[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η Ελλάδα έχει πολλές ιδιαιτερότητες. Για παράδειγμα, αν και είναι μια σχετικώς
αναπτυγμένη χώρα, λαμβάνει την υψηλότερη ίσως κατά κεφαλήν ξένη βοήθεια στον
κόσμο. Βοήθεια για αυτοκινητόδρομους και εντυπωσιακά έργα υποδομής τη στιγμή
που άλλες χώρες ­ χώρες που λιμοκτονούν και έχουν χιλιάδες θύματα από την
έλλειψη και των πιο απλών φαρμάκων ­ παίρνουν ψίχουλα από την διεθνή
κοινότητα… Φυσικά βρισκόμαστε σ’ αυτήν την προνομιακή θέση ελέω Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Όχι ότι είμαστε αγνώμονες: παρά την σφοδρή αντίθεσή μας στην
παγκοσμιοποίηση παραμένουμε σταθερά φιλοευρωπαϊστές. Την ίδια στιγμή βέβαια
δίνουμε σκληρή μάχη για τα… κεκτημένα μας. Έχουμε ξεκαθαρίσει προς κάθε
κατεύθυνση πως δεν είμαστε καθόλου διατεθειμένοι να μοιραστούμε τα περίφημα
κοινοτικά πακέτα με τις άλλες ­ ακόμα φτωχότερες ­ χώρες της Ανατολικής
Ευρώπης όταν κι αυτές θα ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση…

Μια άλλη ελληνική ιδιαιτερότητα είναι ότι είμαστε μία από τις ελάχιστες
σχετικώς αναπτυγμένες χώρες που δίνουμε λιγότερο από το 0,1% του εθνικού μας
εισοδήματος(*) ως κρατική βοήθεια προς τις αναξιοπαθούσες περιοχές του πλανήτη
μας. Οι ψυχροί Σουηδοί αντιθέτως με 24.000 δολάρια εισόδημα κατά κεφαλήν
προσφέρουν αναλογικά τη μεγαλύτερη βοήθεια από όλες τις άλλες χώρες του
κόσμου, μεγαλύτερη και από τις ΗΠΑ με 36.000 δολάρια κατά κεφαλήν. Αλλά βέβαια
στις ΗΠΑ η ιδιωτική βοήθεια είναι εντυπωσιακή: όταν εκδηλώθηκε η κρίση στην
Αφρική δεν υπήρξε αμερικανική πόλη που να μη διοργανώσει εκδηλώσεις
προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για βοήθεια.

Αντιθέτως στην Ελλάδα, εξαιρουμένης της βοήθειας προς τη Σερβία, οι ανάλογες
εκδηλώσεις μετριούνται (;) στα δάκτυλα του ενός χεριού. Επιπλέον, από τους
τόσους και τόσους πολιτικούς που τόσο κόπτονται για την τύχη που επιφυλάσσει η
παγκοσμιοποίηση στις χώρες του Τρίτου Κόσμου δεν έχει βρεθεί ούτε ένας να
προτείνει να καθιερωθεί ένας συμβολικός έστω φόρος για προσφορά βοηθείας στα
παιδιά της Αφρικής. Με 16.000 δολάρια εισόδημα κατά κεφαλήν ασφαλώς κάτι θα
μπορούσαμε να προσφέρουμε. Έστω το 0,25% του Εθνικού μας Εισοδήματος ­ πενιχρό
μπροστά στο 1% των Σκανδιναβών ­ που όμως θα σήμαινε ότι θα προσφέραμε το
καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 100 δισ. δραχμών. Ένα δεκαχίλιαρο τον χρόνο ο
κάθε ένας από μας. Περιέργως όμως ποτέ κανείς δεν το σκέφτηκε. Προφανώς δεν
μας περισσεύουν χρήματα ­ μόνο υποκρισία…

(*) Για την πενταετία 2001-2005 έχουν εγγραφεί στον προϋπολογισμό ως
βοήθεια 180 δισ. που όμως προορίζονται για τις βαλκανικές χώρες ­ ξέρετε,
θεωρίες περί διείσδυσης κ.λπ.