Από τον Μπάρλο, στο πουθενά…

Λουκάς Μπάρλος. Ο τελευταίος μεγάλος ηγέτης της ΑΕΚ αποχώρησε από τον προεδρικό θώκο όταν τα οικονομικά του δεν του επέτρεπαν να προσφέρει όπως αυτός ήθελε. Η μεταγραφή του Θωμά Μαύρου είναι ένα δείγμα του επιπέδου που ο Μπάρλος οραματιζόταν για την ΑΕΚ

«Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις». Ίσως τίποτα καλύτερο για όσα
διαδραματίζονται στο διοικητικό επίπεδο της ΑΕΚ την τελευταία 20ετία. Γιατί
αυτό το καλοκαίρι, και εν μέσω μιας νέας πώλησης με πολλά σκοτεινά σημεία,
συμπληρώνονται ακριβώς 20 χρόνια από το 1981, όταν άφηνε τη μεγάλη του
αγαπημένη ο Λουκάς Μπάρλος.

Ο τελευταίος μεγάλος ηγέτης που είχε αυτή η ομάδα, ο άνθρωπος που έβαλε βαθιά
το χέρι στην τσέπη, έδωσε απλόχερα χρήματα, ενέταξε στο έμψυχο δυναμικό
μεγάλες προσωπικότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως τον Θωμά Μαύρο, τον
Χρήστο Αρδίζογλου, τον Νίκο Χρηστίδη, τoν Ντούσαν Μπάγιεβιτς και πολλούς
ακόμη. Ο άνθρωπος που κατάφερε να φτάσει την ΑΕΚ μέχρι τα ημιτελικά του
Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (1976) ­ στις καρδιές των οπαδών βρίσκεται ακόμη σε περίοπτη
θέση αυτή η επιτυχία. Ο αείμνηστος Λουκάς Μπάρλος αναγκάστηκε να φύγει από την
ΑΕΚ. Και το έκανε με πόνο στην καρδιά, όμως δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά:
όσο βαθιά και αν έβαζε το χέρι του στην τσέπη, δεν μπορούσε να βρει τίποτα. Το
ρευστό είχε πια στερέψει.

Από το 1981 μέχρι και σήμερα η ΑΕΚ μπήκε σε ένα σκοτεινό τούνελ. Και μπορεί σε
ορισμένα σημεία αυτής της διαδρομής να υπήρχαν ευχάριστα διαλείμματα, όμως
αυτά λίγα, “μετρημένα” στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η πίκρα, η μιζέρια, η
απογοήτευση είναι τα συναισθήματα που πρόσφερε απλόχερα η ομάδα στους οπαδούς
της μέχρι τώρα.

Η εποχή του «Ζήτα»

Ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος, άνθρωπος που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι
αγαπούσε την ομάδα, ιδιοκτήτης εταιρείας κατασκευής αθλητικών ειδών
(παπούτσια, φανέλες, φόρμες κ.λπ.), ανέλαβε τα ηνία (1981) αλλά από την πρώτη
κιόλας στιγμή αμφισβητήθηκε και μάλιστα έντονα. Τι μπορούσε να κάνει ένας
Ζαφειρόπουλος απέναντι στον Βαρδινογιάννη και στον Νταϊφά;

Η μουρμούρα, επί έναν ολόκληρο χρόνο, τον ανάγκασε το καλοκαίρι του 1982 να
βρει διάδοχη λύση. Το “βάζω κάποιον μπροστά και μένω εγώ πίσω” δεν είναι
καινούργιο “έργο” στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο αείμνηστος Μιχάλης Αρκάδης
αναλαμβάνει τις τύχες της ΠΑΕ, προσλαμβάνει στη θέση τού προπονητή τον
Σενέκοβιτς και “πηγαίνει” στο “Ν. Γκούμας” τον τίτλου του Κυπέλλου το
καλοκαίρι του 1983.

Όμως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά. Πολύ πριν από τον τελικό με τον ΠΑΟΚ, στο
ολοκαίνουργιο τότε Ολυμπιακό Στάδιο, ο κύβος είχε ριφθεί: Ο Ανδρέας
Ζαφειρόπουλος, ίσως ακόμη και μην αντέχοντας την αποδοχή του Μιχάλη Αρκάδη από
τον κόσμο, αλλά αναζητώντας και κάποιον οικονομικό σύμμαχο, είχε αποφασίσει να
δώσει το “χρίσμα” του προέδρου στον Κύπριο επιχειρηματία Τέρη Παναγίδη.

Αυτός έδωσε το… ιλιγγιώδες ­για την εποχή­ ποσό των 50.000.000 δρχ. για να
κρατήσει τον Θωμά Μαύρο στην ΑΕΚ, όμως προχώρησε και σε κάποιες ενέργειες που
θα μείνουν στην ιστορία: έφερε στη Νέα Φιλαδέλφεια τρεις Άγγλους, τον
προπονητή Μπάρνγουελ και τους ποδοσφαιριστές Λάνγκλεϊ και Ρος. Οι δύο
τελευταίοι αγωνίστηκαν μόλις μία ώρα στην ομάδα, στα μέσα της περιόδου η ΑΕΚ
“βυθιζόταν” (είχε πέσει στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα), ο Τέρης
Παναγίδης αποχωρεί και η χρονιά να πάει και να μη γυρίσει.

