Στην αυλή του «Ηλία Τσίρου» με τα «παιδιά του ’70»

Ο Μάρκος με τη Μαρία μόλις είχαν βγει από την μπουάτ «Σκορπιός» της Πλάκας και
κατευθύνονταν προς την οδό Νίκης στο Σύνταγμα. Η ώρα ήταν 2.30 το πρωί,
παραμονή της 28ης Οκτωβρίου 1969. Το ζευγάρι, που παρακολούθησε εκείνη τη
νύχτα το πρόγραμμα του Κώστα Χατζή, είχε μπει στο στόχαστρο δύο αστυνομικών
(με πολιτικά) οργάνων της δικτατορίας. Όταν ο Χατζής σε κάποια στιγμή ξεσήκωσε
τον κόσμο παίζοντας με την κιθάρα του το τραγούδι:

«Χόρεψα χτες το δειλινό

μπροστά στον ήλιο τον σβηστό,

έδειχνα έτσι πως πενθώ

για τον χαμένο αδελφό»

Τότε έπεσαν μέσα στην μπουάτ και κάποια συνθήματα κατά της χούντας: «Φασίστες,
δολοφόνοι, κάτω οι δικτάτορες». Μέσα σ’ αυτούς που φώναξαν ήταν κι ο Μάρκος με
τη Μαρία, που συνελήφθησαν (μόλις βγήκαν από το μαγαζί) και οδηγήθηκαν στα
κρατητήρια του Β’ Αστυνομικού Τμήματος στην Πλάκα, όπου κρατήθηκαν ένα 48ωρο.

Αυτήν την παγερή νύχτα του Οκτώβρη του 1969 τη θυμήθηκα με τα παιδιά, που τώρα
ο Μάρκος πέρασε τα 50 και η Μαρία κοντεύει να τα φτάσει. Οι σκληρές και άχαρες
μέρες και νύχτες της δικτατορίας ήταν το θέμα της κουβέντας μας που κράτησε
από τις 10 το βράδυ ως τις 2.30 το πρωί, στην αυλή της οικογενειακής ταβέρνας
«Ηλίας Τσίρος» του Ηλία Παλαιογιώργου. Για όσους έζησαν εκείνα τα φοβερά
χρόνια και κυνηγήθηκαν από τα όργανα του χουντικού καθεστώτος δεν είναι
καθόλου εύκολο να ξεχάσουν τα γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ελληνική
ιστορία. Με τον Μάρκο, τη Μαρία και άλλους καμιά δεκαριά στενούς φίλους κάναμε
ό,τι ήταν δυνατό για να βοηθήσουμε αγωνιστές που άλλοι ήταν προφυλακισμένοι,
άλλοι κρατούμενοι και άλλοι κυνηγημένοι. Μαζί μ’ εκείνα τα «παιδιά του ’70»
θυμηθήκαμε μοναδικές στιγμές από τις διαδηλώσεις στην κηδεία του Γεωργίου
Παπανδρέου τον Νοέμβρη του 1968, στις φοιτητικές κινητοποιήσεις της Νομικής
και του Πολυτεχνείου και φυσικά στα συγκλονιστικά γεγονότα του Νοέμβρη του
1973. Σήμερα, μου λέει ο Μάρκος με τη Μαρία, έχουμε ήσυχη τη συνείδηση, ότι
προσφέραμε κάτι για το γκρέμισμα της δικτατορίας χωρίς να το εξαργυρώσουμε. Η
ρετσίνα έρρεε άφθονη στα ποτήρια μας και η ώρα έφτασε κοντά 3 το πρωί μ’ αυτές
τις διηγήσεις. Η ταβέρνα «Ηλίας Τσίρος» στην Κάτω Κηφισιά λειτουργεί από
εκείνη την περίοδο (1973-74) για την οποία συζητούσαμε ώρες ολόκληρες.

Στο χώρο που λειτουργεί σήμερα ήταν μια παλιά ταβέρνα, από το 1935, τα
«Αδέσποτα νιάτα» του Κ. Κολιόπουλου. Είχε βαρέλια, πουλούσε κρασί, κάρβουνα
και σερβίριζε μεζέ στους εργαζομένους της περιοχής. Σήμερα το ντεκόρ της
ταβέρνας «Ηλίας Τσίρος» είναι φυσικό. Μια μεγάλη αυλή με κήπο και δέκα μουριές
που κάνουν καταπληκτική σκιά και έχει πολλή δροσιά. Γύρω γύρω από τα δέντρα
υπάρχουν φαναράκια που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα μοναδική, νοσταλγική που
δίνει την εικόνα παλιού εξοχικού, λαϊκού κέντρου σαν κι αυτά που λειτουργούσαν
(άλλα με όργανα κι άλλα όχι) στα προάστια της Αθήνας. Η ταβέρνα λειτουργεί
στην αυλή. Οι συντροφιές πολλές φορές παίζουν και τραγουδούν γνωστές
επιτυχίες, σε χαμηλούς τόνους, με ελληνικό ρεπερτόριο. Κάποιες φορές γίνεται
και η επιθυμία του Ηλία και της Ιωάννας Παλαιογιώργου-Τσίρου, όταν όλες οι
παρέες του μαγαζιού γίνονται μία και το κέφι φτάνει στο φόρτε του. Άλλωστε, σ’
αυτό βοηθά και η ωραιότατη ρετσίνα από τα βαρέλια, η καλή καρδιά και ο αγνός
μεζές. Το μενού της κουζίνας περιλαμβάνει: μπακαλιάρο με δυνατή σκορδαλιά,
ντολμαδάκια γιαλαντζί, γαύρο σκορδάτο, φάβα, γίγαντες, πιπεριές με μπέικον και
τυριά, τυροκροκέτες, τυροπιτάκια, σαρδέλες ψητές. Κάθε Σάββατο θα βρείτε: αρνί
σούβλας, κοκορέτσι και κοντοσούβλι. Επίσης κρέατα της ώρας: σουβλάκι, παϊδάκια
γάλακτος, μπιφτέκι, μπριζόλες. Επιδόρπια: Μήλο ψητό, γιαούρτι με μέλι και
χαλβά σπιτικό. Ρετσίνα κεχριμπαρένια βαρελίσια.

Οικογενειακή ταβέρνα «Ηλίας Τσίρος»: Γ. Λύρα 41 – Κάτω Κηφισιά. Τηλέφωνο:
8074.300. Ανοιχτά κάθε βράδυ. Κλειστά κάθε Δευτέρα. Μουσική από μαγνητόφωνο.