[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν υπάρχει τίποτε πιο καταστροφικό για το σεβασμό που τρέφουν οι πολίτες προς
την κυβέρνησή τους από την ψήφιση νόμων οι οποίοι δεν μπορούν να εφαρμοστούν,
έλεγε ο Αλβέρτος Αϊνστάιν αναφερόμενος στους νόμους της ποτοαπαγόρευσης στις
ΗΠΑ, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας θεσπίζει για την Ελλάδα ένα ιδιόμορφο
καθεστώς ποτοαπαγόρευσης. Προβλέπει το χαμηλότερο ­ μετά τη Σουηδία ­ όριο
επιτρεπόμενης κατανάλωσης αλκοόλ στην Ευρώπη. Διώκει ποινικά, δηλαδή, εκείνους
τους πολίτες που μετά ενάμισι ποτήρι μπίρα ή δυο ποτήρια κρασί συλλαμβάνονται
να οδηγούν!

Είναι ασφαλώς χρέος της πολιτείας να κάνει ό,τι μπορεί για να αποκλείσει από
τους ελληνικούς δρόμους τους μεθυσμένους οδηγούς. Αλλά ποιος μπορεί να
υποστηρίξει με πειστικότητα ότι ένας οδηγός που έχει πιει δυο ποτήρια κρασί
είναι επικίνδυνος για τους συνανθρώπους του. Και γιατί ­ τέλος πάντων ­ η
Ελλάδα, μια χώρα στην οποία η κατανάλωση αλκοόλ γίνεται χωρίς ιδιαίτερες
ακρότητες, να έχει χαμηλότερο επιτρεπτό όριο από κράτη της Βόρειας Ευρώπης
(όπως η Βρετανία, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία ) όπου η ασύστολη…
οινοποσία βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.

Το χειρότερο είναι ότι ο νέος ΚΟΚ και πάλι δεν αντιμετωπίζει το θέμα των
μεθυσμένων οδηγών. Αυτοί ήταν παράνομοι τόσο με τα νέα όσο και με τα
προηγούμενα υψηλότερα όρια επιτρεπόμενης κατανάλωσης αλκοόλ. Απλώς δεν
εντοπίζονταν και συνέχιζαν να οδηγούν ανενόχλητοι, με κίνδυνο να προκαλέσουν
ατύχημα.

Αντίθετα, εάν η Πολιτεία φρόντιζε αντί να κάνει αυστηρότερο το νόμο να
στρεφόταν στην αυστηρότερη εφαρμογή του θα έκανε θαύματα. Εάν, δηλαδή, αντί
για περιττές νέες διατάξεις συνεργεία της Ελληνικής Αστυνομίας εφοδιασμένα με
αλκοτέστ έκαναν ελέγχους κάθε μέρα (και ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα) έξω από
τα νυχτερινά κέντρα και τις ντισκοτέκ είναι σαφές ότι πολύ περισσότεροι
μεθυσμένοι οδηγοί θα εντοπίζονταν. Και πως μεγάλος αριθμός τροχαίων που
προκλήθηκαν εξαιτίας της μέθης θα είχαν αποτραπεί.

Δυστυχώς η αναίτια ποινικοποίηση της κατανάλωσης ενός μπουκαλιού μπίρας σήμερα
μπορεί να έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ την περίοδο
1920-33. Είναι πολύ πιθανό να σπρώξει τον μέσο πολίτη να γυρίσει την πλάτη του
στον ­ αυστηρό μέχρι παραλογισμού ­ νόμο πετυχαίνοντας ένα ακόμη πλήγμα στην
έτσι κι αλλιώς τραυματισμένη αξιοπιστία του κράτους.