Έλληνας είπε σε Έλληνα…

Ο κ. Γιάννης Πάσχος (Θράκης 29, Ίλιον, Αθήνα) γράφει:

«Στο Δημαρχείο μαθαίνω πως για τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας σ’ εμάς,
τους Έλληνες της Αλβανίας, εκτός των άλλων, χρειάζεται παράβολο των 500.000
δρχ. για κάθε πολίτη.

Ποιοι είμαστε εμείς, κύριοι Κυβερνήτες; Ουσιαστικά, εσείς είχατε χρέος να μας
δώσετε από καιρό αυτό που μας ανήκει.

Με ποιο δικαίωμα μας θεωρείτε ανιθαγενείς; Αυτό είναι πρωτάκουστο, φοβερό.

Το ξέρετε καλά πως δεν φταίμε εμείς, που οι “έξυπνοι” των μεγάλων ευρωπαϊκών
δυνάμεων, έχοντας σαν αρχή το “διαίρει και βασίλευε”, μαγείρεψαν το βαλκανικό
“εθνοκοκτέιλ”, θύμα του οποίου είμαστε και εμείς οι Έλληνες, Ηπειρώτες, που
εσείς μας αποκαλείτε “Βορειοηπειρώτες”. Και ο πιο αφελής καταλαβαίνει πως με
αυτόν τον τρόπο αυτοί οι κύριοι, με τα αφεντικά τους, τους Αμερικανούς, έξω
από τον πισινό τους, έχτισαν την μπαρουταποθήκη Βαλκάνια, όπου με τον δαυλό
στο χέρι βάζουν φωτιά όποτε θέλουν και όπου θέλουν.

Ξέρετε πως πριν από δέκα χρόνια έσπασαν τα δεσμά μας. Άρχισε να μας χαμογελάει
η τύχη. Ήταν η περίοδος που τα καταραμένα συρματοπλέγματα της απομόνωσης και
του θανάτου μας έγιναν φράχτες στους κήπους των χωρικών, άνοιξε ο δρόμος μας
και μας δόθηκε η δυνατότητα να πατήσουμε τα πάτρια χώματα, τα οποία φιλήσαμε
με ευλάβεια, σεβασμό και ανακούφιση. Όταν, ύστερα από μισό σχεδόν αιώνα,
αγκαλιάσαμε τους συγγενείς και φίλους μας, όταν περνούσαμε στους δρόμους των
ελληνικών πόλεων και των νησιών όπου μετοικήσαμε και μιλούσαμε ελληνικά στον
πλησίον μας, διαβάζαμε τον ελληνικό Τύπο, ακούγαμε ελληνική λαϊκή μουσική και
έργα στην τηλεόραση και το ράδιο, όταν ακούγαμε τις καμπάνες και
παρακολουθούσαμε τη θεία λειτουργία κ.λπ.

Όλα αυτά μας φαίνονταν ένα γλυκό ανεπανάληπτο, ωραίο, όνειρο, μια
κινηματογραφική ταινία που δεν θέλαμε να έχει τέλος. Μάταιο όμως. Η “θερμή”
υποδοχή σας μάς έκαιγε.

Περνούσαν μέρες και εβδομάδες, αλλά δεν τελείωναν τα τρεξίματά μας στις
αστυνομίες, περιμέναμε ημέρες ολόκληρες μαζεμένοι σε κάποιους χώρους, στον
ήλιο, στη βροχή, σαν τα πρόβατα στο μαντρί, για να πάρουμε κάποιο χαρτί.

Αυτό που πολλές φορές μάς απογοητεύει, είναι η εθελοτυφλία μερικών επισήμων
“βαθυστόχαστων”, οι οποίοι δεν διστάζουν να μας λένε πως “εσείς οι
Βορειοηπειρώτες δεν είστε Έλληνες σαν εμάς…”, δηλαδή είμαστε ρετάλια της
Ελλάδας.

Κακά τα ψέματα όμως, γιατί, παρ’ όλη την αισιοδοξία, πολλές φορές αυτά
επιδρούν ώστε να αισθανόμαστε πρόσφυγες στην ίδια την πατρίδα μας. Όταν
βρισκόμασταν στην αλβανική απομόνωση αισθανόμασταν καλύτερα γιατί ζούσαμε με
το καλό όνειρο και με την περηφάνια του Έλληνα, με την ιδέα πως η πατρίδα
Ελλάς νοιάζεται για μας.

Γιατί γλυκιά μου Ελλάδα, μας πληγώνεις κάθε μέρα;».