ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εβένινος πύργος

Η αρμύρα δεν έχει φύγει ακόμη ολότελα και το ελληνικό φως διατηρείται σε
κάποια γωνιά των ματιών μου, σε λίγο θα πρέπει να πάρει την άγουσα για κάποιο
συρταράκι της μνήμης κι αυτό, μερικές φορές σκέφτομαι πως ολόκληρη η ευτυχία
μου, όλα της τα συστατικά, βρίσκονται σε αποθήκευση…

Να ‘μαστε, λοιπόν, εδώ, σε τούτη την ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ αυθεντικού και
πραγματικότητας, κάποτε λέει θα συνυπάρξουν, άτοπο ίσως, δεν πειράζει, όσο
κρατά εκείνη η μνήμη που λέγαμε, μονάχα που κι η αυθεντικότητα χρειάζεται
χώρο, χώρο μοναχικό κι επιλεγμένο…

Και οι αποσκευές της επιστροφής δεν έχουν τακτοποιηθεί ακόμη, το πλυντήριο
δουλεύει σε ρυθμό ρελαντί, η απαρίθμηση έχει μια γλύκα, έχουμε και λέμε, η
αίσθηση του «Εβένινου πύργου», τη διατηρώ και την αναπαράγω κι έπειτα τη
διαχέω, όχι γενικώς, δεν θα μπορούσα, ο ίδιος ο Φόουλς άλλωστε με τεκμηριώνει
εκ των υστέρων, πλην απολύτως. Γράφει, λέει, χρησιμοποιώντας το δίπολο
«εγώ-εσύ», απευθύνεται σε έναν μόνο άνθρωπο κι όχι στο απρόσωπο πλήθος, διότι
διαφορετικά θα έχανε την ατομικότητά του ­ κι αυτή είναι μια αβάστακτη
απώλεια, έτσι δεν είναι;

Απώλεια… η φυγή κι ο εγκλεισμός στην αυθεντικότητα της φύσης, ήλιος –
θάλασσα – βράχος, παντρεμένη με το απόλυτον της μητρότητας, μπορεί και να
συμφιλιώνει με την απώλεια, με την απουσία, κατά βάθος ήξερες κυρά μου ότι
ήταν οριστική, τώρα τη σφιχταγκαλιάζεις και την τοποθετείς στο πάνθεον των
μικρών και μεγάλων θανάτων της ζωής σου, η αλήθεια είναι πως καιρό τώρα
υποψιαζόσουν ότι δεν είναι μόνο βιολογικοί…

Και κάπως έτσι, συνεχίζεις και συνεχίζεις και συνεχίζεις, οικοδομείς νοητικά
τον δικό σου εβένινο πύργο κι αναπαράγεις εντός του τον έρωτα με την απουσία,
τον διάλογο με το μόνιμο «εσύ» του προσωπικού σου διπόλου ζωής και
δημιουργίας…

Καλό χειμώνα, σύντροφε ­ ναι, το μυαλό (μου – σου) είναι το ισχυρότερο εργαλείο…