ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φοβάμαι να προσαρμοστώ

Να είσαι νέος και μια υπέρτατη δύναμη να σου έχει κάνει κράτηση σε προνομιακή
θέση για να παρακολουθήσεις τα δρώμενα της ζωής, είναι ευτυχία. Να είσαι νέος
και να απαιτείς από τη ζωή να σου δώσει αυτά που σου οφείλει, είναι δικαίωμα.
Να είσαι νέος και να έχεις μια καλή ζωή με τις δικές σου προϋποθέσεις, είναι
σπάνιο. Να είσαι νέος και να γκρινιάζεις επειδή έρχεται καλοκαίρι και
παθαίνεις τη νόσο των διακοπών, είναι κοινωνικό σύμπτωμα. Για να μην πω ύβρις.
Και σε αυτήν την περίπτωση η υπέρτατη δύναμη με κάνει εμένα να γράφω
εφημεριδίστικα μάνταλα, προσευχόμενη ωσάν Θιβετιανός μοναχός, για να ξορκίσω
την κακή ενέργεια που συγκεντρώνουν τέτοιες δημοσιευμένες φοβίες.

Φοβίες, υποχονδρίες, στυλιστικές μονομανίες και ευφυολογήματα. Για την άμμο
που χαλάει το αγορασμένο από τον μπαμπά αυτοκίνητο της κόρης. Για τα κουνούπια
και τις κάμπιες που προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις στα ευαίσθητα δέρματα των
μονάκριβων τέκνων της πόλης. Για το αλάτι στα μαλλιά, για τον ήχο του κύματος
που νανουρίζει, για τις πευκοβελόνες που τσιμπάνε. Για τα πλοία που φεύγουν,
για τις αποσκευές που φουσκώνουν από προσδοκίες απομάκρυνσης από την
γκαρνταρόμπα του γραφείου, την καλημέρα της γλυκιάς συναδέλφου, τον πληθυντικό
ευγενείας των πολυεθνικών κανόνων εργασίας, τον μέτριο καπουτσίνο και τη
σαλάτα του Καίσαρα.

Να φοβάσαι να προσαρμοστείς σε καταστάσεις φύσης κι εξοχής. Και να βρίσκεις
άλλοθι στη διαπίστωση ότι είσαι παιδί της πόλης κι εχθρός του λόγγου, οπαδός
της τεχνολογίας και αντίδικος της οικολογίας.

Δεν κάνω διαλογισμό για να μείνω ξένη κι εγκλωβισμένη στη νιρβάνα του γκουρού.
Το «εμείς κι εσείς» δεν το εξετάζω από την πλευρά κάποιας χίπικης νοσταλγικής
ιδεολογίας. Όμως «μου κάνει αδυναμία» να είσαι νέος με προϋποθέσεις αστικού
σχεδιασμού στο περιβάλλον σου. Και «μου κάνει μοναδικό» να μπορείς να νιώθεις
το σύμπαν να χωράει στα αυλάκια ενός λευκού ναυτίλου. Άκου…