Καταδικάζουμε όλους τους άλλους, αλλά αθωώνουμε τους δικούς μας

Τι δεν πάει καλά με αυτήν την εικόνα; Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς σύρεται ενώπιον
ενός διεθνούς δικαστηρίου για εγκλήματα πολέμου, ενώ ο Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα
περιοδεύει στα αμερικανικά Πανεπιστήμια, διαφημίζοντας το τελευταίο του βιβλίο
που αναφέρεται στο πώς μπορεί να επιτευχθεί η παγκόσμια ειρήνη, και ο Χένρι
Κίσινγκερ δίνει συμβουλές σε εταιρείες, έναντι αδράς αμοιβής, περί του πώς να
συναλλάσσονται με δικτάτορες.

Είναι προφανές ότι, όταν πρόκειται για εγκλήματα πολέμου, αυτό το έθνος είναι
υπεράνω του νόμου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν προωθήσει, για να μην πούμε επιβάλει,
στον υπόλοιπο κόσμο ένα συγκεκριμένο πρότυπο επίσημης ηθικής, διακηρύσσοντας
παράλληλα ότι κανείς Αμερικανός ηγέτης δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί υπόλογος
βάσει αυτού του προτύπου.

Όπως κατέδειξε ο πόλεμος του Βιετνάμ, υπερασπιζόμαστε με πάθος τη νομιμότητα
του πολέμου ενάντια στον άμαχο πληθυσμό, αλλά μόνο όταν είμαστε εμείς οι
πολεμιστές. Τώρα θα κρίνουμε τον Μιλόσεβιτς εγκληματία πολέμου διότι έπραξε το
ίδιο.

Ο Μιλόσεβιτς κατηγορείται ότι χρησιμοποίησε στρατιωτική δύναμη για να
διεξαγάγει μία εκστρατεία τρόμου εναντίον του άμαχου πληθυσμού του
Κοσσυφοπεδίου. Και εντούτοις, ήταν ο ΜακΝαμάρα αυτός που χαρακτήρισε το
μεγαλύτερο μέρος της βιετναμέζικης υπαίθρου, η οποία κατοικείτο από αγρότες,
ως «ζώνη ελεύθερου πυρός». Ουδέποτε δέχθηκαν οι κάτοικοι του Κοσσυφοπεδίου
συστηματικές επιθέσεις με βόμβες κατά προσωπικού και ναπάλμ, όπως οι
Βιετναμέζοι επί ΜακΝαμάρα.

Και εντούτοις, ο ΜακΝαμάρα και ο Λίντον Μπενς Τζόνσον, ο πρόεδρος που
υπηρέτησε ως υπουργός Άμυνας, ουδέποτε κλήθηκαν να λογοδοτήσουν ενώπιον
κάποιου δικαστηρίου και οι διάδοχοί τους, ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο βασικός
πολεμιστής του, ο Χένρι Κίσινγκερ, κλιμάκωσαν γρήγορα τον πόλεμο,
βομβαρδίζοντας σωρηδόν τους Βορειοβιετναμέζους αγρότες και καταστρέφοντας κάθε
ίχνος φυσιολογικής ζωής στην ουδέτερη Καμπότζη. Οι άγριοι βομβαρδισμοί, που
κατέστρεψαν την ύπαιθρο της Καμπότζης, προκάλεσαν επίσης και την κατάρρευση
της λαϊκής κυριαρχίας, ανοίγοντας τον δρόμο για τον Πολ Ποτ, έναν δολοφόνο που
σκότωσε πάνω από ένα εκατομμύριο συμπατριώτες του για να γίνει αργότερα
σύμμαχος των ΗΠΑ. Μόνον όταν σταμάτησε να είναι χρήσιμος στους Αμερικανούς
ιθύνοντες, θεωρήθηκε άξιος μιας δίκης για εγκλήματα πολέμου. Τότε, όμως, ήταν
πλέον άρρωστος.

Είναι σαφές ότι ο Μιλόσεβιτς «δικαιούται» τον χαρακτηρισμό του εγκληματία
πολέμου, το να τον προσάγουμε όμως σε δίκη, ενώ ο ΜακΝαμάρα και ο Κίσινγκερ
θεωρούνται δύο αξιοσέβαστοι ηλικιωμένοι πολιτικοί, ισοδυναμεί με βεβήλωση του
προτύπου ηθικής υπεγγυότητας. Την περασμένη εβδομάδα, ο ΜακΝαμάρα υποχρεώθηκε
να μιλήσει για το ζήτημα των εγκλημάτων πολέμου ενώπιον ενός πανεπιστημιακού
κοινού. Είπε πως εύχεται να υπήρχαν διεθνή πρότυπα όταν οι ΗΠΑ βρίσκονταν στο
Βιετνάμ. Ε, λοιπόν, υπήρχε ένα πρότυπο. Εγκαθιδρύθηκε στη Νυρεμβέργη και ο
ΜακΝαμάρα και η παρέα του σαφώς το παραβίασαν.

Όσο για τον Κίσινγκερ, τα αδικήματά του δεν περιορίζονται σε μία ήπειρο.
Πρόσφατα είπε ότι ήταν υπερβολικά πολυάσχολος για να απαντήσει σε μία
δικαστική κλήτευση που τον διέταζε να εμφανιστεί ενώπιον ενός Γάλλου δικαστή ο
οποίος διερευνά τα εγκλήματα που διέπραξε το ­ στηριζόμενο από τον Κίσινγκερ ­
καθεστώς του Πινοσέτ στη Χιλή.

Μπορεί ο Μιλόσεβιτς να είναι πράγματι εγκληματίας πολέμου· πόσο αλαζονικό
είναι όμως να καταδικάζουμε τον χασάπη της Γιουγκοσλαβίας, ενώ αθωώνουμε τους
δικούς μας.