Ουσιαστικά η ΑΕΚ διανύει τα “πέτρινα χρόνια”. Ανυπόληπτη, χωρίς δυνατή
διοίκηση, χωρίς χρήματα, χωρίς στόχους. Ο Ζαφειρόπουλος αναγκάζεται το
καλοκαίρι του 1984 να πάρει και πάλι τα ηνία της ομάδας στα χέρια του και, σε
μία ύστατη προσπάθεια να κερδίσει κι αυτός κάτι, προχωρεί σε μεταγραφές
(Θεολόγης Παπαδόπουλος, Μάρτον Εστερχάζι κ.ά.), παίρνει προπονητή τον Χάλαμα
που στη συνέχεια αντικαθίσταται από τον Αντώνη Γεωργιάδη. Στο τέλος της
περιόδου 1984-85 η ΑΕΚ χάνει το πρωτάθλημα από τον ΠΑΟΚ και, όπως λένε στη Νέα
Φιλαδέλφεια, οι λόγοι δεν ήταν μόνο αγωνιστικοί.

Μπάγιεβιτς και… πρωτάθλημα

1. Ανδρέας Ζαφειρόπουλος. Όσο είχε τις μετοχές της ΠΑΕ, η ΑΕΚ κατέκτησε ένα Κύπελλο και δύο πρωταθλήματα. Πρόεδροι όμως ήταν άλλοι… – 2. Μελισσανίδης – Καρράς. Ξεκίνησαν δυνατά αλλά όταν ράγισε το γυαλί μεταξύ τους, το οικοδόμημα που είχε αρχίσει να χτίζεται διαλύθηκε σαν χάρτινος πύργος – 3. Κορνίλιους Σιρχάουζ. Ο Ολλανδός τεχνοκράτης αντιμετώπισε την ΑΕΚ με την ψυχρή λογική των αριθμών, καθώς το συμφέρον της Netmed προείχε

Τα σενάρια για την πώληση της ΑΕΚ ήταν (και τότε) πολλά. Υποψήφιοι δεν
υπήρχαν, οι οικονομικές δυνατότητες του Ανδρέα Ζαφειρόπουλου συνεχώς
περιορίζονταν. Το καλοκαίρι του 1988 κάνει όμως τη μεγάλη κίνηση, που έμελλε
να αλλάξει το τοπίο στην ΑΕΚ: φέρνει στη Νέα Φιλαδέλφεια τον Ντούσαν
Μπάγιεβιτς για προπονητή της ομάδας. Ο ίδιος αποφασίζει και πάλι να περάσει
πίσω, “βάζει” μπροστά τον Στράτο Γιδόπουλο, κάνει και μερικές μεταγραφές και η
ΑΕΚ κατακτά το πρωτάθλημα το καλοκαίρι του 1989. Ύστερα από μία και πλέον
10ετία, το πρωτάθλημα ξανά στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Ο Γιδόπουλος μένει τρία χρόνια συνολικά στην ΑΕΚ, ο Ζαφειρόπουλος έχει
ξεμείνει από χρήματα, η γκρίνια είναι έντονη, ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς φωνάζει
“δεν πάει άλλο”, τα χρήματα φτάνουν στα αποδυτήρια με νάιλον σακούλες και οι
ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ μαλώνουν ποιος θα πάει πρώτος για να κλείσει τις τρύπες
που έχει ο καθένας.

Ο Κώστας Γενεράκης αναλαμβάνει το καλοκαίρι του 1991 υπηρεσιακός πρόεδρος,
βάζει κι αυτός κάποια χρήματα, ακολουθεί η λύση του Κώστα Αγγελόπουλου,
αγοράζονται οι Σαμπανάτζοβιτς, Αλεξανδρής και Δημητριάδης, η ΑΕΚ δυναμώνει
ξανά και το καλοκαίρι του 1992 στέφεται ξανά πρωταθλήτρια, παρά τα χιλιάδες
προβλήματα. Μεταξύ των οποίων και αυτά με τους Σαββίδη και Μπατίστα, που από
τα μέσα της περιόδου είχαν αποφασίσει να φύγουν, ο πρώτος για την Ομόνοια
Κύπρου και ο δεύτερος για τον Ολυμπιακό.

