ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εφιάλτης σε περιπολικό

Αγαπημένε μου Γιάννη,

Πολύ ανησυχώ όταν σκέπτομαι πως ταξιδεύεις με την υπέροχη μοτοσυκλέττα σου.
Την αγαπάς τόσο που ακόμη και σε screensaver στον υπολογιστή σου την
απολαμβάνεις στο ίδιο χρώμα με εκείνην που σε περιμένει κάτω από το γραφείο.
Σε σκερτσόζικη πόζα, η «Άφρικα» προβάλλει στην οθόνη σου το μπούστο της, ενώ
από το παράθυρο παρακολουθείς τα οπίσθιά της. Ασφαλισμένη. Σε περιμένει να της
δώσεις «ζωή» με ένα χάδι σου, για να σ’ το «ανταποδώσει» κάνοντάς σε να
νιώθεις ελεύθερος.

Κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι σου ­και ο Ανδρέας την ίδια αντίδραση έχει όταν
διαμαρτύρομαι για τις σφήνες που κάνουν στους δρόμους οι μηχανόβιοι­ στην
κινδυνολογία των εποχούμενων σε τέσσερις τροχούς.

Παίρνεις όλα τα μέτρα ασφαλείας. Φοράς το κράνος σου. Αποφεύγεις τις κόντρες
και τις σφήνες. Διαλέγεις τους συνοδηγούς σου. «Γκαζώνεις» εκεί όπου σε
«παίρνει» και μετατρέπεις αυτό το θεριό σε «παπάκι» εκεί όπου ακόμη και μια
νταλίκα κινδυνεύει. Σε φοβίζει και με το δίκιο σου η απροσεξία των άλλων. Κι η
γριούλα που θα ανοίξει ξαφνικά την πόρτα στο ταξί δεν θα σου κάνει μεγάλο
κακό. Ακόμη κι αυτός που θα σε κλείσει στη στροφή μέσα στην πόλη. Υπάρχει όμως
κι άλλος. Αυτός που θα παραβιάσει το κόκκινο στο φανάρι ή θα αγνοήσει το stop.
Αυτοί είναι οι εφιάλτες σου. Όπως και οι δικοί μας. Χρειάζεται μεγάλη φαντασία
για το χειρότερο, που είναι ένα αυτοκίνητο στο αντίθετο ρεύμα. Και ακόμη
χειρότερο το αυτοκίνητο να είναι περιπολικό.

Σε φιλώ και θα εξακολουθώ να ανεβαίνω στις μηχανές σου… Ακόμη και πεζοί τον
ίδιο κίνδυνο διατρέχουμε. Ίσως και μεγαλύτερο, αν διασταυρωθούμε με περιπολικό.