ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τα εισαγωγικά έκλεισαν

«Το βιβλίο ξανακλείνει, εύχομαι καληνύχτα σε όλους, μπορείτε να κλείσετε τα
εισαγωγικά».

Μπερνάρ Πιβό: «Ο διάδοχός μου πρέπει να φροντίσει να ξεχαστώ εντελώς»

Μ’αυτά τα λόγια αποχαιρέτησε ο Μπερνάρ Πιβό τους τηλεθεατές το βράδυ της
περασμένης Παρασκευής. Η προτελευταία εκπομπή του «Ζωμού κουλτούρας» (Bouillon
de culture) είχε μεταδοθεί από τα ερείπια της βιβλιοθήκης του Σαράγεβο. Η
τελευταία, τετρακοσιοστή όγδοη στη σειρά (χωρίς να λογαριάσουμε τις 724
εκπομπές της σειράς Apostrophes που είχαν προηγηθεί), είχε πολλά φλας-μπακ,
πολλές ατάκες διασήμων, αλλά έναν και μοναδικό καλεσμένο: τον αμερικανό
interviewer Τζέημς Λίπτον, φανατικό οπαδό του Πιβό, έναν άνθρωπο που έχει
πάρει συγκλονιστικές συνεντεύξεις από προσωπικότητες όπως ο Τζακ Λέμον, η
Μέρυλ Στρηπ και ο Σων Πεν, αλλά δεν μπόρεσε να φέρει ποτέ στο στούντιο τον
Μάρλον Μπράντο.

Στην Αμερική, κανείς δεν διανοείται να αμφισβητήσει την ύπαρξη του Θεού. Σε
κάθε καλεσμένο του, ο Λίπτον κάνει έτσι την εξής ερώτηση: «Αν ο Ουρανός
υπάρχει, τι θα θέλατε να σας πει ο Θεός όταν φτάσετε στις πύλες του
Παραδείσου;». Ο Άντονυ Κουήν δεν είχε διστάσει. Ο Θεός θα του έλεγε:
«Καταλαβαίνω». Τι θα απαντούσε άραγε ο Πιβό σε αυτή την ερώτηση; Δεν θα το
μάθουμε ποτέ. Τις ερωτήσεις τις έκανε πάντα αυτός. Μια εξαίρεση μόνο δέχθηκε.
«Όπως κι εσείς, αρνήθηκα πάντα να απαντήσω στο ερωτηματολόγιο που υποβάλλω
στους καλεσμένους μου», έγραψε στην επιστολή με την οποία καλούσε τον Λίπτον.
«Αυτό το βράδυ, όμως, θα δεχθώ να σας απαντήσω».

Αυτή είναι η τέχνη του interviewer: να θέτεις απλές ερωτήσεις και να παίρνεις
γοητευτικές απαντήσεις. Ποιο είναι το αγαπημένο σας φάρμακο; Φρανσουάζ Σαγκάν:
«Διστάζω ανάμεσα στη βερβένα και το τίλιο». Ζαν-Λυκ Γκοντάρ: «Το μυθιστόρημα».
Η αγαπημένη σας λέξη; Γούντυ Άλλεν: «Δεν μπορώ να την πω στην τηλεόραση.
Πραγματικά δεν μπορώ. Ίσως να παρακολουθεί την εκπομπή η μητέρα μου». Η
αγαπημένη σας βρισιά; Μισέλ Πικολί: «Ο Θεός να με πασπατέψει!» Το φυτό με τη
μορφή του οποίου θα θέλατε να μετενσαρκωθείτε; Γούντυ Άλλεν: «Το σφουγγάρι.
Είναι συμπαθητικό το σφουγγάρι, δεν έχει εχθρούς».

Κάπως έτσι έκλεισαν τα εισαγωγικά. «Είναι καλύτερα να αποφασίζεις να φύγεις
από το να σε πετάνε έξω!» λέει ο Πιβό στη Φιγκαρό. «Οι νέες γενιές
θέλουν μια τηλεόραση πιο γρήγορη, μια τηλεόραση που συγκινεί. Αποχωρώ τη
στιγμή της τερατώδους επιτυχίας του Loft Story. Πιστεύω πως η αποχώρησή μου
είναι μια υπηρεσία στο βιβλίο». Τι πρέπει να κάνει ο διάδοχός του; «Να
φροντίσει να ξεχαστώ εντελώς». Αισθάνεται δυστυχής; «Όχι, δεν ταιριάζει στον
τύπο μου. Ούτε η κατάθλιψη γνωρίζω τι είναι. Κάποια μελαγχολία, ναι, την
αισθάνομαι. Όσο για τη νοσταλγία, θα έλθει αργότερα». Υπάρχει κάτι που
φοβάται; «Είναι περίεργο που το λέω, αλλά φοβάμαι πως ο χρόνος θα επιβραδυνθεί».