ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ανθρωπάκια» κι άνθρωποι που τραγουδούν…

Στην Πλατεία Αττικής το χρώμα είναι κόκκινο. Σ’ αυτό το φόντο τοποθέτησε ο
Γαΐτης τα μαυρόασπρα ανθρωπάκια του με τα ριγέ κουστούμια κι έτσι ζεσταίνεται
η αποβάθρα όταν οι επιβάτες την εγκαταλείψουν. Στους Αμπελοκήπους οι νέον
δημιουργίες σε κίτρινο, μπλε και κόκκινο οδηγούν τα βλέμματα στην οροφή, ενώ
τα πόδια στέκονται στις κυλιόμενες σκάλες.

Η Εθνική Άμυνα κρύβει ένα δάσος με δέντρα-γλυπτά του Τσόκλη, που
πολλα-πλασιάζονται στους καθρέφτες και σου κόβουν την ανάσα με την ομορφιά
τους.

Το ρολόι του Θόδωρου στο μέσον μιας οριζόντιας κολώνας, στρογγυλό και
ατσαλένιο, σου κρατάει παρέα τα λεπτά της αναμονής στον σταθμό του
Συντάγματος. Η στρωματογραφία τώρα που πια έχει μπει για καλά στη ζωή των
επιβατών και δεν αποτελεί επίκεντρο, σε καθησυχάζει. Είναι το νήμα της
συνέχειας τα τελευταία δυόμισι χιλιάδες χρόνια.

Αλλάζω αποβάθρα περπατώντας σαν υπνωτισμένη στον σταθμό του Μετρό. Οι
αγαπημένες μου ομπρέλες του Ζογγολόπουλου είναι εκεί, στη θέση τους. Πέφτουν
απαλά προς τα κάτω, δίπλα σε σκάλες που σκαρφαλώνουν στον ουρανό.

Στην επιφάνεια της πόλης φοράω ξανά το γουόκμαν και δυναμώνω την ένταση. Η
μουσική της εκπομπής «Χαμογελώντας στον φόβο», την οποία κάνουν τα πιο δυνατά
παιδιά της πόλης ­ ο Κώστας και η παρέα του που πέρασαν διά πυρός και σιδήρου
από το «18ΑΝΩ» ­ μιλάει για χρωματιστές ιστορίες και ανοίγει διάπλατα την ψυχή
τους.

Η μουσική τους διαδέχεται την ομορφιά από τα έργα τέχνης του Μετρό.

Εικόνες και ήχος. Ένα κλικ πιο όμορφη ζωή σε μια πόλη που εδώ και καιρό
μυρίζει τόσο άσχημα, όπου κι αν σταθείς…