ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο λοχαγός κι ο Κύριλλος

Άρχισα να διαβάζω στ’ αγγλικά «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», έδινα στην
Πελαγία τα χαρακτηριστικά της Πηνελόπης Κρουζ και θαύμαζα τις γνώσεις του
συγγραφέα για πολλές λεπτομέρειες της ελληνικής ζωής. Πόσα ήξερε για τις
κατσίκες, τα καφενεία, τις ξύλινες καρέκλες, τους παπάδες, τα κρασιά. Δεν
πρόλαβα να φανταστώ τον λοχαγό Κορέλι με τα χαρακτηριστικά του Νίκολας Κέιτζ,
σταμάτησα εκεί που μπαίνουν οι Ιταλοί και βλέπουν την άλλη μέρα σ’ όλους τους
τοίχους γραμμένα συνθήματα εναντίον τους, «αλλά», γράφει το βιβλίο, «δεν
καταλάβαιναν το κυριλλικό αλφάβητο». Στα τόσα που έμαθε ο Λουίς ντε Μπερνιέ
για την Ελλάδα, δεν περιλαμβανόταν η ασήμαντη αυτή πληροφορία, ότι η ελληνική
γλώσσα γράφεται με το ελληνικό αλφάβητο. Μουσακάδες, φέτες και κατσίκες έγιναν
ένα, μια άνοστη μάζα, κι οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, που εν συνεχεία φέρονται σαν
αιμοβόροι ληστές, χωρίς ούτε καν την καθοδήγηση κάποιου δόγματος, κερασάκι
στην τούρτα της γραφικότητας. Δεν έμαθα καν τι συμβαίνει στο τέλος της
ιστορίας. Θα πάω να δω την ταινία, επειδή άκουσα ότι στην Κεφαλονιά, όταν
γίνονταν τα γυρίσματα, ο δήμαρχος έβαλε βέτο επί της ουσίας για τις πολιτικές
αιχμές και μειώθηκαν στο ελάχιστο οι απόψεις του συγγραφέα περί της ελληνικής
αντίστασης. Καμιά φορά και το πιο κουφό, να επεμβαίνουν οι δήμαρχοι στα
σενάρια των ταινιών, μπορεί να θεωρηθεί ευεργεσία. Και οι χιλιάδες αναγνώστες
του μπεστ σέλερ, ας ελπίζουμε ότι το διαβάζουν όσο πρέπει ελαφρά και
καταπίνουν τις ανοησίες του πιο ασυναίσθητα από ό,τι μια μπουκιά μουσακά, που
ίσως κάποτε τύχει να παραγγείλουν στην Ελλάδα.