ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα πάχη μας τα κάλλη μας

«Οι αδύνατες δεν έχουν πια πέραση» είπε αυτάρεσκα η στρουμπουλή στο διπλανό
τραπέζι και καθώς όλοι την κοιτάξανε με βλέμμα… πετιμέζι συνέχισε απτόητη με
τα νεύρα τους να παίζει: «Και ξέρετε γιατί; Έχουν γίνει πια πολλές(!), οπότε
αποκτήσανε σπάνια αξία οι… στρουμπουλές».

«Ακούω κόσμο πολύ – ανέφερε η στρουμπουλή – να βασανίζεται με τα κιλά του, να
προσπαθεί να κάνει δίαιτα και να μετράει την μπουκιά του και σκέφτομαι, αξίζει
άραγε τον κόπο, να βασανίζεται κανείς μ΄ αυτόν τον τρόπο;

Γιατί είναι βασανιστήριο, να θέλω να φάω και να μη μπορώ, μόνο και μόνο για να
βάλω ένα μπανιερό. Να πρέπει ντε και καλά ν΄ αδυνατίσω, μη τυχόν κι εντύπωση
καλή στην παραλία δεν αφήσω. Και τι θα πάθω δηλαδή, αν με δούν έτσι, με ό,τι
“στόλισε” το σώμα μου το νόστιμο γιουβέτσι;

Δεν μπορώ βέβαια να ισχυριστώ ότι είμαι περιχαρής με την κοιλίτσα και τα
ψωμάκια μου, αλλά υπάρχουν και… χειρότερα, μου λένε τα ματάκια μου.

Εξάλλου έχω και… προσωπικότητα! Αυτό δεν είναι που μετράει στην
πραγματικότητα;

Και δε θέλω… αντιρρήσεις. Γιατί από σας – τους φίλους μου – έχω απαιτήσεις:
να με στηρίξετε στην επιλογή μου αυτή, να παραμείνω -χωρίς τύψεις- και το
καλοκαίρι τούτο στρουμπουλή!

Γιατί θα ξέρετε, ασφαλώς, κι εσείς ότι η δίαιτα είναι τρόπος ζωής: ή κάθε
μέρα, όλον τον χρόνο την ακολουθείς, ή στο παρά πέντε, αποτέλεσμα δεν
πρόκειται να δεις. Κι όπως το λέει αλλιώς ο σοφός λαός: “τα πάχη μου τα κάλλη
μου, περηφάνια και καμάρι μου”!».