ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να μην κάνεις τίποτα…

Καθόμουν ακίνητη για ώρες… Κοίταζα απλώς τη θάλασσα να χαϊδεύει ξανά και
ξανά τα ακροδάκτυλα των ποδιών μου. Σήκωνα κάπου-κάπου αργά το βλέμμα μου και
το ξεκούραζα στην απεραντοσύνη του γαλάζιου ορίζοντα. Το βιβλίο έμενε για
ημέρες ανοιχτό στην ίδια σελίδα (μάλλον το κράταγα ως αξιοπρεπές προκάλυμμα
της απόλυτης τεμπελιάς μου). Το απογευματινό αεράκι ανακάτευε ξαφνικά τις
σελίδες του κι εγώ το ξαναγύριζα επίμονα στο ίδιο σημείο, χωρίς όμως κανένα
ενδιαφέρον για διάβασμα.

Δεν ήθελα να κάνω τίποτα ­ μα τίποτα. Ούτε καν να ακολουθήσω ­ όπως άλλα
καλοκαίρια ­ σε «απίθανα» μπιτς πάρτι, «μοναδικές» καλλιτεχνικές βραδιές και
«λουκούλλεια» τσιμπούσια…

Ήθελα μόνο να αδειάσω το μυαλό μου από τα χρονοδιαγράμματα δώδεκα
«παραγωγικών» μηνών. Να σβήσω από τη μνήμη το βουητό του «πολιτισμού». Και να
δώσω στους σφιγμένους μυς του αυχένα το δικαίωμα να νιώσουν την «πολυτέλεια»
της χαλάρωσης…

Ήθελα μόνο να ξυπνώ το πρωί και να ρουφώ τη μαγεία της σιωπής πάνω από λευκά
εκκλησάκια, ανεμόμυλους και ερημονήσια… Να γεύομαι την απόλαυση να
διαισθάνομαι το κύλισμα της ώρας μόνο από τα σημάδια του ήλιου και του
φεγγαριού…

Και να σκέπτομαι, μέσα στη μακάρια νωχέλειά μου, ότι μάλλον δεν έπρεπε να
περιγελώ αβασάνιστα, λίγο καιρό πριν, εκείνους τους αιρετικούς επιστήμονες,
που εξήραν τα καλά για την υγεία τού «να μην κάνεις τίποτα» ­ έστω και μόνο
για τις διακοπές σου!