ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στη δική μου Μεσσηνία

Νιώθω σιγά σιγά να μου τραβά τις αόρατες κλωστές που με δένουν μαζί της. Μια
σχέση περίεργη, που ξεκίνησε από επιλογή και όχι από λόγους καταγωγής. Μετρώ
ανάποδα τις μέρες για να βρεθώ και πάλι κοντά της. Να κολυμπήσω στ’ Ακρογιάλι,
να κάνω βόλτα στην Αριστομένους, να καθήσω μαζί με φίλους στο θεατράκι του
Κάστρου της Καλαμάτας και σ’ ένα φεγγάρι του Αυγούστου να βρεθώ και πάλι στο
Νιόκαστρο, στην Πύλο.

Σε λίγα μέρη αισθάνομαι όπως στη Μεσσηνία. Μπορώ να χαρώ μόνη τη μεγαλοπρέπεια
του πληγωμένου απ’ τις φωτιές Ταϋγέτου και την ίδια μέρα να χαθώ στα στενά
δρομάκια της Πάνω Πόλης, στην Κυπαρισσία. Λίγα μέρη σε κάνουν να κατανοείς από
πόσο μακριά μέσα στον χρόνο έρχεται αυτός ο τόπος. Το γνωρίζεις, όμως, όταν
περπατάς στο ιστορικό κέντρο της Καλαμάτας, πλάι στο εκκλησάκι απ’ όπου
ξεκίνησε η Επανάσταση του ’21 ή όταν βρίσκεται στην Αρχαία Μεσσήνη, τον τόπο
που ο Παυσανίας περιέγραψε, και τώρα σιγά σιγά κάτω από αμπέλια και ελιές
αποκαλύπτει τα μυστικά της, τη θαυμαστή πολιτεία που έκρυβε στα σπλάχνα της.

Προχωράω όμως και πιο ‘κει. Περνάω τη Βέργα και φτάνω στον Άγιο Νίκωνα της
Μάνης. Μιλώ με τους ανθρώπους του και ελευθερώνομαι από την καθημερινότητα και
τους συμβιβασμούς της.

Ξεκινώ μετά καινούργια διαδρομή. Προχωρώ προς την Ηλεία και φτάνω στη Νέδα, το
μόνο «θηλυκό» ποτάμι. Φέτος ίσως τα καταφέρω και κάνω ακόμη μεγαλύτερη
διαδρομή στο μοναδικό της φαράγγι, που δόξα τω Θεώ δεν έχει αξιοποιηθεί. Και,
τέλος, περνώ τα σύνορα των δύο νομών και καταλήγω στο Γιαννιτσοχώρι, το
χωριουδάκι με την υπέροχη αμμουδιά που τα παιδιά μου λένε «χωριό» τους.

Λίγες μέρες έμειναν. Η απόσταση ολοένα και μικραίνει…