ΚΚΕ: Αναδρομή με αιχμές κατά Φαράκου, Ανδρουλάκη, Κύρκου

Να ξεκαθαρίσει τις σχέσεις του με κάθε εν δυνάμει σύμμαχό του, εν όψει μάλιστα
διαφόρων συζητήσεων που έχουν ξεκινήσει με άλλες πολιτικές δυνάμεις της
Αριστεράς, επιζητεί το ΚΚΕ. Γι’ αυτό ­ αλλά και για την προώθηση ενός
εσωτερικού προβληματισμού ­ άρχισε μέσω του «Ριζοσπάστη» ένα ιστορικό αφήγημα,
για τα 10 τελευταία χρόνια της ιστορίας του κόμματος.

Την ίδια ώρα με το ιστορικό αφήγημα, που δημοσιεύεται από τις στήλες της
κομματικής εφημερίδας, επιχειρείται μία αποτίμηση επιλογών του κομμουνιστικού
κόμματος, με πλέον ενδεικτική την αναφορά στο ’89. Είναι πολύ συνοπτική, χωρίς
να θίγεται ουσιαστικά το μεγάλο ζήτημα της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου
στο Ειδικό Δικαστήριο και χωρίς να επικρίνεται ιδιαίτερα ο Κώστας Κάππος, που
είχε διαφωνήσει με τον σχηματισμό κυβέρνησης Τζαννετάκη, παρά μόνον γιατί
προέβη «σε δημόσια δήλωση χωρίς καμία ενημέρωση – συνεννόηση με το κόμμα».

Αντιθέτως, για άλλα στελέχη που προώθησαν την ιδέα της διάχυσης του ΚΚΕ μέσα
στον Συνασπισμό και την ουσιαστική μετατροπή του από συνασπισμό κομμάτων σε
κόμμα ασκείται σκληρή κριτική. Και επικρίνεται η εφημερίδα «Αυγή» γιατί
προώθησε την άποψη «της διαμόρφωσης μίας νέας εκσυγχρονιστικής πλειοψηφίας και
την εκτόπιση των δογματικών αντιλήψεων πτέρυγας του ΚΚΕ».

Με το ιστορικό αφήγημα του «Ριζοσπάστη», το ΚΚΕ στέλνει προς τους συμμάχους
του και ένα τετραπλό μήνυμα. Πρώτον, όποια συνεργασία κι αν γίνει και όσο κι
αν συμφωνούν οι συνεργαζόμενοι σε επιμέρους αλλά και γενικότερους στόχους, το
ΚΚΕ θα διατηρεί την αυτοτέλειά του, κάτι «που αποτελεί πρωταρχική προϋπόθεση
αλλά και συνεχή επιδίωξη». Γι’ αυτό το ζήτημα, μάλιστα, ασκείται ιδιαίτερη
κριτική στον πρώην γραμματέα Γρηγόρη Φαράκο, αλλά και στον Μίμη Ανδρουλάκη,
τους οποίους κατηγορεί ότι στην πράξη προώθησαν ­ το ’91­ τη
σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΚΚΕ, την αγνόηση του προλεταριακού διεθνισμού και
τη διάχυσή του μέσα στον τότε Συνασπισμό, «στο όνομα της δήθεν ανανέωσης του
κόμματος».

Στην κριτική του ΚΚΕ συμπεριλαμβάνουν και τον κ. Λεωνίδα Κύρκο. Και τον
κατηγορούν ότι συνέβαλε κι αυτός στην αποδυνάμωση του κομμουνιστικού
κινήματος, «θεωρώντας τότε ότι δικαιώθηκαν οι θέσεις του για τις σοσιαλιστικές
χώρες με την ανατροπή και την παλινόρθωση σ’ αυτές του καπιταλισμού και τη
διάλυση της ΕΣΣΔ».

Η ιστορική μάλιστα αναδρομή καταγράφει πως ορισμένα στελέχη του ­ τότε, το
’91­ έγιναν η αιχμή του δόρατος του αντικομμουνισμού και της αστικής
προπαγάνδας, σ’ ένα μάλιστα διεθνές αρνητικό κλίμα λόγω των ανατροπών σε
συνθήκες υποχώρησης του κομμουνιστικού κινήματος.

Δεύτερον, ότι η όποια συνεργασία δεν μπορεί να υποτιμά τις πολιτικές και
ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν, διαφορετικά ακολουθούν πολλά σφάλματα.

Τρίτον, ότι σ’ έναν συνασπισμό – συμμαχία πολιτικών δυνάμεων πρέπει να
στέλνονται στελέχη του ΚΚΕ «που να επιλέγονται προσεκτικά, με ικανότητες, αλλά
και με σταθερότητα και κομματικότητα».

Τέταρτον, να μην μπλέκεται η πολιτική με μία κοινωνική συμμαχία, αλλά «να
συνυπολογίζεται η διαλεκτική τους σχέση».