ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η κουλτούρα του μαζοχισμού

Κοντεύει να κλείσει εβδομάδα χωρίς κάποιο σοβαρό επεισόδιο στην ΠΓΔ της
Μακεδονίας. Μήπως θα μπορούσαν οι αξιότιμοι εξτρεμιστές κάτι να
προγραμματίσουν;

Στιγμή ανάπαυλας. Μια Βρετανή στρατιωτίνα διαβάζει ένα βιβλίο στο στρατιωτικό αεροδρόμιο των Σκοπίων

Αλαζονεία και μαζοχισμός χαρακτηρίζουν τη ματιά μας στις εξελίξεις στη
γειτονική μας χώρα. Οι Αλβανοί (ή «αλβανόφωνοι» όπως μας αρέσει να τους
αποκαλούμε) είναι τρομοκράτες, οι ΝΑΤΟϊκοί ψεύτες και υποκριτές και οι
Σλαβομακεδόνες καλά να πάθουν που δεν αλλάζουν το όνομά τους. Περιμένουμε έτσι
την επόμενη επίθεση, από όποια πλευρά κι αν προέρχεται, για να
θριαμβολογήσουμε και ταυτόχρονα να ανησυχήσουμε, για να σαρκάσουμε και να
απειλήσουμε, για να καταγγείλουμε και να κινδυνολογήσουμε. Οι Σλαβομακεδόνες
είναι υπανάπτυκτοι, οι Αλβανοί μουσουλμάνοι και οι ΝΑΤΟϊκοί ιμπεριαλιστές.
Όσοι λοιπόν εξακολουθούν να πιστεύουν σε ένα πολυεθνικό κράτος (όπως πολλοί
κάτοικοι των Σκοπίων που μίλησαν στον απεσταλμένο του Νουβέλ
Ομπζερβατέρ), όσοι δεν θέλουν να γίνουν τα Σκόπια ένα καινούργιο Σαράγεβο,
όσοι πιστεύουν ότι οι δύο κοινότητες πλησίασαν την κόκκινη γραμμή του μίσους
αλλά κατάφεραν να μην τη διασχίσουν, είναι ή ανόητοι ή ανιστόρητοι. Η
επιχείρηση αφοπλισμού που ανέλαβαν τα συμμαχικά στρατεύματα είναι
καταδικασμένη να αποτύχει όπως απέτυχαν οι προηγούμενες επιχειρήσεις στη
Βοσνία και το Κόσοβο.

Η ανάλυση αυτή είναι ισοπεδωτική και λανθασμένη, σημειώνει ο δημοσιογράφος και
συγγραφέας Τζων Κήγκαν, που θεωρείται ο καλύτερος αναλυτής στρατιωτικών
θεμάτων στην Αγγλία. Πρώτα απ’ όλα, η επιχείρηση στο Κόσοβο όχι μόνο δεν
απέτυχε, αλλά κατόρθωσε να σταματήσει ένα μεγάλο έγκλημα κατά της
ανθρωπότητας, την εκδίωξη ενός σχεδόν εκατομμυρίου ανθρώπων από τα σπίτια
τους. Και αυτό έγινε με επαναστατικά στρατιωτικά μέσα: το Τρίτο Σώμα του
Σερβικού Στρατού ηττήθηκε και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το Κόσοβο χάρις
στη χρησιμοποίηση αποκλειστικά αεροπορικής ισχύος. Το πρόβλημα με την
επιχείρηση στη Βοσνία, πάλι, ήταν ότι δεν επρόκειτο καν για επιχείρηση, αφού
για πολλά χρόνια στερούνταν οργάνωσης, μεθόδου, σαφών στόχων και μιας ενιαίας
διοίκησης.

Η «Απαραίτητη Συγκομιδή» ­ γράφει ο Κήγκαν στην Ντέηλυ Τέλεγκραφ ­ δεν
αποτελεί μια στρατιωτική επιχείρηση όπως ο βομβαρδισμός των Σέρβων. Είναι
καλύτερα οργανωμένη από την έναρξη της επέμβασης στη Βοσνία. Η επίτευξη του
στόχου, βέβαια, είναι δύσκολη, αφού δεν υπάρχει πραγματικό κίνητρο για τον
αφοπλισμό των ανταρτών εκτός από τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Αξίζει τον
κόπο όμως να δοκιμάσουμε. Πρώτον, επειδή όσο συζητείται ο αφοπλισμός τα όπλα
σιγούν. Δεύτερον, επειδή τα συμμαχικά στρατεύματα δεν έχουν αναλάβει ένα μη
ρεαλιστικό ρόλο, όπως το να χωρίσουν τα αντιμαχόμενα μέρη, ούτε κάνουν το
λάθος να ταυτιστούν με τη μία ή την άλλη πλευρά, κάτι που θα προκαλούσε
υποδαύλιση των παθών. Αν το παράδειγμα που θα δώσουν είναι καλό, όπως έγινε
για παράδειγμα στη Σιέρα Λεόνε, η αποστολή τους θα πετύχει. Αν υπερισχύσει η
γλώσσα των όπλων, μπορούν πάντα να επιστρέψουν στην πατρίδα.