Ήχος μπουζουκιού στα «Κύθηρα» της… Αμφιθέας

Τρεις ώρες και κάτι πέρασαν ώσπου να κατανοήσουν οι φίλοι της συντροφιάς μου
(ο Στέργιος, η Ζαμπία, η Εβίτα, η Λίλα, ο Κώστας, ο Μανώλης, ο Χάλαρης και η
Λίτσα) πόσο δύσκολοι είναι οι λαϊκοί καλλιτέχνες στην ιδιοσυγκρασία τους. Σ’
ένα μακρύ τραπέζι στην καταπράσινη και δροσερή αυλή της συμπαθητικής ταβέρνας
«Τα Κύθηρα», στην Αμφιθέα, το πρόσωπο της βραδιάς ήταν ο μουσικός και
δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Γιάννης Σταματίου – Σπόρος. Μεταξύ ποτηριού και
μεζέ η κουβέντα είχε πολύ ενδιαφέρον, αφού όλοι ρωτούσαν να πληροφορηθούν από
τον Σπόρο περισσότερα πράγματα για τους Μανώλη Χιώτη, Χατζηχρήστο,
Τατασσόπουλο, Τζουαννάκο και άλλους κλασικούς του λαϊκού τραγουδιού, με τους
οποίους είχε παίξει στις ίδιες μουσικές σκηνές στην Αθήνα αλλά και για μεγάλα
χρονικά διαστήματα στην Αμερική. Όλοι μας φυσικά προσδοκούσαμε κάποια στιγμή
να πιάσει το μπουζούκι του και να μας παίξει λίγο. Όμως μέχρι να συμβεί αυτό
πέρασαν πολλές ώρες. Ωστόσο αυτά που μας αφηγήθηκε ο Γιάννης Σταματίου ήταν
ιστορίες ολόκληρες γεμάτες εικόνες από τον χώρο και τον κόσμο του λαϊκού
τραγουδιού, κυρίως τη δεκαετία 1950-60, όταν εκείνος ήταν ο βασικός σολίστας
του μπουζουκιού σε εκατοντάδες ή υπερχίλιες φωνογραφήσεις δίσκων 78 και 45
στροφών, σε συνθέσεις Τσιτσάνη, Χιώτη, Χρυσίνη, Δερβενιώτη, Καλδάρα, Μπακάλη
και άλλων δημιουργών που τραγουδούσαν οι Καλαντζίδης, Πάνου, Γαβαλάς, Γκρέυ,
Μπιθικώτσης, Λύδια και δεκάδες γνωστοί λαϊκοί τραγουδιστές. Οι κουβέντες του
Σπόρου δεν ήταν γενικόλογες. Μας μιλούσε για συγκεκριμένα περιστατικά, για τις
δυσκολίες που πέρασαν εκείνος και οι συνάδελφοί του, μέρες και νύχτες.

Ο Γιάννης Σταματίου θυμάται μια θερινή περίοδο (1955) που εργαζόταν ως
σολίστας του μπουζουκιού στο κέντρο «Πηγαδάκια» της Ιεράς Οδού μαζί με τον
Σπύρο Ζαγοραίο. Για να τους μείνει το νυχτοκάματο καθαρό, πήγαιναν με τα πόδια
από το Αιγάλεω στην Πλατεία Καλογήρων, στη Βουλιαγμένη. Ήταν για μας κάτι
συνηθισμένο, λέει ο Σπόρος και τονίζει ότι η μόνη λύση για να κινηθείς εκείνη
την εποχή την Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα ήταν το ταξί ή τα πειρατικά. Αλλά κάτι
τέτοιο θα κόστιζε ολόκληρη την αμοιβή της νύχτας. Είχε διάθεση ο Σταματίου να
μας μιλά για τις όμορφες στιγμές της νυχτερινής διασκέδασης στα κέντρα με
μπουζούκια. Θυμήθηκε ακόμη ωραίες στιγμές από την ταβέρνα «Νίκη» στην οδό
Φραντζή του Νέου Κόσμου, το ταβερνάκι πάνω στον λόφο του Αϊ-Γιάννη της
Βουλιαγμένης όπου εμφανιζόταν με τον Ευάγγελο Χατζηχρήστο και μια
τραγουδίστρια της εποχής, τη Θάλεια. Κι ακόμη δεν μπορεί να ξεχάσει που έπαιζε
μπουζούκι μαζί με τον αείμνηστο μπουζουξή Βασίλη Καραπατάκη, στη μεγάλη
εμποροπανήγυρη της Λάρισας, τον Ιούλιο του 1955. Κάθε λίγο ή σύζυγος του
Σταματίου, Βούλα, του υπενθύμιζε ότι πρέπει να μας παίζει αλλά εκείνος άλλαζε
κουβέντα, μέχρι που ο φίλος και συνεργάτης του Λουκάς Κωνσταντινίδης έπιασε
την κιθάρα, άρχισε να παίζει κι έτσι ο φίλος Σπόρος έβγαλε το μπουζούκι από τη
θήκη, μας χαμογέλασε κι έπαιξε τρία – τέσσερα τραγούδια του Μανώλη Χιώτη που
ερμήνευσε υπέροχα η Βούλα Παπαδοπούλου. Ήταν για όλους μας (και για τους
άλλους θαμώνες της ταβέρνας) μια αποζημίωση. Ακούσαμε να παίζει ζωντανά, με
τρόπο μοναδικό, ένας μετρ του είδους, που είναι παράλληλα ένας διαλεχτός
λαϊκός καλλιτέχνης, ένας σοβαρός άνθρωπος. Μια όμορφη νύχτα με αναμνήσεις,
φεγγάρι και ζωντανή λαϊκή μουσική (prive) στα «Κύθηρα» της Αμφιθέας, όπου ο
Μπάμπης και η Μαρία ετοιμάζουν και σερβίρουν γεύσεις πικάντικες, που σερβίρουν
ο Περικλής, η Έλενα, η Ράνια, ο Παναγιώτης. Τα περισσότερα εδέσματα γίνονται
στα κάρβουνα: σαρδέλα ψητή, γαύρος, χταπόδι, σουπιές. Φέτα ψητή με καυτερή
πιπεριά, μελιτζάνα σαγανάκι. Μαρίδα, αθερίνα, σουπιά κρασάτη, καλαμαράκια
τηγανητά, γαρίδες, πιπεριές γεμιστές, φάβα, κολοκυθάκια, χόρτα, σαλάτες. Από
κρέατα: σπεσιαλιτέ η τηγανιά, μπιφτέκι γεμιστό, φιλετάκια, μπριζόλες και άλλα
κρέατα της ώρας στα κάρβουνα. Επίσης ψάρια φρέσκα από τα Κουφονήσια με το
κιλό. Επιδόρπιο: φρούτα εποχής.

Λαϊκή Ταβέρνα «ΚΥΘΗΡΑ», Πεντέλης και Υμηττού (γωνία) – Αμφιθέα. Τηλ. 9405.711.
Ανοιχτά μεσημέρι – βράδυ εκτός από μεσημέρι Σαββάτου και βράδυ Δευτέρας.