[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τελικά τι είναι χειρότερο για τη χώρα μας; Ότι βρίσκεται σε μια σεισμογενή
περιοχή στην οποία κάθε χρόνο εκλύεται η μισή σεισμική ενέργεια της Ευρώπης, ή
ότι κάθε φορά που γίνεται σεισμός ακολουθεί η γνωστή τρομοκρατία των
σεισμολόγων και σεισμολογούντων;

Φοβούμαι πως πειστική απάντηση στο ερώτημα δεν πρόκειται να υπάρξει όσο στην
Ελλάδα θα γίνονται σεισμοί και όσο θα υπάρχουν σεισμολόγοι. Δηλαδή ποτέ.
Πολλοί πιστέψαμε ότι, ύστερα από τη θλιβερή εικόνα που παρουσίασε το
μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων σεισμολόγων μετά τον σεισμό του 1999 στην
Αθήνα, θα κόπαζε η διαμάχη τους και ότι θα ασχολούνταν περισσότερο με το
επιστημονικό έργο τους και λιγότερο με τις δημόσιες σχέσεις τους. Δυστυχώς,
αποδείχτηκε ότι η ανακωχή τους ήταν προσωρινή και απλώς γέμιζαν τα όπλα τους
για να αλληλοσφαγούν με την πρώτη ευκαιρία. Το ότι η εικόνα που εμφάνισαν μετά
τον σεισμό της Σκύρου τους έκανε καταγέλαστους στα μάτια της κοινής γνώμης και
της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας δεν μοιάζει να απασχολεί κανέναν. Εκτός
ίσως από τους πολύ λίγους που με σοβαρότητα και υπευθυνότητα προσπάθησαν να
ενημερώσουν σωστά τον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, αυτοί οι λίγοι έχασαν κατά κράτος
τη μάχη από τους άλλους: εκείνους που με τις γνωστές κραυγές, τις γνωστές από
χρόνια δήθεν επιστημονικές διαφωνίες τους ή ακόμη και τις δήθεν προγνώσεις και
κινδυνολογίες τους, κέρδισαν πολλαπλάσιο τηλεοπτικό χρόνο από τους πρώτους.

Προφανώς και δεν συμφωνώ με κάποιους πολίτες που ζήτησαν επέμβαση του
εισαγγελέα, επειδή μερικοί σεισμολόγοι κράδαιναν στα τηλεοπτικά παράθυρα
ακατάληπτους χάρτες και γενικά σχεδιαγράμματα, απειλώντας μας με νέους
σεισμούς που όμως αρνούνταν να πουν πότε και πού θα γίνουν. Η επιστημονική
έρευνα και προσπάθεια δεν είναι αρμοδιότητα εισαγγελέα. Ακόμη και όταν
υπερβάλλει.

Στο θυμικό, στην καρδιά και τη σκέψη των επιστημόνων και ερευνητών υπάρχει ή
πρέπει να υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να το αυξήσει ή να το μειώσει κανένας
εισαγγελέας: η υπευθυνότητα, το χρέος του επιστήμονα απέναντι στην κοινωνία
που περιμένει απ’ αυτόν να την καθοδηγήσει, να τη βοηθήσει να τη σύρει
μπροστά. Χωρίς φανφάρες, τηλεοπτικά παράθυρα, κούφιες συνεντεύξεις, χωρίς
έπαρση. Ο επιστήμονας δεν φαίνεται μόνο από το έργο του. Ο απλός κόσμος
αποδίδει εξίσου μεγάλη σημασία και στο ήθος του.

Άραγε πιστεύουν οι σεισμολόγοι μας ότι, τις τελευταίες μέρες, δίδαξαν
υπευθυνότητα και ήθος;