Τα κομπιούτερ μικραίνουν, οι ανέσεις μεγαλώνουν!

Σχεδιάζονται ώστε να είναι μικρά ­ στο μέγεθος ενός κουμπιού πουκαμίσου. Θα
μπορούν να μιλάνε και να απαντούν με βάση το λογισμικό τους σε συγκεκριμένες
ερωτήσεις. Θα μας κλείνουν αεροπορικά εισιτήρια (το κάνουν και τώρα). Θα
κάνουν κρατήσεις σε ξενοδοχεία, θα αναγνωρίζουν το περίγραμμα του προσώπου
μας, ακόμα και το πού κοιτάμε, εξετάζοντας την ισορροπία του λευκού στον βολβό
του ματιού. Θα μας ενημερώνουν προφορικά για τον καιρό, το κυκλοφοριακό και
για άλλες έγνοιες της καθημερινότητας. Πολύ περισσότερο όμως, φαίνεται πως θα
αποτελούν τον συνδετικό κρίκο με όλες τις άλλες μηχανές. Οι προσωπικοί
υπολογιστές θα διαφεντεύουν για χάρη μας ένα σωρό άλλα μηχανήματα. Όλα αυτά,
εάν επιβεβαιωθούν οι αισιόδοξες προβλέψεις κάποιων ειδικών. Αν δεν συμβεί
αυτό, τότε οι υπολογιστές θα γίνουν όργανα περίπλοκα, πειθήνια μόνο σε όσους
έχουν εξειδικευμένη γνώση. Είκοσι χρόνια μετά την εμφάνιση στην αγορά των
πρώτων PC, η επανάσταση της πληροφορικής συνεχίζεται.

Για να κάνουμε λιγότερα…

Κοιτώντας πίσω. Ο ιδρυτής της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς, δεξιά, μαζί με τον πρόεδρο της Intel, Άντι Μουρ, κοιτούν με ανάμεικτα συναισθήματα το ιστορικό 5150 pc της ΙΒΜ που βγήκε στην αγορά πριν από μία 20ετία

Ένα βράδυ του 1980 άκουγα πολύ μπερδεμένος τον καλύτερό μου φίλο να προσπαθεί
από το τηλέφωνο να μου εξηγήσει το τι ακριβώς ήταν αυτό το μηχάνημα που του
είχε αγοράσει ο πατέρας του και το οποίο λεγόταν «κομπιούτερ».

Ο ίδιος ήταν αρκετά ενθουσιασμένος καθώς μου μιλούσε για μια σειρά από
λειτουργίες που μπορούσε αυτό το μικρό πραγματάκι να κάνει, έστω και αν
κάποιες εξ αυτών ούτε και ο ίδιος τις πολυκαταλάβαινε μιας και ήταν
πρωτάκουστες. Η ουσία είναι ότι την επόμενη ημέρα, χωρίς κανένας από τους δύο
να έχει όρεξη να διαβάσει τα μαθήματα του σχολείου, καθήσαμε στο σαλόνι του
σπιτιού του συνδέοντας το λιλιπούτειο σε μέγεθος και δύναμη Spectrum(ακι) στη
μαυρόασπρη ακόμη τηλεόραση. Από το μεσημέρι εκείνης της ημέρας μέχρι τις 10 το
βράδυ είχαμε τόσο απορροφηθεί παίζοντας παιχνίδια ώστε κοντέψαμε να φάμε και
οι δυο ξύλο από τη μητέρα του που είχε ήδη χάσει τα πρώτα πέντε λεπτά της
«Δυναστείας».

Μετά τα παιχνίδια ήρθε η γνωριμία με λέξεις σαν το «enter», «input»,
«interface», «basic», «πρόγραμμα» και μαζί οι ατέλειωτες ώρες αναζήτησης γύρω
από το πώς δίνεις εντολές στο κομπιούτερ, πώς σου απαντάει και γιατί
ανταποκρίνεται με τον τρόπο που αυτός σώνει και καλά καταλαβαίνει.

Εκείνη την εποχή ο προσωπικός υπολογιστής ήταν κάτι άγνωστο για τη χώρα μας,
τουλάχιστον για τους περισσότερους ανθρώπους. Για εμάς, που όλο και με κάτι
θέλαμε να τρωγόμαστε σαν δικαιολογία για να μην ανοίγουμε βιβλίο, αποτελούσε
ένα καινούργιο εργαλείο το οποίο ασκούσε μεγαλύτερη γοητεία από το πικάπ, το
γουόκμαν και το πρωτοεμφανιζόμενο βίντεο.

