. Οι πρόσφυγες των διακοπών.
Οι μετανάστες του ντεμί πανσιόν. Οι ναυαγοί των χαμένων προσδοκιών.

Γιατί αυτό είναι τελικά, οι διακοπές. Οι χαμένες προσδοκίες. Έναν χρόνο
ολόκληρο σκύβεις πάνω σε χαρτιά, χαρτόσημα, σφραγίδες, υπογραφές, δηλώσεις του
Νόμου 105. Κι ένας μουρτζούφλης προϊστάμενος, εκεί. Από πάνω. Στον σβέρκο σου.
Θηλιά στο λαιμό σου. Ένας συμπλεγματικός που για σολίστας του βιολιού το
πήγαινε, για Καβάκος ένα πράμα. Και κατέληξε σε δημόσια υπηρεσία. Να φτύνει
όξος και χολή στους υφισταμένους του.

Γράφεις. Σβήνεις. Συμπληρώνεις. Κοιτάς τους κολλημένους δείκτες του ρολογιού.
Πάλι τα ‘παιξε το παλιόπραμα. Δεν περνάνε τα λεπτά. Οι ώρες. Οι μέρες. Οι
μήνες, τα χρόνια δεν περνάνε τα αναθεματισμένα.

Κι εσύ γράφεις. Σβήνεις. Συμπληρώνεις. Ακόμα τούτη η άνοιξη ραγιάδες,
ραγιάδες. Τούτο το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι γελαστό. Με χρυσά σαντάλια και
πολύχρωμο εμπριμέ φόρεμα. Θα σου κλείσει το μάτι,

θα σε πιάσει από το χέρι και θα βουτήξετε μαζί στην πιο βαθιά, την πιο γαλάζια
θάλασσα. Θα κρατήσετε την αναπνοή σας κι από τον μαγικό βυθό θα αναδυθείτε
ξανά, δεκαπέντε μέρες αργότερα. Βρεγμένοι, αλμυροί κι ολόλαμπροι.

Όμως η θάλασσα δεν είναι βαθιά και μπλε. Η θάλασσα είναι το νεκροταφείο της
πλαστικής μπουκάλας. Κι η πισίνα του ξενοδοχείου μυρίζει χλώριο. Και ξαπλώστρα
δεν βρίσκεις. Και το μπαλάκι της ρακέτας σου ‘ρχεται καρφί στο μάτι. Και οι
γιατροί επιμένουν. Έντεκα με πέντε, αν κάνεις μπάνιο, την έκατσες τη βάρκα με
το μελάνωμα. «Προστατέψτε τα παιδιά σας». Μια κουβέντα είναι, προστατέψτε τα
παιδιά σας. Πώς το μαντρώνεις το προνήπιο μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου από
το χάραμα ­ γιατί σηκώνονται κι αξημέρωτα αυτά ­ μέχρι τις πέντε το απόγευμα;
Πώς το κλείνεις το οχτάχρονο λιοντάρι στο κλουβί, χωρίς να σου κάνει τα νεύρα
θερινά;

Και η «ημιδιατροφή» είναι όντως «ημί». Το φαΐ «ημιτρώγεται». Το ζοχαδιασμένο
γκαρσόνι σού εκσφενδονίζει τη χωριάτικη στη μούρη. Μια μανιοκαταθλιπτική
ντομάτα στα τέσσερα. Ένα αγγούρι με σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Ζαρζαβατικά
στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Θόρυβος, βρώμα, κασετόφωνα στη διαπασών. Και τη
νύχτα, έτσι και πας να ξεραθείς ο σαματάς από την «ντίσκο» ­ έτσι το λένε
ακόμα; ­ να σε τρελαίνει.

Και γύρω σου μια τσοκαρίλα, μια σορτσίλα, μια δεσποιναβανδίλα. Μια χαρά της
ζωής, ένα ζουά ντε βιβρ ­ όλα συσκευασμένα σε «πακέτο διακοπών» από το
τουριστικό γραφείο.

Και κάποτε ροκανίζονται οι μέρες. Πιο γρήγορα από ό,τι περίμενες. Πιο ασήμαντα
από ό,τι περίμενες. Η επένδυση τζίφος. Η ισοτιμία της προσδοκίας με την
πραγματικότητα στο λίμιτ ντάουν.

Κι όμως… Δεν το βάζεις κάτω. Χωμένος, χαμένος ξανά στο γραφείο. Το
κλιματιστικό της εποχής των Πτολεμαίων βοά πάνω από το μαυρισμένο σου πρόσωπο.
Ο δυνάμει Καβάκος, ο βιρτουόζος της γραφειοκρατίας να σε κάνει ρόμπα. Η πόλη
πηγμένη και παιγμένη.

Όμως εσύ ­ όχι, δεν το βάζεις κάτω. Γράφεις. Σβήνεις. Συμπληρώνεις. Και
νιώθεις ξανά το πείσμον σπέρμα της καινούργιας ελπίδας. Του χρόνου… Του
χρόνου, με το καλό…

Στο μεταξύ, οι ειδήμονες την έχουν πιάσει τη δουλειά. Οι ψυχολόγοι μιλάνε για
το «Σύνδρομο μετά τις διακοπές». Αυτή την ανεξήγητη σωματική κόπωση που
αισθανόμαστε επιστρέφοντας.

Μελαγχολία. Κατάθλιψη. Το απόλυτο κενό. Τόσο απόλυτο που σχεδόν ντρέπεσαι να
το μοιραστείς με φίλους και γνωστούς:

­ Περάσατε καλά;

­ Πολύ καλά, εσείς;

­ Αξέχαστα!

Ντρέπεσαι. Γιατί ξέρεις. Ένα υπερτιμημένο δεκαπενθήμερο δεν αποσβένει ένα
χρόνιο νόσημα. Μια ζοφερή ξεφτίλα 350 ημερών.

Του χρόνου θα είναι καλύτερα. Πολύ καλύτερα… Του χρόνου θα περάσουμε
υπέροχα. Ακόμα τούτη η Άνοιξη… Ακόμα τούτη η Άφιξη, ραγιάδες, ραγιάδες…