Μελισσανίδης – Καρράς

Οι οπαδοί της ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια δεν έχουν γευτεί τη χαρά ενός πρωταθλήματος. Το τούνελ στο οποίο έχει μπει η ομάδα είναι σκοτεινό…

Καλοκαίρι του 1992, έναντι 300.000.000 δρχ., η ΑΕΚ αλλάζει χέρια και “περνάει”
στο δίδυμο Μελισσανίδη – Καρρά. Ακολουθεί ένα ευχάριστο διάλειμμα δύο χρόνων,
η ΑΕΚ εκσυγχρονίζεται, τόσο σε επίπεδο εταιρείας όσο και από πλευράς γηπεδικών
εγκαταστάσεων, κατακτά ­πάντα με τον Μπάγιεβιτς­ το πρωτάθλημα του 1993 και
του ’94. Τον επόμενο χρόνο όμως Μελισσανίδης και Καρράς τα… τσουγκρίζουν. Οι
προστριβές τους είχαν να κάνουν με δουλειές εκτός ΑΕΚ. Όμως αυτές οι
προστριβές φτάνουν και στο γήπεδο, με αποκορύφωμα τον τελικό του Κυπέλλου με
τον ΠΑΟ το 1995, όταν η ΑΕΚ ήταν σχεδόν διαλυμένη, και όλοι θυμούνται το άγριο
ξύλο με τον διαιτητή Μπάκα.

Αφού οι δυο τους δεν μπορούσαν να τα βρουν και ο ένας δεν ήθελε να πουλήσει
στον άλλον το 50% των μετοχών που είχε, αποφασίζουν να δώσουν την ΑΕΚ στον
Μιχάλη Τροχανά. Μελισσανίδης και Καρράς πήραν από 630 εκατ. δρχ. και έφυγαν.

Η ΑΕΚ μπαίνει ξανά στο τούνελ. Ο Τροχανάς μένει περί τα δυόμισι χρόνια, ο
Μπάγιεβιτς φεύγει, στην αρχή “βάζει” πρόεδρο τον Καρρά, για κάποιο διάστημα
αναλαμβάνει ο ίδιος και καταλήγει με τον κ. Κυριόπουλο.

Η αποχώρηση του Μπάγιεβιτς ήταν το μεγαλύτερο πλήγμα για την ΑΕΚ. Ήταν το
ίνδαλμα της εξέδρας, ο άνθρωπος που βρισκόταν στο απυρόβλητο, καμία διοίκηση
και κανείς παράγοντας δεν μπορούσαν να τον αγγίξουν, ήταν κυρίαρχος στα
αποδυτήρια και είχε καταφέρει τα όποια προβλήματα να μη βγαίνουν έξω από την
πόρτα.

Τα «ξένα χέρια»…

Τον Σεπτέμβριο του 1997 ο Μιχάλης Τροχανάς “πουλάει” την ΑΕΚ στην Enic, έναντι
2,7 δισ. δραχμών. Οι Άγγλοι ήρθαν… κεφάτοι, έβαλαν χρήματα, αναζήτησαν
κάποιον ικανό συνέταιρο, προσπάθησαν για ένα μεγάλο διάστημα με τον Λάκη
Νικολάου αλλά και τον Κώστα Γενεράκη στη θέση του προέδρου να φέρουν ηρεμία
στο διοικητικό τοπίο, χωρίς όμως επιτυχία.

Το καλοκαίρι του 1999 “βρίσκουν” συνέταιρο στη NetMed. Η οποία είχε “μπει”
δυνατά στο παιχνίδι των τηλεοπτικών μεταδόσεων, όμως έβλεπε τις εξελίξεις και
ήθελε να βάλει “γερά” και τα δυο της πόδια στα διοικητικά του επαγγελματικού
ποδοσφαίρου. Πρώτος πρόεδρος της εταιρείας ήταν ο Σ. Μαματζής, αλλά στη
συνέχεια ανέλαβε ο Σιρχάουζ.

Η ομάδα “βρίσκεται” στη μετριότητα, η πώλησή της είναι πλέον αναγκαίο κακό και
για τη NetMed, και έτσι ξεκινάει το τελευταίο σίριαλ πώλησης της ΠΑΕ ΑΕΚ, που
ακόμη δεν ξέρει κανείς πού θα “βγάλει”.

Περισσότερο από μία 10ετία στα χείλη των φίλων της ΑΕΚ κυκλοφορεί ψιθυριστά
ένα όνομα: Λάτσης. Κάθε φορά που η ΑΕΚ πωλείται, το όνομα έρχεται στην
επικαιρότητα. Ευσεβής πόθος; Σίγουρα. Όμως ο μεγαλοεπιχειρηματίας δεν θέλει να
ασχοληθεί με την ΑΕΚ και το ποδόσφαιρο. Οι φίλοι της ΑΕΚ περιμένουν. Αφού μόνο
ένας άνθρωπος τέτοιου βεληνεκούς μπορεί να βγάλει την ομάδα από το αδιέξοδο
και να αποτελέσει το αντίπαλο δέος για Κόκκαλης και Βαρδινογιάννη. Και με
δεδομένο ότι ο ηγέτης της Ερασιτεχνικής, Γιάννης Φιλίππου, αν και έχει
προκληθεί αρκετές φορές, δεν θέλει να ασχοληθεί και με το ποδόσφαιρο.