Είχαμε καταλάβει ότι κάτι συμβαίνει με αυτή την ιστορία αλλά το μυαλό μας δεν
μπορούσε βέβαια να χωρέσει το πόσο γρήγορα θα άλλαζαν τη ζωή μας και πόσο
εύκολα θα τρύπωναν σε κάθε γωνιά της καθημερινότητάς μας αυτά τα μηχανήματα
που ονομάζονταν προσωπικοί υπολογιστές. Μια τέτοια διαίσθηση είχε λίγα χρόνια
νωρίτερα, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ένας πτυχιακός φοιτητής στο
Χάρβαρντ, με γυαλιά και χαρακτηριστική φράντζα, ο οποίος συνήθιζε στα κρυφά να
πηγαίνει στους κομπιούτερ του πανεπιστημίου και να τους χρησιμοποιεί
περισσότερο χρόνο απ’ όσο δικαιούταν ο κάθε φοιτητής.

Δύο σε ένα. Η Compaq έφτιαξε έναν υπολογιστή που συνδυάζει την ευχέρεια μεταφοράς ενός Laptop με την επίπεδη οθόνη ενός επιτραπέζιου υπολογιστή. Το ποντίκι και το πληκτρολόγιο είναι ανεξάρτητα και επικοινωνούν με ασύρματη σύνδεση

Οι πρυτανικές αρχές βέβαια τον πήραν χαμπάρι και του έδειξαν το δρόμο προς την
πόρτα. Όμως εκείνος σίγουρα θα χαμογελούσε χαιρέκακα έχοντας στην τσέπη δυο
τρεις δισκέτες μέσα στις οποίες είχε προλάβει να γράψει την περίφημη γλώσσα
προγραμματισμού BASIC. Ο Μπιλ Γκέιτς, είχε σίγουρα μεγάλο μερίδιο ευθύνης στο
θαύμα που άρχισε να συντελείται μέσα στα επόμενα 20 χρόνια και που έγινε
γνωστό σαν η επανάσταση της πληροφορικής.

Στην αρχή της 20ετίας, βλέποντας η θεία Καλλιόπη στο γραφείο τον Amstrad 6128
έλεγε με αδημονία: «Ρώτησε τον κομπιούτερ να μας πει…», και πίστευε ότι το
μηχάνημα θα μπορούσε να καταλάβει οτιδήποτε του πληκτρολογούσες και να σου
απαντήσει με την ανάλογη ένδειξη στην πράσινη οθόνη του. Στο μυαλό της θείας
Καλλιόπης δεν χωρούσε τότε ότι ο κομπιούτερ καταλαβαίνει μονάχα σε μια δική
του γλώσσα που μοιάζει με αλληλουχία εξισώσεων και ότι δεν έχει σχέση με το
γνωστό επιτραπέζιο «Ο Φωτεινός Παντογνώστης».

Έστω όμως κι έτσι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ερώτηση της θείας
υποδείκνυε με τον πιο απλό τρόπο τον μηχανισμό αυτοεξέλιξης που έκρυβαν από
τότε μέσα τους οι υπολογιστές και ο οποίος δεν μπορούσε φυσικά να φανερωθεί
μιας και ήταν σε εμβρυϊκό ή ανύπαρκτο στάδιο.

Κοιτάζοντας τώρα προς το μέλλον και έχοντας κατά νου το περιεχόμενο των
ερευνητικών προγραμμάτων που τρέχουν στα κορυφαία εργαστήρια που ασχολούνται
με την εξέλιξη των υπολογιστών, η ερώτηση της θείας Καλλιόπης θα φαντάζει
απόλυτα φυσιολογική, αν ζει για να την κάνει. Ο κομπιούτερ θα της απαντά
απευθείας χωρίς τη μεσολάβηση τρίτου – αν μάλιστα δεν την κοιτάει κιόλας στα
μάτια. Και έτσι θα δικαιωθεί και ο άγνωστος διαφημιστής της ΙΒΜ που όταν το
1981 η εταιρεία έριξε το πρώτο της PC στην αγορά αυτός σκέφτηκε να κολλήσει
δίπλα του την φιγούρα του Τσάρλι Τσάπλιν θέλοντας να πει, «μην το κοιτάτε
περίεργα, αφού αυτός μπορεί να το χειριστεί τότε και εσείς μπορείτε!».

Αυτό άλλωστε φαίνεται να είναι και το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν
οι υπολογιστές στο μέλλον. Να γίνουν ακόμα πιο φιλικοί προς τους χρήστες και
να κάνουν ακόμη πιο πολλά πράγματα.

Ο Μιχάλης Δερτούζος, που είναι διευθυντής του Εργαστηρίου Επιστήμης των
Υπολογιστών στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) δεν σταματά να
το… φωνάζει. «Πρέπει να κερδίζουμε περισσότερα (από τα PC) κάνοντας λιγότερα».