ΔΡΟΜΟΙ

Το 1912…

… τα βαλκανικά έθνη που αγωνίζονταν για την ελευθερία τους συμμάχησαν και
πολέμησαν νικηφόρα κατά της Τουρκίας. Ήταν ο πρώτος βαλκανικός πόλεμος. Για να
περιορίσουν εδαφικά την Ελλάδα και τη Σερβία, οι μεγάλες δυνάμεις δημιούργησαν
την Αλβανία. Δυσαρεστημένη από τη μοιρασιά, το 1913 η Βουλγαρία επιτέθηκε
ανεπιτυχώς κατά της Σερβίας ­ έτσι η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να αποκόψει τη
Βουλγαρία από το Αιγαίο. Ήταν ο δεύτερος βαλκανικός πόλεμος. Τον πόλεμο που
ξέσπασε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και κατέληξε στη Συμφωνία του
Ντέιτον, πολιτικοί αναλυτές τον ονομάζουν τρίτο βαλκανικό πόλεμο. Ο τέταρτος
βαλκανικός πόλεμος άρχισε το 1998 με τη δράση του UCK στο Κοσσυφοπέδιο και η
τελευταία πράξη του παίζεται σήμερα στα Σκόπια. Όμως, όλο το αίμα που ήταν να
χυθεί ίσως δεν έχει χυθεί ακόμη.

Στην καρδιά…

… του τέταρτου βαλκανικού πολέμου ­ όπως και στην περίπτωση του τρίτου ­
βρίσκεται ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός. Μπορεί να μοιάζει με αλβανικό
ανέκδοτο, αλλά για τους Αμερικανούς αυτό μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Απλώς τον χρησιμοποιούν για να κατατεμαχίσουν την περιοχή σε θνησιγενείς και
ελεγχόμενες «οντότητες»: χθες τη Βοσνία, τη Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο, αύριο
τα Σκόπια, τη Βοϊβοντίνα και το Μαυροβούνιο.

Η αυταπάτη…

… ­ για να μην το πούμε αλλιώς ­ πολλών πολιτικών και δημοσιογράφων στα
Βαλκάνια και τη Δύση ήταν πως η Αμερική και το ΝΑΤΟ, που για 50 ολόκληρα
χρόνια στήριζαν, χρηματοδοτούσαν και εξόπλιζαν ακροδεξιές δικτατορίες σε όλον
τον κόσμο και προστάτευαν τα εγκλήματα του Πινοσέτ, του Μομπούτου, του Φράνκο,
του Σαλαζάρ, του Παπαδόπουλου και των Τούρκων στρατοκρατών, πολέμησαν στο
Κοσσυφοπέδιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Στα Σκόπια,
ολέθρια ήταν η αυταπάτη του Γκλιγκόροφ, που πίστεψε πως η χώρα του ­ και μαζί
η προσωπική εξουσία του ­ μπορούσε να διασωθεί με τη δαιμονοποίηση της
Ελλάδας.

Η τραγωδία…

… στην ΠΓΔΜ κοντεύει στο τέλος της. Η χώρα έπεσε στον λάκκο που άνοιξε πριν
από τρία χρόνια το ΝΑΤΟ, όταν ανέθετε στον UCK τις βρωμοδουλειές του. Η
Αμερική δεν πρόκειται να μαζέψει τον «σκύλο» που αμόλησε η ίδια και η Ευρώπη
ανησυχεί μήπως πέσει στο κεφάλι της η κατακραυγή αν ξαναδαγκώσει αθώους ­ αυτό
είναι όλο και όλο το «νόημα» του διπλωματικού πηγαινέλα στα Σκόπια. Αν η ΠΓΔΜ
πολεμήσει τους αντάρτες, το μόνο ενδεχόμενο είναι να ηττηθεί. Το ΝΑΤΟ δεν θα
αφήσει να νικήσει. (Δεν είναι εξοργιστική η «φυγάδευση» των ανταρτών σαν να
ήταν τουρίστες και η απαγόρευση σε μια νόμιμη κυβέρνηση να τους χτυπήσει για
να προασπίσει τη χώρα της;) Αν η ΠΓΔΜ ενδώσει στα αλβανικά αιτήματα, θα είναι
σαν να αυτοκτονεί. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ελπίζει πως κάπως, με
κάποιον από μηχανής θεό, ίσως καταφέρει να αποδιώξει αυτόν τον εφιάλτη που
όλοι οι προηγούμενοι απέτυχαν να αποδιώξουν και που είναι βέβαιο πως θα
ταράξει τον ύπνο πολλών άλλων ακόμη.