[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο Πρωθυπουργός, μας πληροφορούν από το Μέγαρο Μαξίμου, πολύ δυσκολεύεται τον
τελευταίο καιρό. Εντάξει, έχει βρει κοντά ένα τρισ. για τους μποναμάδες της
Θεσσαλονίκης, οι αγορές όμως πώς θα αντιδράσουν; Κατά μία έννοια επιχειρεί να
συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα: και παροχές και νομισματική σταθερότητα. Και
αριστερή πολιτική και ιδιωτικοποιήσεις. Η τέχνη του ακροβάτη. Μικρή παρηγοριά
θα του είναι πως ο κ. Τσοχατζόπουλος πιέζεται επίσης ­ αυτός όμως για τους
ακριβώς αντίθετους λόγους. Θέλει να παρουσιάσει βλέπετε μια αξιόπιστη αριστερή
πλατφόρμα. Στη διάρκεια της πολυετούς του θητείας όμως στις κυβερνήσεις Σημίτη
στήριξε με συνέπεια όλες τις βασικές οικονομικές επιλογές. Πώς θα διαφωνήσει
τώρα; Ψιλά γράμματα. Καλώς ήλθατε στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Η μάχη θα δοθεί για
την οικονομία κι αυτό μας δίνει κάθε δικαίωμα να ανησυχούμε. Μέχρι σήμερα όλοι
κατανοούσαν ότι η μεγάλη πρόκληση για την Ελλάδα είναι να μπορέσει να σταθεί
στα πόδια της μέσα στην Ευρώπη. Η ένταξη στην ΟΝΕ δημιούργησε την εντύπωση ότι
το πρόβλημα λύθηκε. Στην πραγματικότητα τώρα αρχίζει. Για την ακρίβεια, όταν
στερέψουν οι εισροές από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης. Πού θα βρεθούμε τότε;
Ποιοι θα είναι οι ρυθμοί ανάπτυξης χωρίς τις κοινοτικές ενέσεις; Η πλευρά Άκη
εντοπίζει σωστά αυτή την αδυναμία. Η απάντησή της όμως είναι βγαλμένη
κατευθείαν από τη δεκαετία του ’80: τόνωση της ζήτησης στην εσωτερική αγορά
ώστε να αυξήσουμε την «ενδογενή» ανάπτυξη. Σίγουρη συνταγή χρεοκοπίας δηλαδή.
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, εμείς μοιάζει να θέλουμε να επιστρέψουμε στην
αλήστου μνήμης «αυτοδύναμη» ανάπτυξη. Λησμονώντας πως ακόμα και όταν
εφαρμόστηκε στο παρελθόν μια τέτοια πολιτική, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των
ελλειμμάτων και του πληθωρισμού. Μία κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της θα
είχε κάθε λόγο να αντιπαρατεθεί σε μια παρόμοια απλουστευτική πλατφόρμα.

Η κυβέρνηση Σημίτη όμως έχει πάψει προ πολλού να δίνει τέτοιες μάχες.
Επιδίδεται λοιπόν και αυτή σε μια πλειοδοσία παροχών στην οποία θα είναι
βέβαια καταδικασμένη να δίνει πάντοτε λιγότερα από όσα θα της ζητάει και η
εσωκομματική, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση. Ως πού θα φτάσει; Είναι
νωρίς να το πούμε. Με δεδομένους τους περιορισμούς της Κοινότητας ωστόσο,
μπορούμε να αποκλείσουμε τα σενάρια της καταστροφής. Λογικά, η οικονομική
πολιτική θα συνεχίσει κουτσά – στραβά τη σημερινή της πορεία ως το 2004
μεταθέτοντας για αύριο πάντα τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Όλοι θα είμαστε λίγο
πολύ ικανοποιημένοι χωρίς συνείδηση της ευκαιρίας που χάνεται…