30 Ερωτήσεις ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Πειραιά.

ΑΓΑΠΑ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ: Τους δικούς του, αλλά και όλους τους καλούς
ανθρώπους.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Την αδικία, όταν μάλιστα είναι θανατηφόρα.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΠΑΝΤΑ: Τις ηλιθιότητες, εκτός αν είναι δημιουργικές.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Το καλό θέατρο και το σπουδαίο ακρόαμα.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Τις ευθύνες του.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης ανεβάζει «Νεφέλες» του Αριστοφάνη για δεύτερη συνεχή
χρονιά και όταν τον ρωτάμε: γιατί; Απαντά: «Η δική μας ανάγνωση δεν έχει
καλύψει ούτε ένα μικρό ποσοστό των κληρονόμων στους οποίους έχουμε χρέος να
τον μεταφέρουμε». Όσο για το εάν αποφεύγει την τηλεόραση, απαντά
«αλληλοαποφευγόμαστε».

ΕΡ.: «Νεφέλες» για δεύτερη χρονιά;

ΑΠ.: Ήταν προγραμματισμένο, πριν αποτελέσει μεγάλη επιτυχία το
«εγχείρημα στο “Αθήναιον”», να παίζεται καθημερινά Αριστοφάνης στην ανάλαφρη
θεατρικά καλοκαιρινή Αθήνα.

ΕΡ.: Αντέχει μια αρχαία κωμωδία δύο συνεχείς σεζόν;

ΑΠ.: Η δική μας ανάγνωση του Αριστοφάνη δεν έχει καλύψει ούτε ένα μικρό
ποσοστό των κληρονόμων του, στους οποίους έχουμε χρέος να τον μεταφέρουμε.

ΕΡ.: Οι αντιδράσεις του κόσμου στη σάτιρα του Αριστοφάνη;

ΑΠ.: Η θεατρική ποίηση του μέγιστου και ανεπανάληπτου πατέρα και
δάσκαλου του λαϊκού θεάτρου ενθουσιάζει τους μαθητές.

ΕΡ.: Είναι επίκαιρος ο Αριστοφάνης;

ΑΠ.: Απόλυτα επίκαιρος, καθώς στηλιτεύει πανανθρώπινα ελαττώματα και
χαρακτήρες, που δεν έχουν αλλάξει εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια.

ΕΡ.: Εάν ζούσε σήμερα, τι θα σατίριζε;

ΑΠ.: Θα πονούσε και θα έγραφε για το κατάντημα των βαλκανικών
«ειρηνικών» πολεμικών επεμβάσεων.

ΕΡ.: Και στην κοινωνία γενικότερα;

ΑΠ.: Τη μανία της αξιοθρήνητης ύπαρξης των ανθρώπων για αγαθά που δεν
έχουν πνευματική υπόσταση αλλά φθαρτή υλική αξία.

ΕΡ.: Εσείς, με τι γελάτε στον Αριστοφάνη;

ΑΠ.: Με τα χάλια μου και τα χάλια μας.

ΕΡ.: Σας έχει κάνει ποτέ να… κλάψετε;

ΑΠ.: Η ρίζα της κωμωδίας είναι τραγική και αλίμονο στον υποκριτή που
δεν πονάει με την αέναη επανάληψη των τραγικών στιγμών της ανθρωπότητας.

ΕΡ.: Τι σας γοητεύει στην όλη παράσταση;

ΑΠ.: Όταν πετυχαίνω να είμαι σεμνός, όπως πρέπει στο λαϊκό θέατρο,
είμαι το πιο γοητευμένο πλάσμα στον κόσμο.

ΕΡ.: Και στον ρόλο του Στρεψιάδη;

ΑΠ.: Το ότι διαπιστώνει ότι η ηθική δεν αποφέρει υλικά κέρδη, αλλά μια
ευδαιμονία και ψυχική πληρότητα και ανάταση, όταν ο άνθρωπος ταυτίζεται με την
παρουσία της θετικής σκέψης.

ΕΡ.: Τα σκηνικά-κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ;

ΑΠ.: Η εικαστική πραγμάτωση είναι ταυτισμένη με την σκηνοθετική άποψη
και τα κοστούμια και τα εξαρτήματα έχουν τέλεια λειτουργικότητα.

ΕΡ.: Τη μουσική του Γιώργου Τσαγκάρη;

ΑΠ.: Πάντα η μουσική του Γιώργου με βοηθάει να αναγνώσω καλύτερα
θεατρικά τον λόγο.

ΕΡ.: Τι κυρίως σας δυσκόλεψε στη σκηνοθεσία;

ΑΠ.: Να προσωποποιήσω τις Νεφέλες, χωρίς να λοιδορήσω και να ευτελίσω
τις σύγχρονες Νεφέλες, χωρίς λαϊκισμούς.

ΕΡ.: Τι σας ενοχλεί σήμερα στο θέατρο;

ΕΡ.: Η αναξιοκρατία που «δόξα τω Θεώ» πάντα υπήρχε.

ΕΡ.: Αντέχουν οι πολιτικοί στη σάτιρα;

ΑΠ.: Ανάλογα με την κατά Αριστοτέλη «ισορροπία των χυμών τους» και την
ποσότητα φαιάς ουσίας που διαθέτει ο καθένας.

ΕΡ.: Την κωμωδία;

ΑΠ.: Η κωμωδία σατιρίζει την πολιτική τους πράξη και πρέπει να την
αντέχουν.

ΕΡ.: Έχει συμβεί να έχουν ενοχληθεί κάποιοι;

ΑΠ.: Συνήθως αυτοί που ενοχλούνται ή ξεγέλασαν τον λαό ή επεβλήθησαν
διά της βίας.

ΕΡ.: Και πώς αντέδρασαν;

ΑΠ.: Ως γελοίοι, γελοία.

ΕΡ.: Ο ρόλος των ονείρων σας ήταν;

ΑΠ.: Προτιμώ τους ακλόνητους, κλασικούς και αποκαλυπτικούς ρόλους.

ΕΡ.: Έναν ρόλο που θα θέλατε πολύ να ερμηνεύσετε;

ΑΠ.: Για να μην υστερήσω στη μόδα που θέλει τον θεατρίνο να έχει
απωθημένα, θα πω τον «Ληρ» και τους «Απάχηδες των Αθηνών».

ΕΡ.: Μια παράσταση που σας έχει μείνει αξέχαστη;

ΑΠ.: «Τρωίλος και Χρυσηίδα» από το Κρατικό Θέατρο της Βαρσοβίας, της
σκλαβωμένης σοσιαλιστικά τότε Βαρσοβίας.

ΕΡ.: Τι σημαίνει η εμφάνισή σας στην Επίδαυρο;

ΑΠ.: Σημαίνει ότι βιώνεις τη συνέχεια της δραματικής ποίησης εντός του
«οικείου χώρου».