[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μερικές φορές η πολιτική ξεκινάει εκεί που τελειώνει η λογική. Ο κ. Κ. Σημίτης
είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργός. Έτσι ξέραμε εμείς οι πολίτες αυτής
της χώρας. Και μάλλον έτσι πρέπει να είναι, αφού το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ,
κέρδισε τις τελευταίες εκλογές, ενώ ο ίδιος ο κ. Κ. Σημίτης είχε επανεκλεγεί
πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το ’99.

Τους τελευταίους μήνες ­ ήταν κοινό μυστικό ­ η κυβέρνηση δεν πήγαινε καλά.
Ήταν εξίσου φανερό, ότι εξ αντανακλάσεως και το κόμμα έπεφτε στις προτιμήσεις
των πολιτών. Το ίδιο και ο Πρωθυπουργός, που έχει ως ευθύνη να συντονίζει το
κυβερνητικό έργο. Ο κ. Σημίτης έδωσε τη δική του απάντηση, όταν το «κοινό
μυστικό» έγινε δημόσια πραγματικότητα, με την τελευταία δημοσκόπηση. Απαίτησε,
απειλώντας με παραίτηση, να οδηγηθεί άμεσα το ΠΑΣΟΚ σε συνέδριο, ώστε «να
ξεκαθαρίσει η κατάσταση».

Αλήθεια, για ποιον λόγο ο κ. Σημίτης νιώθει Πρωθυπουργός και πρόεδρος
μειωμένης νομιμοποίησης; Ποιος εμπόδισε τον κ. Κ. Σημίτη να αλλάξει τον
οποιονδήποτε υπουργό, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται; Ποιος εμπόδισε τον κ. Κ.
Σημίτη να προκαλέσει αλλαγή στη σύνθεση του Εκτελεστικού Γραφείου; Ποιος
εμπόδισε τον κ. Σημίτη να λειτουργήσει με βάση τις κυβερνητικές και κομματικές
του αρμοδιότητες; Εμείς οι πολίτες γνωρίζουμε ότι εδώ και δυόμισι δεκαετίες
στη χώρα λειτουργεί πλήρως η Δημοκρατία και ότι δεν υπάρχουν πρωθυπουργοί
μειωμένης λαϊκής εντολής. Γιατί, λοιπόν, ο κ. Σημίτης δεν αισθάνθηκε την
ανάγκη να καταγγείλει ονομαστικά και δημόσια όλους εκείνους που τάχα δεν του
επέτρεπαν έως τώρα να ασκήσει τα καθήκοντά του;

Μήπως επειδή δεν αισθάνεται την ανάγκη να κάνει την αυτοκριτική του για
οποιαδήποτε από τις πολιτικές που έχουν ασκηθεί και είχαν ως αποτέλεσμα την
πτώση των ποσοστών του ιδίου και του κόμματός του; Μήπως επειδή η ανάγκη για
«νίκες» είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη για μία μεγάλη συμφωνία, που θα
δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για αλλαγή πορείας, για ένα νέο ξεκίνημα;

Η απειλή της παραίτησης είναι ύψιστη πράξη ευθύνης για έναν Πρωθυπουργό. Ο κ.
Σημίτης είχε δίκιο όταν επέσειε ακριβώς αυτή την απειλή, τον Ιούνιο του ’96.
Διότι τότε, υπήρχε πράγματι έλλειμμα στις αρμοδιότητές του ­ που δεν θα του
επέτρεπε να ασκεί τα καθήκοντά του. Πέντε χρόνια αργότερα, η Ιστορία μάλλον θα
επαναληφθεί ως φάρσα. Ή ως τραγωδία…