ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Συνάνθρωποι

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Στα πλαίσια προγράμματος “αποασυλοποίησης”, που έχει ως στόχο την
κοινωνική επανένταξη των ψυχικά πασχόντων, άρχισαν να ιδρύονται σε όλη
τη χώρα ξενώνες στέγασης συνανθρώπων μας που βρίσκονται στο τελευταίο
στάδιο της αποθεραπείας τους. Ένας τέτοιος ξενώνας είναι και αυτός της
Ν. Λαμψάκου που σχεδιάστηκε για να στεγάσει 12 Ευβοιώτες. Όταν
όμως το καλοκαίρι του 2000 οι κάτοικοι της περιοχής αντιλήφθηκαν την
προετοιμασία του κτίσματος που θα στέγαζε τον ξενώνα, αντέδρασαν με μία
πρωτοφανή ρατσιστική συμπεριφορά. Σε γενική τους συνέλευση αποφάσισαν να
μην επιτρέψουν τη λειτουργία του. Την απόφασή τους αυτή υιοθέτησε, δυστυχώς,
ομόφωνα και το Δημοτικό Συμβούλιο!!

Έτσι, κατά την ημέρα έναρξης της λειτουργίας του ξενώνα, εξαγριωμένοι
κάτοικοι, με επικεφαλής τους δημοτικούς άρχοντες, κατέλαβαν το οίκημα,
συγκρούστηκαν με τους αστυνομικούς, έκοψαν το νερό και επέβαλαν πολεμικό
κλίμα. Ακολούθησε νέα γενική συνέλευση κατά την οποία, μέσα σε χαώδεις
συνθήκες μαζικής παράκρουσης και αδυναμίας έκφρασης διαφορετικής γνώμης,
αποφασίστηκε να κρατηθούν σε ομηρεία (!!) οι ασθενείς και το προσωπικό που
τους φροντίζει, μέχρις ότου αναγκαστούν οι αρμόδιοι να ανακαλέσουν τη
λειτουργία του ξενώνα και να τον μεταφέρουν σε άλλο μέρος. Μάλιστα, τις
επόμενες ημέρες, οι κάτοικοι δεν επέτρεψαν να μπει φαγητό για τους ασθενείς,
ενώ διέκοψαν και τη θέρμανση. Παρόμοιες σκηνές εκτυλίχτηκαν και σε αντίστοιχη
περίπτωση στον Δήμο του Κορυδαλλού.

Είναι απαράδεκτο να αντιμετωπίζονται ως “επικίνδυνοι” οι ψυχικά ασθενείς
και να εξομοιώνονται με εγκληματίες. Οι στατιστικές έχουν αποδείξει ότι το
ποσοστό των εγκλημάτων των διαγνωσμένων ως ψυχοπαθών είναι εντυπωσιακά
μικρότερο από το αντίστοιχο ποσοστό των εγκλημάτων που διαπράττονται από τους
“υγιείς”. Επιπλέον, οι ψυχασθενείς, όχι μόνο δεν είναι επικίνδυνοι,
αλλά μπορούν άνετα να γίνουν και ιδιαίτερα δημιουργικοί. Όσο κι αν
ακούγεται απίστευτο, στην Ελλάδα υπάρχουν ήδη 10 άτυποι συνεταιρισμοί όπου οι
περισσότεροι εργαζόμενοι είναι ψυχικά πάσχοντες και παρουσιάζουν σημαντικό
έργο. Εξάλλου, τα διαθέσιμα κοινοτικά κονδύλια είναι μεγάλα.

Αυτό που χρειάζεται είναι να αποδεχθεί η κοινωνία μας, δηλαδή εμείς οι ίδιοι,
ότι αυτός που πάσχει από ψυχική νόσο είναι όμοιός μας, είναι
συνάνθρωπός μας».