ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ολυμπιακή εκστρατεία

Ευτυχώς και επιτέλους τα οργανωτικά θέματα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004
έπαψαν να είναι τα βασικά θέματα της διοργάνωσης αυτής. Ως φαίνεται, έπειτα
από πολλές ταλαιπωρίες, το νερό μπήκε στο αυλάκι και κυλάει. Αν, δηλαδή, τον
Σεπτέμβριο του 1997 ήταν λογικό να συζητάμε το οργανωτικό σχήμα που θα μας
πάει στους αγώνες, το να έχουμε κολλήσει στο θέμα αυτό έως και το 2000 ήταν
αφύσικο και ένδειξη επικίνδυνης ακαταστασίας.

Αν, ωστόσο, τα πράγματα είναι έτσι, τότε σήμερα τα μείζονα θέματα είναι αυτά
που αφορούν το ουσιαστικό μέρος της μεγάλης αυτής διοργάνωσης. Δηλαδή: α) την
απρόσκοπτη και ολοκληρωμένη προετοιμασία των Ελλήνων αθλητών, β) τη διατύπωση
εναλλακτικών σκέψεων για τη φρικώδη, λόγω αναβολικών, κατάσταση ορισμένων
δραστηριοτήτων του αγωνιστικού αθλητισμού, και γ) την Πολιτιστική Ολυμπιάδα.

Ως προς το πρώτο. Ακούω επανειλημμένα να διατυπώνεται από αρμόδια, ως προς τον
αθλητισμό, χείλη ότι η προετοιμασία των αθλητών μας σ’ όλα τα επίπεδα και σ’
όλα τα αθλήματα είναι η καλύτερη δυνατή. Ανησυχώ ωστόσο, γιατί η καθημερινή
ειδησεογραφία αποδεικνύει το αντίθετο. Αντί να επαναλάβω τα παραδείγματα που
έχω υπ’ όψιν μου, συμβουλεύω, όποιον ενδιαφέρεται, να παρακολουθήσει την
καθημερινότητα ενός μαζικού αθλήματος. Π.χ. του στίβου. Είναι όμως δεδομένο,
ότι και αυτή ακόμη η οικονομική επιτυχία των αγώνων εξαρτάται και από την
επιτυχή παρουσία της Ελλάδας σ’ όλα τα αθλήματα. Ακόμη και σ’ αυτά ως προς τα
οποία δεν έχουμε παράδοση. Συνεπώς, πρέπει να προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς
αυτό που αποδίδεται με την ανατριχιαστική φράση «αθλητική παραγωγή» (δηλαδή
«παραγωγή αθλητών»). Πού βρισκόμαστε, όμως σήμερα, ως προς το ζήτημα αυτό;
Ποιος μας μίλησε φωναχτά και ανοιχτά κάνοντας απολογισμό και σχεδιάζοντας;

Ως προς το δεύτερο. Η «υπαρκτοσοσιαλιστικής» προέλευσης φράση «παραγωγή
αθλητών» υποχρεώνει και την υποψιασμένη Ελλάδα να ανοίξει ένα θέμα που, επ’
ευκαιρία του Σίδνεϊ, τέθηκε και εδώ ευρέως. Το πρότυπο Νεμπιόλο, του αρχαίου,
αθάνατου, αλλά «πρεζωμένου» από τα αναβολικά πνεύματος είναι η μοναδική ως
προς τον αθλητισμό στρατηγική; Κι αν η συζήτηση δεν ξεκίνησε οργανωμένα από
τώρα, ώστε η Ελλάδα να παραδώσει στους επόμενους τα σχετικά πορίσματα από
διεθνείς συσκέψεις, δεν θα χαθεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία; Και δεν θα
ξαναποδειχθούμε λογάδες και ανεύθυνοι;

Ως προς το τρίτο. Έχουμε τρία χρόνια μπροστά μας. Όμως η Πολιτιστική Ολυμπιάδα
θα είναι απλώς συρραφή μεμονωμένων εκδηλώσεων, ή κάτι περισσότερο; Θα
περιοριστούμε στις πολιτιστικές εκδηλώσεις στο παρά πέντε των αγώνων; Θα
καταφύγουμε στα τυποποιημένα «αρχαιοελληνότροπα» (π.χ. σανδάλια και χιτώνες),
τις ελληνικές τροφές και την «ξενοδοχοειδή» ελληνική μουσική; Δηλαδή θα
αρκεστούμε στην εύκολη λύση;

Ο χρόνος κυλάει γρήγορα. Ελπίζω να διατυπώνω αυτές τις απορίες λόγω έλλειψης
ενημέρωσης. Ελπίζω η ενασχόληση των περισσοτέρων με τα οργανωτικά να προκάλεσε
έναν εθισμό.

Να θεωρούμε δηλαδή Ολυμπιάδα, μόνο ό,τι αφορά τα έργα. Κι έτσι να μην
παρακολουθούμε άλλα πράγματα που αθόρυβα γίνονται. Ελπίζω λοιπόν όλα αυτά ήδη
να πραγματοποιούνται. Αν, όμως, η ελληνική κοινωνία δεν γνωρίζει αυτά που ήδη
συντελούνται, μήπως κι ό,τι τελικώς συμβεί, θα συμβεί εν αγνοία της;

Ο βουλευτής Ανδρέας Λοβέρδος είναι αναπληρωτής καθηγητής του
Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο