ΜΑΤΙΕΣ Η μαγεία του Θεοδωράκη

Τα ραδιόφωνα δεν παίζουν Θεοδωράκη (και Χατζιδάκι, και Ξαρχάκο, και
Σαββόπουλο, και Μαρκόπουλο, και Κουγιουμτζή, και Σπανό, και Λοΐζο…). Οι
τηλεοράσεις δεν παίζουν Θεοδωράκη (και Χατζιδάκι κ.λπ.). Στα κέντρα δεν
τραγουδούν Θεοδωράκη. Ούτε και στις παρέες των νέων. Η Ελλάδα, εδώ και χρόνια,
κατακλύζεται από μουσικά και στιχουργικά σκουπίδια. Και οι πολυεθνικές της
δισκογραφίας εισπράττουν δισεκατομμύρια. Και το μουσικό γούστο της νεολαίας,
ολοένα κατρακυλάει, από το κακό στο χειρότερο. Και οι μεγάλοι τραγουδιστές,
που θα μπορούσαν, με τις επιλογές τους, να βάλουν κάποιο φρένο σ’ αυτήν την
άθλια κατάσταση, πέφτουν σαν λιμασμένοι στα σουξέ της συμφοράς, γεμίζουν τις
τσέπες τους με χρυσάφι και λένε, χλευαστικά, «για ποιότητα θα μιλάμε τώρα;».

Το προπερασμένο Σάββατο, ήμουν στους Δελφούς. Σε μια σημαντική συναυλία του
Νταλάρα, για τον Μίκη Θεοδωράκη. (Έγραψα, σχετικά, για την εκδήλωση, τη
Δευτέρα). Χιλιάδες κόσμος! Χιλιάδες νέοι! Και μια συγκίνηση, παντού!
Τραγούδια, σαν Αγία Μετάληψη! Που ο χρόνος δεν τ’ αγγίζει, δεν τα σπρώχνει στο
περιθώριο. Τραγούδια φορτισμένα με μνήμες, εξαίσια ερωτικά, εξαίσια ελληνικά.

Ακούμε, συνήθως, στο Μέγαρο, στο Ηρώδειο και αλλού, τον Μίκη Θεοδωράκη του
«Άξιον Εστί», του Νερούδα, του Σικελιανού, του Ρίτσου ­ των μεγάλων έργων της
έντεχνης μουσικής. Σπάνια ακούμε μεμονωμένα τραγούδια του, μελωδικά, λυρικά,
ποτισμένα από τη μαγεία της σπάνιας ευαισθησίας του. Και κάνουμε λάθος. Γιατί,
βέβαια, σπουδαία τα «Επιφάνια». Αλλά, το ίδιο σπουδαία και η «Φαίδρα» και τα
«Περβόλια» και η «Όμορφη πόλη» και οι «Δρόμοι παλιοί» και όλα τ’ άλλα του
Αναγνωστάκη, και του Γιάννη Θεοδωράκη, και του Λειβαδίτη, και του Γκάτσου, και
τόσων άλλων μαστόρων του στίχου.

Υπάρχει ένα βιβλία ­ νομίζω ότι είναι του Ελύτη ­ που μιλάει για τη μαγεία του
Παπαδιαμάντη. Κάποτε, πρέπει να γράψει κανείς ένα βιβλίο και για τη μαγεία του
Θεοδωράκη. Τη μαγεία που μας κέρδισε όλους, επί δύο ώρες, στο αρχαίο θέατρο
των Δελφών. Κι έφερε δάκρυα στα μάτια του Βενιζέλου, αλλά και της Υακίνθης,
και του Χάρη, και δεκάδων άλλων παιδιών, που με άλλα ακούσματα έχουν
πάρε-δώσε, σχεδόν με το ζόρι, τα τελευταία δέκα χρόνια.

Χάρηκα και τον Νταλάρα. Ενθουσιάστηκα, είναι το πιο σωστό. Είχε διαλέξει
τραγούδια υπέροχα! Και τα ερμήνευσε με σεβασμό, με τρυφερότητα, με πάθος.
Γιατί ο Νταλάρας δεν είναι διεκπεραιωτής. Είναι παθιασμένος καλλιτέχνης. Από
τον οποίο, πάντοτε περιμένω περισσότερα. Σκέφτομαι, αίφνης, έναν δίσκο με τα
ωραιότερα «ερωτικά» του Μίκη. Έτσι, για ν’ ακουστεί, επιτέλους, απ’ όλες τις
τηλεοράσεις, απ’ όλα τα ραδιόφωνα, μια μουσική που σε ραγίζει, ένας στίχος που
σε αφορά και σε κάνει καλύτερο. Ώστε να φύγουν από τη μέση, έστω και για λίγο
καιρό, οι άναρθρες κραυγές των κατασκευαστών σουξέ, που τους συνιστούν οι
εταιρείες δίσκων…