ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Φταίει το γκαζόν

Το γκαζόν φταίει που αρέσει πολύ. Στα συγκροτήματα εξοχικών κατοικιών ιδίως.
Δεν νοείται παραθερισμός σε συγκρότημα χωρίς γρασίδι. Στην ακραία μορφή το
βρήκα δίπλα στη θάλασσα. Ωραίο, παχύ, περιποιημένο γκαζόν, σαν αγγλικής
εξοχής, δέκα μέτρα από κει που σκάει το κύμα. Ποτίζεται διαρκώς από ειδικά
μηχανήματα και μια σειρά αρμυρίκια έχουν φυτευτεί στο όριο με την αμμουδιά, να
κρατούν μακριά το θαλασσινό νερό. Στην πισίνα, είκοσι μέτρα μακριά από την
ακτή, το νερό είναι γλυκό. Μυρίζει χλώριο, αλλά τα παιδιά το προτιμούν και
τρέχουν πατείς με πατώ σε να παίξουν εκεί, περιφρονώντας την αληθινή αμμουδιά,
που την ακούν να χαϊδεύεται στον φλοίσβο όποτε η μουσική χαμηλώνει. Ίσως και
να μην την ακούνε καν. Ωστόσο, κάπως θα πρέπει να την νιώθουν, κάποια αξία θα
πρέπει να έχει η ύπαρξή της για να πάνε να χτίσουνε δίπλα ακριβώς το
συγκρότημα. Χαρίζει αίσθηση πολυτέλειας στους ενοίκους η γνώση πως η θάλασσα
είναι εκεί, κοντά πολύ, μπορούν με ένα βήμα να την πλησιάσουν. Ας μην το
κάνουν ποτέ. Το βραδάκι, καθώς ο ήλιος δύει πίσω απ’ τα αρμυρίκια και βάφει
τον ορίζοντα με διάφορα χρώματα παθιάρικα, κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να
περάσει τον φράχτη, να βγει στην αμμουδιά, να ρομαντζάρει με το ηλιοβασίλεμα.
Κάθονται όλοι γύρω στην πισίνα, ανάμεσα σε παρτέρια γρασιδιού που ποτίζονται ­
υπάρχει ακόμα και γήπεδο ποδοσφαίρου με γρασίδι ­ και κοιτάζουν τα νερά της
πισίνας, τα οποία φωτίζονται με ειδικά εφέ. Ισιώνουν οι ρυτίδες τους καθώς
σκοτεινιάζει, απολαμβάνουν τη δίκαιη ανταμοιβή των κόπων τους. Δεν έχουν άγχος
για το νερό που ξοδεύεται, μήπως τελειώσει, μήπως λείψει. Δικαιούνται τέλειες
διακοπές.