ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Άννα και η μαμά φεύγουν

Κοιτώ τις αποσκευές της μεγάλης φυγής και μου φαίνονται ατελείωτες, πώς θα
χωρέσουν στο μικροσκοπικό αυτοκίνητο, κούκλες και βιβλιαράκια, φουστανάκια και
παπουτσάκια, στρώμα και τρόμπα μην ξεχάσω, οι στολές περιμένουν έτοιμες, ροζ
φουστάνια – πάνινα παπούτσια – καπέλα και για τις δύο, μάνα και κόρη οδεύουν
ίδιες για το νησί, τρεις εβδομάδες αυτοκόλλητες, στους δύο τρίτος δε χωρεί,
αγκαλίτσες και φιλάκια και γέλια και βλέμματα σκούρα, καλοκαιρινά…

Κι έπειτα, λέω, δεν παίρνω πολλά μαζί μου, τα περισσότερα τα αφήνω πίσω μου,
πολιτική και μιζέρια και βαλκανικά τραύματα, ανθρώπους αδιάφορους ή
αγαπημένους, σκέψεις ενός έτους, προγράμματα και πλαίσια, όλα στα αζήτητα,
στόχος το απόλυτο άδειασμα, η διαγραφή, έστω για λίγο, για τόσο δα, ένα
κομμάτι χρόνου που θα ‘χει μέσα του μονάχα το Αννούλι, τη μαμά του, τα βιβλία
και τη σκέψη του διαχρονικά παρόντος.

Μετά, πολύ μετά, όταν η αρμύρα θα ‘χει κάτσει για τα καλά στο δέρμα μας, όταν
το γέλιο των ματιών και των χειλιών θα ταυτίζεται, όταν οι κινήσεις θα ‘χουν
γίνει αργές και νωχελικές, τότε, μόνο τότε, μπορεί να σηκώσω τα ρολά και να
αρχίσω πάλι να βάζω τον εγκέφαλό μου να δουλεύει, σε ρυθμό ρελαντί όμως, μην
κάνω κάνα λάθος, να δω τι θέλω και μπορώ να διαγράψω οριστικά, τι καινούργιο
υπάρχει στον ορίζοντα, το σχολείο της Άννας κι άλλα, πώς θα περιφρουρήσω τούτη
τη «δημιουργική μοναξιά» που επέλεξα καιρό, πολύ καιρό πριν, πώς θα ομορφύνω
το κάστρο μου, μήπως χρειάζεται ένας τοίχος ακόμη ή μήπως έχει ρωγμές που
χρειάζονται επιδιόρθωση, θα δούμε, δεν βιάζομαι καθόλου πια.

Ώρα να φορτώσω, κάτω-κάτω τα βιβλία της μαμάς, και «Μπαουντολίνο» και
καινούργια εσοδεία από Φώουλς, μερικά πράγματα, αγάπη μου, δεν αλλάζουν, και
στο τέλος η ειρωνεία: In defence of politics…