Η συγκέντρωση υπογραφών

Για τη συγκέντρωση υπογραφών κατά των νέων ταυτοτήτων γράφει ο Σωτήρης
Αρβανιτάκης, από τον Χολαργό:

«Παρ’ όλα αυτά 7.500.000 Έλληνες αγνόησαν τις εκκλήσεις του ποιμενάρχη τους σ’
ένα ζήτημα που γι’ αυτόν ήταν ζωής ή θανάτου και κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι
σαν να έγινε το δημοψήφισμα. Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού είπε
όχι στις θρησκευτικές διακρίσεις, όχι στα πιστοποιητικά θρησκευτικών
φρονημάτων, όχι στην παπαδοκρατία και σιωπηλά συμφώνησε με τις επιλογές της
κυβέρνησης, των ανεξάρτητων αρχών και της ετυμηγορίας του Ανωτάτου Ακυρωτικού
Δικαστηρίου, που απέρριψε ως αβάσιμη τη σχετική προσφυγή. Μετάνιωσαν μόνο
ορισμένοι πολιτικάντηδες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που λειτουργούν με τον γνώμονα
του πολιτικού κόστους και καταλογίζουν λάθος πολιτική στον Πρωθυπουργό στο
θέμα των ταυτοτήτων, υπονομεύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την προσωπική τους
αξιοπιστία και τον προοδευτικό προσανατολισμό τους σε θεσμικό επίπεδο.
Δυστυχώς, αποτελούν την τροχοπέδη του Πρωθυπουργού σε όλες τις μεγάλες
αποφάσεις και επιλογές και φαίνεται ότι κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση με
ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω, σκεπτόμενοι την καρέκλα τους και όχι να
υπηρετήσουν την Ελλάδα στον πολιτικό, οικονομικό και θεσμικό εκσυγχρονισμό
της».

Ο κ. Γιάννης Βέρνος, από το Παγκράτι, αναφέρει, μεταξύ άλλων:

«Το πιο πετυχημένο ανέκδοτο της χρονιάς είπε ο κ. Χριστόδουλος: “Η Διαρκής
Σύνοδος ανέβαλε να ανακοινώσει τον αριθμό όσων υπέγραψαν για τη διενέργεια
δημοψηφίσματος, για να μη δώσει την εντύπωση ότι ανακατεύεται στα πολιτικά. Ο
αγώνας της (για να πέσει η κυβέρνηση) είναι πνευματικός και δεν έχει να κάνει
με κόμματα”»