ΔΡΟΜΟΙ

Λίγοι λυπήθηκαν…

… που ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς σύρθηκε στη Χάγη. Πολλοί περισσότεροι
λυπήθηκαν για τη συναλλαγή που προηγήθηκε της σύλληψής του: 1,28 δισ. δολάρια
δυτική βοήθεια στην πεινασμένη Σερβία. Υποκρισία. Δεν φτάνουν για να τη
λιγοστέψουν ένας δυο Μουσουλμάνοι ή Κροάτες εγκληματίες πολέμου που
καθυστερημένα θυμήθηκε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Άλλοι – όπως η καναδική
εφημερίδα «Γκλόουμπ & Μέιλ» – θυμούνται πολύ περισσότερους. Όπως τους
παραστρατιωτικούς του Αλία Ιζετμπέκοβιτς που μαζί με την 10η Ορεινή Ταξιαρχία
έκοβαν σέρβικους λαιμούς το 1992, στην πολιορκία του Σαράγεβο. Έγραφαν τότε οι
«Τάιμς της Νέας Υόρκης» πως τα θύματα ήταν εκατοντάδες. Ή όπως τους
Μουσουλμάνους ελεύθερους σκοπευτές που θέριζαν αμάχους στο Σαράγεβο για να
πέσει το φταίξιμο στους Σέρβους. Γράφει γι’ αυτούς έκθεση του γαλλικού
στρατού.

Η υποκρισία…

… είναι καλά οργανωμένη. Ο Γάλλος στρατηγός Οσαρές ομολόγησε – χωρίς καμιά
μεταμέλεια – πως βασάνισε με τα ίδια του τα χέρια μέχρι θανάτου 24 Αλγερινούς
μαχητές του πολέμου της Ανεξαρτησίας. Δεν προβλέπεται εδώλιο γι’ αυτόν στο
Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Δεν προβλέπεται ούτε για τον Χένρι Κίσινγκερ, που
ο «φάκελός» του είναι γεμάτος ωμότητες και πολιτικές δολοφονίες στο Βιετνάμ,
την Καμπότζη, τη Χιλή και αλλού, από τότε που ήταν επικεφαλής της αμερικανικής
εξωτερικής πολιτικής. Δεν προβλέπεται εδώλιο ούτε για τον Ρόμπερτ Μακναμάρα,
που όταν ήταν υπουργός Άμυνας, τα αμερικανικά αεροπλάνα έκαιγαν με βόμβες
ναπάλμ χιλιάδες Βιετναμέζους αμάχους. (Μέρες που είναι, τα θυμηθήκαμε όλα αυτά
με την ευκαιρία της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, αυτού του αποτρόπαιου διπλού
εγκλήματος που βαραίνει τη συνείδηση της ανθρωπότητας).

Οι υποκριτές…

… κρύβονται πίσω από το «επιχείρημα» πως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο δεν
υπήρχε πριν από το 1993. «Η υποκρισία είναι το τίμημα που πληρώνει στην αρετή
η κακία», έλεγε ο Λαροσφουκώ. Δεν είχε άδικο λοιπόν ο Μιλόσεβιτς όταν είπε:
«Πιστεύω πως αυτό το δικαστήριο είναι κατασκευασμένο και πως αυτές οι
κατηγορίες είναι κατασκευασμένες». Γιατί η αλήθεια είναι πως ο Μιλόσεβιτς
μοιάζει με κλεφτοκοτά, μπροστά στον Κίσινγκερ. Όμως, είναι ένας βολικός
αποδιοπομπαίος τράγος για τις γκάφες της δυτικής πολιτικής – και συγκεκριμένα
για τη σπουδή των Γερμανών να αναγνωρίσουν την απόσχιση της Κροατίας από τη
Γιουγκοσλαβία, η οποία εξόργισε τους Σέρβους που είχαν δει τους δικούς τους να
αποδεκατίζονται από τους ναζί, τους Κροάτες και τους Ιταλοφασίστες εγκληματίες
πολέμου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Μιλόσεβιτς…

… είναι ένας αποδιοπομπαίος τράγος και για την Αμερική, που θέλει να τιμωρεί
τα «απείθαρχα» κράτη – όποτε δεν συνεργάζεται μαζί τους (κάποτε συνεργαζόταν
με τον Μιλόσεβιτς, όπως άλλωστε και με τον Σαντάμ). Η υπόθεση Μιλόσεβιτς θα
είναι από εδώ και πέρα μια δικαστική σαπουνόπερα, αλλά μπορεί κανείς να τη δει
και σαν κινηματογραφικό δράμα. Σκηνή στην «Καζαμπλάνκα» (φωτ.). Ο Λουί, ο
συναισθηματικός και διπρόσωπος μπάτσος του Βισύ, αφήνει τον αντιναζιστή Βίκτορ
Λάζλο να ξεφύγει. «Μαζέψτε τους συνήθεις υπόπτους», προστάζει τους άνδρες του
με μια αδιόρατη ειρωνεία.